ดอกหญ้าในพายุ

หญิงสาวแค้นใจมากกระชากผลตรวจไปฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วปาใส่หน้าพงศ์ระพีก่อนจะเดินหนี เขารีบเดินตามแต่พอเลี้ยวหัวมุมตึกเท่านั้น เธอหายไปแล้ว เขาจึงเดินกลับไปหาปวีณที่ศาลาสวดศพกล้า ปวีณไม่เห็นบัวมาด้วยก็ถามหา เขาส่ายหน้าไม่รู้เหมือนกันว่าหายไปไหน

“พ่อกับอาปวีณกลับโรงแรมไปพักผ่อนก่อนดีกว่า ผมพอจะรู้ว่าบัวไปที่ไหน”

ปวีณขอไปกับเขาด้วย เดชาจะตามไปเช่นกัน แต่สัปเหร่อเข้ามาขอปรึกษากับเดชาเรื่องงานศพกล้าวันพรุ่งนี้เสียก่อน พงศ์ระพีคว้ากุญแจรถจากมือเดชามาถือไว้เอง ฝากเขาดูแลเรื่องทางนี้ก็แล้วกัน

“ฉันยืมรถก่อนเดี๋ยวเอามาคืน...ไปครับอา”

พงศ์ระพีเดินออกไปกับปวีณ เดชาได้แต่มองตามเซ็งๆ

ooooooo

ในเวลาต่อมา พงศ์ระพีขับรถพาปวีณมาถึงกระท่อมกลางป่า บอกให้ปวีณรออยู่ที่นี่ เขาจะไปตามหาบัวเอง น่าจะอยู่แถวนี้ ระหว่างที่เขาเดินไปยังทุ่งดอกหญ้า มีมีดพุ่งมาเฉี่ยวหน้าไปปักที่ต้นไม้ เขาตกใจหงายท้องลงไปนั่งก้นจ้ำเบ้า บัวเดินไปหยิบมีดแล้วเดินมาหา เขาโวยวายว่าทำบ้าอะไร

“อยู่กลางป่าคนเดียวไว้ใจใครไม่ได้ทั้งนั้น”

“ก็ใช่น่ะสิ ฉันถึงไม่อยากให้เธออยู่ที่นี่ มันไม่ปลอดภัย ไอ้ห้าวมันจะย้อนกลับมาอีกเมื่อไหร่ก็ได้”

บัวได้ยินจากตำรวจว่าห้าวตายแล้ว มีคนไปเจอศพมันในป่า มันคงขึ้นจากบ่อไม่ได้แล้วดันพลาดไปโดนงูกัดเข้าให้ พงศ์ระพีไล่ให้เธอไปเก็บเสื้อผ้า ถึงห้าวจะตายไปแล้วเธอก็ไม่ควรอยู่ในป่าคนเดียว บัวสะบัดมีดใส่ปักเฉียดเท้าเขาเส้นยาแดงผ่าแปด เขาเอ็ดลั่นให้เลิกเล่นแบบนี้ได้แล้ว บัวไม่ได้เล่นแค่สาธิตให้ดูว่าเธอไม่ได้อ่อนแอเป็นไอ้แหยเหมือนเขา ไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไร บัวยืนกรานจะอยู่ที่นี่ต่อไป

พงศ์ระพีรู้ดีพูดไปก็เปลืองน้ำลายเปล่าให้บัวไปตรองดูให้ดีๆว่าเธอควรจะอยู่คนเดียวในป่าหรือไม่ แล้วเดินกลับไปหาปวีณที่ยืนดูเตียงเหล็กที่กล้าเคยนอน เขาเห็นสภาพแวดล้อมของที่นี่แล้วก็ถอดถอนใจ พงศ์ระพีบอกว่าเจอบัวแล้ว แต่คุยกันไม่รู้เรื่อง ปวีณน่าจะลองไปคุยกับเธอดู ถ้าเราช่วยกันพูดเธออาจจะมั่นใจขึ้นที่จะไปกรุงเทพฯกับเรา ปวีณไม่เข้าใจบัวใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

“สภาพแวดล้อมอย่างนี้นี่เองถึงทำให้นิสัยใจคอเป็นอย่างนั้น”

“ถึงตากล้าจะเคยเป็นโจรมาก่อน แต่พอมาอยู่ที่นี่ก็ทำมาหากินสุจริต หาสมุนไพรขายเลี้ยงครอบครัว ส่งเสียบัวให้เรียนจนโตเป็นคนดีมาได้ขนาดนี้ผมว่าไม่ธรรมดา เรื่องอื่นเราค่อยๆปรับเปลี่ยนบัวได้ ผมมั่นใจ”