พันธกานต์รัก

พระพายอาสาจะไปเอาบันทึกนั่นมาให้ แล้วกลับไปที่โต๊ะทำงานคว้ากระเป๋าถือวิ่งปรู๊ดออกไป แต่ยังเดินไม่ถึงไหนพันธกานต์มาลากเธอไปขึ้นรถเขาเสียก่อน เธอขอร้องว่ามีธุระด่วนต้องไปทำแต่เขาไม่ฟัง ขับออกไปอย่างรวดเร็ว เธอขอให้จอดรถเขากลับเร่งความเร็วขึ้นอีก

หญิงสาวมโนไปเองว่าพันธกานต์จะทำมิดีมิร้าย ร้องลั่นว่าอย่า แล้วสั่งให้เขาจอดรถ ครั้นเขายังคงขับต่อไป เธอปลดล็อกประตูจะเปิดทั้งที่รถยังวิ่ง เขาเห็นท่าไม่ดีก็เลยต้องจอด พระพายลงจากรถได้วิ่งข้ามถนนไม่ดูตาม้าตาเรือ เสียงรถเบรกเสียงบีบแตรด่าดังลั่นถนน เธอเห็นรถแล่นเข้าหาก็หลับตาปี๋คิดว่าคงไม่รอด แต่พอลืมตาขึ้นมองอีกครั้งเห็นบุษบาบรรณลงจากรถคันนั้นเข้ามาโวยวายจะเรียกค่าเสียหายที่ทำให้ตกใจ

แต่พอเห็นพันธกานต์ลงมาเท่านั้น น้ำเสียงและท่าทางของดาราดังเปลี่ยนไปเป็นหน้ามือกับหลังเท้า ยิ้มแย้มพูดจาไพเราะจนพระพายงง บุษบาบรรณพยายามให้ท่าเขาตลอดแต่เขาไม่สนใจ พยุงพระพายกลับไปที่รถ เธอไม่ยอมรามือตามไปขอเบอร์มือถือของเขา แล้วยื่นมือถือตัวเองให้ พันธกานต์ตัดรำคาญให้เบอร์เตชินท์ไปแทน มีอะไรให้คุยกับผู้ช่วยของเขาได้เลย แล้วขึ้นรถขับออกไป บุษบาบรรณเดินหัวเสียกลับมาที่รถตัวเอง

“ไม่รู้หรือไงว่าฉันเป็นใคร นี่ฉันบันนี่ เซ็กซี่สตาร์ชื่อดังเบอร์หนึ่งของประเทศไทยเชียวนะ หรือว่าที่เราตกใจเมื่อกี้ทำให้หน้าไม่คืนสภาพ เจ๊...หน้าบันนี่ย่นตรงไหนหรือเปล่า”

ผู้จัดการของเธอยืนยันว่ายังสวยเหมือนเดิมแล้วแซวว่าคนนี้โดนเข้าเต็มๆเลยใช่ไหม ถ้าเป็นอย่างนั้น บุษบาบรรณก็ต้องตอบรับงานพรีเซ็นเตอร์ของบริษัทคมน์พิมุกต์ เพราะผู้ชายที่กระแทกใจเธอคนนั้นคือคุณพันธกานต์ ลูกชายเจ้าของบริษัท...

พระพายรู้สึกผิดที่ไปก่อเรื่องไว้ ตัดสินใจขอโทษพันธกานต์แล้วขอให้เขาจอดรถตรงนี้เธอมีธุระต้องไปทำ เขาอาสาจะพาไปส่ง เธอแปลกใจไม่ถามสักคำหรือว่าเธอจะไปไหน เขารู้ว่าเธอจะกลับไปที่ร้านขนมตาเทียน เพื่อไปเอาสมุดบันทึกของท่าน...

ทันทีที่ได้รับสายจากบุษบาบรรณ ทองเอกรีบมารายงานให้แสนคมทราบว่าเธอสนใจจะเป็นพรีเซนเตอร์ให้เราแต่จะตอบตกลงก็ต่อเมื่อ พันธกานต์เป็นคนดูโปรเจกต์นี้เท่านั้น...

การมาร้านขนมตาเทียนครั้งนี้ทำให้พระพายอดนึกถึงบรรยากาศเก่าๆในร้านตอนที่หัดเรียนทำขนมกับคุณตาไม่ได้ พันธกานต์เห็นเธอซาบซึ้งใจกับบรรยากาศหาเรื่องว่าเธอที่คิดจะขายขนมไทยเพื่อสืบทอดความคิดของคุณตาตัวเองโดยไม่ดูว่าสมัยนี้ไม่มีใครสนใจจะกินขนมไทยอีกแล้ว ดึงดันทำไปก็อยู่ไม่รอดเหมือนที่ร้านแห่งนี้ไม่สามารถเลี้ยงตัวเองได้ พระพายทนฟังไม่ไหวขอร้องให้หยุดพูด