พันธกานต์รัก

พระพายเดินดูรอบบ้านเจอรูปผู้หญิงคนหนึ่งใส่กรอบไว้อย่างดี มองอย่างสนใจแล้ววางไว้ที่เดิม ลุงชิดเอาน้ำมาวางให้ เธอขอบคุณเขาแล้วอธิบายว่าตัวเองไม่ใช่เด็กรับใช้ของพันธกานต์ ลุงชิดรู้แล้วว่าไม่ใช่ คุณหนูไม่เคยพาใครมาที่นี่ แสดงว่าเธอต้องเป็นคนพิเศษจริงๆ พระพายอึกอักไม่รู้จะพูดอย่างไร

“ลุงทำความสะอาดเตียง เปลี่ยนผ้าปูผืนใหม่ให้แล้วนะ ถ้าหนูเหนื่อยก็ไปนอนได้”

“เอ่อ ลุงคะ รูปผู้หญิงที่วางอยู่บนโต๊ะนั่น ใครเหรอคะ”

“คุณแพรทอง คุณแม่ของคุณหนูไงล่ะ”...

พันธกานต์เดินมาถึงระเบียงบ้านอดนึกถึงวันเก่าที่เคยวิ่งเล่นกับแม่อย่างมีความสุขไม่ได้ จนแพรทองก็ขอนั่งพักเพราะเขาเล่นไม่รู้จักเหนื่อย เด็กน้อยเห็นแม่นั่งพักนานเข้าไปลากแขนให้ลุกขึ้น เธอขอนั่งอีกสักพักหนึ่งก่อน เด็กน้อยบ่นอุบรู้อย่างนี้ชวนพ่อมาด้วยดีกว่าจะได้เล่นกับท่านตอนที่รอแม่พัก แพรทองร้องเอะอะจะให้พ่อรู้ไม่ได้ว่าเราสองคนมาที่นี่ ท่านอยากให้เราเก็บบ้านหลังนี้ไว้เป็นความลับระหว่างเราสองคน...

เสียงพระพายเหยียบไม้กระดานดังเอี๊ยดปลุกให้พันธกานต์ตื่นจากภวังค์ หันขวับมามอง เธอรีบออกตัวจะเอาน้ำดื่มมาให้ หญิงสาวไม่ชินกับความเงียบชวนเขาคุยเมื่อครู่นี้เห็นรูปแม่ของเขาด้วย ท่านสวยมาก เขาไม่ชอบใจนักที่มีคนมาพูดถึงแม่ เดินเข้ามาจ้องหน้า พระพายถอยห่างออกมา เริ่มกลัว

“ทำไมต้องจ้องฉันขนาดนั้นด้วย นี่ฉันชมนะยังไม่ได้ว่าอะไรแม่นายเลย”

มีเสียงมือถือของพันธกานต์ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูเห็นพ่อโทร.มาได้แต่มองนิ่งอยู่อย่างนั้นไม่รับสาย จนเสียงเรียกเข้าเงียบไปเอง เขามองหน้าเธออีกครั้งก่อนจะบอกว่าหิว จากนั้นไม่นาน พระพายยกชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหอมกรุ่นมาวางบนโต๊ะกินข้าวสองชาม เนื่องจากทั้งบ้านมีให้กินแค่นี้ พระพายกินบะหมี่ไปพลางจ้องหน้าพันธกานต์ไปด้วย  เขาเงยหน้าขึ้นมาจากชามบะหมี่เห็นเธอมองอยู่ก็ไม่ชอบใจ

“ถ้าเธอยังไม่เลิกจ้องหน้าฉัน ฉันจะให้เธอค้างที่นี่กับฉัน”

“เป็นอะไรของนายเนี่ย เมื่อตอนหัวค่ำยังเป็นพระเอกอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงได้กลายเป็นผู้ร้ายไปอีกล่ะ”

บะหมี่ร้อนๆทำให้แผลที่โดนชายคนนั้นต่อยเริ่มอักเสบ พันธกานต์ก็เลยกินลำบาก พระพายยื่นหน้าเข้าไปจะดูแผลให้เขากลับเอามือมาบังไว้ เธอรำคาญจับหน้าเขาหันมาหา แล้วเอาลิปมันมาป้ายปากที่แตกให้จะได้กินบะหมี่ได้สะดวกขึ้น แล้วถามว่านี่เป็นบ้านแม่ของเขาหรือ

“บ้านหลังนี้เป็นของครอบครัวฉัน ตอนเด็กๆพ่อกับแม่เคยพาฉันมาวิ่งเล่นที่นี่ แต่ทุกครั้งที่แม่ทะเลาะกับพ่อ แม่ก็มักจะพาฉันกลับมาบ้านหลังนี้เสมอ อย่างน้อยบ้านหลังนี้ก็ทำให้แม่จำได้ว่าพ่อกับแม่เคยรักกัน จนกระทั่งพ่อฉันได้เจออาช่อม่วงของเธอ” น้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความชิงชังทำให้พระพายไม่กล้าสบตาด้วย อยู่ๆเขาก็ลุกขึ้นคว้าแขนเธอให้ลุกตามก่อนจะลากออกไปที่รถ

ooooooo