นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ประกาศิตกามเทพ

    SHARE

    กว่าธุระลองชุดแต่งงานจะเสร็จก็กินเวลาหลายชั่วโมง ผาณิตาไม่รีรอพาเหมันต์ไปโรงงานผลิตหนัง

    แต่สภาพการจราจรติดขัดก็ทำให้เธอเหนื่อย เหมันต์เป็นห่วงยื่นแซนด์วิชที่พกมาให้

    “ผมซื้อไว้เมื่อเช้า กินรองท้องไปก่อนนะครับ”

    “นายกำลังจะด่าฉันทางอ้อมว่าพักเที่ยงแล้วยังโทร.ไปวีนลูกน้องไม่ปล่อยให้เขากินข้าวอย่างสบายใจใช่ไหม”

    “ผมว่าคุณน่าจะไปเขียนนิยายมากกว่าเป็น

    นักธุรกิจนะครับ ผมยังไม่ได้คิดอะไรเลย คุณก็มโนไปซะ ผมแค่เห็นคุณทำงานตลอดเวลาก็เลยเป็นห่วงว่าจะหิว”

    ผาณิตารับมากินอย่างหิวโหยก่อนหันไปถามเขาบ้าง “แล้วของนายล่ะ”

    “มันมีแค่อันเดียวครับ ไม่เป็นไรหรอก...ผมอิ่มทิพย์”

    “ในลิ้นชักด้านหน้ามีอัลมอนด์กระป๋องอยู่ เคี้ยวเล่นไปก่อนแล้วกัน รถคงจะติดนาน”

    เหมันต์หยิบกระป๋องอัลมอนด์มากินอย่างว่าง่ายพลางชำเลืองมองเธอ...ที่จริงผาณิตาก็มีน้ำใจดีเหมือนกัน

    ooooooo

    หริทธ์มาทำงานที่บ่อนของมิตรได้ระยะหนึ่งแล้วแต่ไม่ยอมบอกพ่อกับพี่ชาย ปุ๊รับหน้าที่พี่เลี้ยงคอยดูแลตามคำสั่งทำให้หริทธ์ได้รู้ว่ามิตรมีนัดคุยธุรกิจกับทัศนัยหรือเสี่ยสามแห่งเหมทองกรุ๊ป

    ชื่อเหมทองกรุ๊ปทำให้หริทธ์คิดถึงลาวัลย์จนต้องไปแอบดักรอที่หน้าวิทยาลัย เขาขอให้เพื่อนในแก๊งอาชีวะช่วยล่อพรคนขับรถของลาวัลย์ไปอีกทางเพื่อที่เขาจะได้พาเธอหนี

    ลาวัลย์ตกใจเมื่อเห็นหริทธ์ ขืนตัวไว้ไม่ยอมไปด้วยเหมือนเคย

    “ฉันหางานได้แล้วเจ้านายก็ใจดี ฉันจะช่วยหาที่อยู่ให้เธอเอง”

    “ฉันเคยบอกแล้วไงว่าฉันไม่คิดจะคบเธอเป็นเพื่อนจริงหรอก”

    “ฉันรู้ว่าเธอไล่ฉันเพราะกลัวพ่อ ฉันจะเป็นคนช่วยเธอเอง”

    หริทธ์ออกแรงฉุดให้เดินแต่ลาวัลย์กระชากออก โกหกหน้าตายอีกครั้ง “ฉันจะทิ้งพ่อไปได้ยังไง พ่อสั่งให้ฉันไปทำงานที่บริษัทเพื่อเอาใจคุณปู่ ถ้าฉันไม่ทำ พ่อฉันก็ต้องเดือดร้อน เธอไปซะอย่ามายุ่งกับฉันอีก!”

    แหวจบก็ผละไปขึ้นรถรอพรกลับมาพาไปบริษัท หัวใจพองฟูเต็มที่เมื่อคิดว่าจะได้เจอเหมันต์ แต่พลันก็ต้องหน้าเสียเมื่อปราการมาดักรอที่โรงงานและยึดรองเท้าฟองน้ำประดับดอกไม้ของเธอไปโยนทิ้ง

    “พ่อให้ลูกไปเย็บรองเท้าหนังผู้ชายไม่ใช่

    ไอ้รองเท้าแบกะดินนี่ ปู่กำลังจะเข็นแผนกนี้ให้มันเติบโตขึ้นมาถึงได้ให้ทศนาถไปคุมแล้วให้น้ำตาลเป็นที่ปรึกษา พ่อถึงส่งลูกมาทำ”

    “แต่นี่มันก็รองเท้าเหมือนกันนี่คะ คุณปู่อาจจะชอบก็ได้”

    ลาวัลย์แถเพราะอยากได้รองเท้าคืนแต่ปราการไม่คืนแถมยกมือจับศีรษะของเธอเหมือนขู่ให้คิดถึงตอนกล้อนผม

    “พ่อบอกว่าไม่ก็คือไม่ สิ่งที่พ่อทำทุกวันนี้ก็เพื่อลูก เพราะฉะนั้นลูกต้องทำให้คุณปู่มองเห็นความสามารถของลูกให้ได้ ไม่อย่างนั้นลูกกับพ่อก็จะกลายเป็นแค่เศษหนังเก่าๆในเหมทองที่ไม่มีค่าอะไรในสายตาคุณปู่เลย...เข้าใจไหมลูก”

    พูดพลางลูบวิกผมของลูกสาวเบาๆ ลาวัลย์ขนลุกเกรียว ละล่ำละลักรับปาก

    “วัลย์...วัลย์จะทำให้ได้ค่ะ”


    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    พริกกับเกลือ EP.11 "เทวัญ" ร้ายสุด แฉ "ดิ่ง" ต่อหน้าทุกคน วางแผนป่วนให้ทะเลาะกัน

    พริกกับเกลือ EP.11 "เทวัญ" ร้ายสุด แฉ "ดิ่ง" ต่อหน้าทุกคน วางแผนป่วนให้ทะเลาะกัน
    3 ธ.ค 2564

    12:45 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันศุกร์ที่ 3 ธันวาคม 2564 เวลา 18:53 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์