ดอกหญ้าในพายุ

“คุณบัวเป็นลูกสาวคุณผู้ชาย เป็นพี่น้องกับคุณวินะครับ”

วิภูษาไม่เชื่อเอารองเท้าขว้างใส่ เอกไวทายาดหลบทัน เธอหันมาเห็นบัวยิ้มยั่วก็โมโหถอดรองเท้าอีกข้างจะตบปาก บัวจับข้อมือไว้ สองสาวยื้อยุดฉุดกันไปมา ปวีณได้ยินเสียงเอะอะต้องเข้ามาห้าม แล้วแนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกัน วิภูษารับไม่ได้ที่พ่อให้นังบ้านนอกที่ไหนไม่รู้มาเป็นพี่สาวตัวเองขอให้พ่อไล่มันออกไป ปวีณยืนกรานบัวจะต้องอยู่ที่นี่และใช้นามสกุลจินตบุษย์เหมือนเธอ วิภูษาทนไม่ได้วิ่งขึ้นไปเก็บเสื้อผ้าไม่ขออยู่ที่นี่อีก

วรรณพรตามมาห้ามไว้ พูดโน้มน้าวให้วิภูษาอยู่ก่อน จะยอมให้นังนั่นแย่งทุกอย่างไปจากลูกหรือ มันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายไปไม่ใช่ลูก วิภูษาคิดได้ก็หยุดกึก จากนั้นแผนร้ายที่จะเล่นงานบัวแผนแรกก็เริ่มต้นขึ้น วิภูษารอจนบัวเข้าห้องน้ำปล่อยให้อาบน้ำสระผม แค่อึดใจก็แกล้งปิดวาล์วน้ำที่ไหลเข้าห้องนั้น

เจ้าของห้องเปิดน้ำเพื่อจะล้างแชมพู น้ำไม่ไหล วิภูษาเข้ามาเยาะเย้ยยิ่งเห็นหัวเธอเต็มไปด้วยแชมพูฟองฟอดก็ยิ่งชอบใจ เท่านั้นไม่พอยัยตัวแสบเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อผ้าที่มีเพียงไม่กี่ตัวของบัวมาตัดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย บัวได้แต่ยืนมองไม่ตอบโต้

“จำใส่กะโหลกแกไว้ ฉันเท่านั้นที่เป็นลูกของคุณพ่อ ส่วนแกก็เหมือนเสื้อผ้าพวกนี้ ขยะที่โดนโยนทิ้ง” ว่าแล้ววิภูษาเดินเชิดออกไป บัวแตะแชมพูที่หัวมาดูด้วยความเจ็บใจ ในเมื่อแรงมาเธอก็จะแรงกลับไปเป็นเท่าทวีคูณ คิดได้ดังนั้นบัวในสภาพหัวฟองฟอด นุ่งผ้าถุงกระโจมอกลงไปที่บ่อปลาคาร์ปของวรรณพรตักน้ำในบ่อขึ้นมาล้างแชมพู จิตราเห็นเข้าจะเข้าไปเตือน แต่วรรณพรเดินออกมากับวิภูษาเสียก่อน จิตราก็เลยเดินเลี่ยงไป

วรรณพรโมโหที่บัวมายุ่งกับปลาราคาแพงระยับของตัวเองตรงเข้าไปตบสั่งสอน บัวไม่ทันตั้งตัวถึงกับหน้าหัน วรรณพรจะตบซ้ำบัวคว้าข้อมือบีบจนร้องลั่น วิภูษาจะเข้าไปช่วยแม่ก็โดนบัวยกขาถีบไม่ให้เข้า ปวีณเข้ามาสั่งให้ทุกคนหยุดตีกัน วิภูษาฟ้องพ่อว่าบัวจะฆ่าปลาของแม่ให้พ่อจัดการให้ด้วย บัวก็เลยฟ้องบ้างว่าวิภูษาจงใจปิดวาล์วน้ำในห้องน้ำของเธอแถมยังตัดเสื้อผ้าเธอทิ้ง ปวีณรู้นิสัยวิภูษาดีถึงกับส่ายหน้า

“ถ้าแกไม่เริ่มก่อนก็ไม่มีเรื่อง พ่อขอนะ อยู่ด้วยกันด้วยดีอย่าทำให้พ่อปวดหัวนักเลย ทั้งคู่นั่นแหละ... ยัยวิ วันมะรืนนี้พ่อแม่ของตาพีเขาจะมาคุยเรื่องงานแต่ง ช่วงนี้แกห้ามไปไหนเด็ดขาด”

ooooooo