ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ดอกหญ้าในพายุ

SHARE

ปวีณกลับถึงเรือนเล็กด้วยหัวใจสลาย เจอหน้าพี่สาวโผกอดร้องไห้โฮ เธอถามว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วพาเขาไปนั่ง ปวีณนิ่งอึ้งไป ก่อนจะบอกทั้งน้ำตาว่า

วิภูษาไปขายตัว วรรณพรกำลังก้าวเท้าเข้ามาถึงกับชะงัก

“เธอเข้าใจผิดไปหรือเปล่า เป็นไปไม่ได้หรอก” จิตราไม่อยากจะเชื่อ

“ผมก็อยากเข้าใจผิดแต่เพื่อนมันพายัยวิมาให้ ผมเจอกับตัวผมเอง พี่ มันเป็นเวรเป็นกรรมอะไรของผม ทำไมเรื่องแบบนี้มันต้องเกิดขึ้นกับผมด้วย” ปวีณร้องไห้เจ็บปวดใจเหลือเกิน จิตราทำได้แค่ดึงน้องมากอด วรรณพรได้ยินเต็มสองหู เดินเซออกมาที่สนามหญ้า ก่อนจะทรุดลงร้องไห้ บัวเพิ่งกลับจากเรียนหนังสือได้ยินเสียงคนร้องไห้เดินมาดู เจอวรรณพรคร่ำครวญทั้งน้ำตา

“ฉันไม่เชื่อ ไม่จริง ลูกสาวฉันไม่มีทางขายตัว... ไม่จริง” วรรณพรตั้งสติได้ ลุกพรวดตรงไปขึ้นรถขับออกไปราวจะแข่งกับพายุ บัวได้แต่มองตามยังตกใจกับเรื่องที่ได้ยินไม่หาย...

วรรณพรตามมาจิกตัววิภูษาที่นั่งดื่มเหล้าจนเมาแอ๋ อยู่ในห้องพักของรจนา แล้วพาไปยังที่เก็บอัฐิของวัดชานเมือง ผลักลูกล้มลงไปตรงหน้าที่เก็บอัฐิที่มีรูปชายคนหนึ่งติดอยู่ เธอมองงงๆแม่พามาที่นี่ทำไม  แล้วไอ้บ้านี่เป็นใคร  วรรณพรเล่าให้ฟังว่าตอนนั้นท่านยัง

ไม่แต่งงานกับปวีณ เคยคบหาอยู่กับเซลส์ขายยาคนหนึ่ง เราคุยกันถูกคอไปเที่ยวไปดื่มด้วยกันแล้วเกิดได้เสียกันเพราะความเมา สองเดือนให้หลังท่านถึงรู้ว่าตั้งท้อง

“ฉันจำเป็นต้องรีบคว้าใครสักคนมาแต่งงานด้วย เพราะไอ้เซลส์คนนั้นมันมีเมียแล้ว คนที่ฉันเล็งไว้คือ

คุณปวีณที่กำลังตามจีบฉันอยู่พอดี ตอนนั้นคุณปวีณเป็นหนุ่มเนื้อหอมเพิ่งก่อตั้งบริษัทตำรับยาไทยขึ้นมา ฉันเห็นว่าชีวิตของเราสองแม่ลูกจะสุขสบายแน่ๆก็เลย

นอนกับเขาแล้วโกหกว่าเด็กในท้องเป็นลูกของเขา”

วิภูษาไม่ต้องเดาก็รู้ว่าผู้ชายคนที่อยู่ในเจดีย์

เก็บอัฐิต้องเป็นพ่อที่แท้จริงของเธอ วรรณพรยอมรับว่าใช่ มันรถคว่ำตายและตนไม่เคยบอกเรื่องที่ตนท้องกับมันให้ใครรู้ แล้วก็ไม่คิดว่าจะบอกเรื่องนี้ให้ลูกรู้เช่นกัน อยากให้ความลับนี้ตายไปกับตน แต่เธอบังคับให้ตนต้องพูด ถ้าปวีณรู้ว่าเขาไม่ใช่พ่อของเธอจะเกิดอะไรขึ้น วิภูษาปัดมือแม่ออกจากแขนต่อว่าว่ามาบอกเรื่องนี้

กับเธอทำไม

“วิไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น วิเกลียดแม่  วิเป็นลูกพ่อ

วิเป็นลูกพ่อคนเดียวเท่านั้น” พูดจบวิภูษาหันหลังเดินกลับ

“ดี...ฉันจะบอกเรื่องนี้กับคุณปวีณ เขาจะได้ตัดพ่อตัดลูกกับแกจริงๆสักที ต่อไปนี้แกจะไปทำตัวเหลวแหลกยังไงก็ได้ อยากไปก็ไปเลย”

“ทำไมแม่ต้องทำอย่างนี้ด้วย แม่ใจร้าย” วิภูษาหันมาต่อว่าแม่ตัวเอง

“ยังมีหน้ามาว่าฉันใจร้าย ฉันทำทุกอย่างเพราะฉันรักแก  อยากให้แกมีชีวิตดีๆ แต่แกทำลายมันทิ้งทุกอย่าง นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของแกแล้ว ที่แกจะพาตัวเองขึ้นจากปากเหว หรือว่าจะกระโดดลงไปเลย ต่อไปนี้จะไม่มีใครฉุดแกขึ้นมาอีกแล้ว คิดดูดีๆวิภูษา”

ooooooo

ปวีณเครียดกับเรื่องของวิภูษาจนเป็นลมหมดสติ บัวมาเจอรีบช่วยประคองมานั่งบนเตียง เอามืออังหน้าผากท่านดูถึงได้รู้ว่าเป็นไข้ตัวรุมๆ ชวนให้ไปหาหมอ ท่านไม่ยอมไปได้นอนพักสักหน่อยก็คงจะหาย

“ตอนนี้พ่อก็เหลือแค่บัวคนเดียวแล้ว บัวอย่าทำให้พ่อผิดหวังนะลูกนะ”


นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

ยุ้ย เครียด! ทุ่มสุดตัวปล่อยโฮ ถ่ายทอดบทชีวิตดราม่าใน “ตะวันตกดิน”

ยุ้ย เครียด! ทุ่มสุดตัวปล่อยโฮ ถ่ายทอดบทชีวิตดราม่าใน “ตะวันตกดิน”
12 มิ.ย 2564

12:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันเสาร์ที่ 12 มิถุนายน 2564 เวลา 14:13 น.