หนึ่งด้าวฟ้าเดียว
ตอนที่ 9
ผ่านมาอีก 7–8 วัน แมงเม่าก็มีอะไรแปลกๆที่ทำให้กรมขุนวิมลเอะใจว่าต้องมีอะไรแน่ๆ
เพราะขณะที่กรมขุนวิมลเดินเล่นกับเจ้าจอมอำพันในสวน แมงเม่าก็เข้าไปกางร่มให้ เอาขันให้ใส่ดอกไม้ที่กรมขุนวิมลเก็บไปร้อยมาลัย และปัดเศษใบไม้บนม้านั่งเมื่อกรมขุนวิมลกับเจ้าจอมอำพันจะนั่งพัก
“เจ้าตัวดีของฉันต้องไปก่อเรื่องกระไรไว้เป็นแน่ วานเจ้าจอมช่วยสอบถามดูทีเถิด”
เมื่อเจ้าจอมอำพันสอบถามรู้ความจริงก็ตกใจถามว่า ทำเข้าไปได้อย่างไร แมงเม่าบอกว่ารู้ว่าผิด แต่เวลานั้นตนสงสารแม่เป้า ถามเจ้าจอมอำพันว่าพอจะเมตตาช่วยแนะวิธีเอาตัวรอดได้หรือไม่ เจ้าจอมอำพันบอกว่าคงต้องคอยหลบหน้าไปก่อน นานวันไปพระองค์เจ้าเชษฐ์ก็คงหมายปองหญิงอื่นแทนเอง
แมงเม่าไม่สบายใจอยู่ดี เจ้าจอมอำพันย้ำว่าระหว่างนี้ก็อย่าไปก่อเรื่องกระไรเข้าอีก ไม่เช่นนั้นถูกบังคับให้เป็นห้ามขึ้นมาก็เหมือนตกนรกทั้งเป็น แมงเม่าหน้าซีดถามว่าน่ากลัวถึงขั้นนั้นเลยหรือ
“หากทรงถูกพระทัยก็ไม่น่ากลัวดอก มีแต่จะสุขสบายมั่งมีศรีสุขในพริบตา แต่หากท่านเบื่อหน่ายขึ้นมาล่ะก็...” เจ้าจอมอำพันหน้าเครียดขึ้นทันที แมงเม่าซักอยากรู้ว่าเป็นอย่างไร
ความจริงที่ตำหนักพระองค์เจ้าเชษฐ์เวลานี้คือ พระองค์เจ้าเชษฐ์กำลังเมา ผลักหม่อมห้ามจนล้มแล้วทำท่าจะตามซ้ำ หม่อมห้ามโผกอดเท้าร้องไห้อ้อนวอนว่ากลัวแล้ว ถูกพระองค์เจ้าเชษฐ์สะบัดเท้าออกไล่ไปให้พ้น หากช้าจะยกให้คนอื่น และอย่ามาให้เห็นหน้าให้รกหูรกตาอีก
หม่อมห้ามกลัวลนลานวิ่งออกจากตำหนักไปเจอเจ้าจอมเพ็ญเดินมากับเลื่อน รีบยกมือไหว้ เจ้าจอมเพ็ญพยักหน้าแล้วเดินเข้าตำหนักไปเลย เข้าไปเจอพระองค์ เจ้าเชษฐ์ก็ยิ้มแย้มถามว่าทรงกริ้วกระไรหรือเพคะ
“ก็เรื่องนังแมงเม่าน่ะซีจะกระไรเสียอีก คอยดูเถิด ข้าจะให้มันชดใช้จนสาสม” พูดแล้วดื่มน้ำจัณฑ์จนหมดแก้วแล้วสั่งพวกข้าหลวงให้เอามาอีก เจ้าจอมเพ็ญพูดยิ้มๆ ว่าอย่าเสวยน้ำจัณฑ์อีกเลย หากเสวยอีกก็จะได้ตัวนังแมงเม่ามารับใช้ช้าลงไปอีก แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์บอกว่า
“หม่อมฉันเฝ้าคิดวิธีที่จะได้นังแมงเม่ามารับใช้พระองค์อยู่ทุกวี่วัน จนเมื่อเร็วๆนี้เพิ่งคิดได้วิธีหนึ่งเพคะ” พระองค์เจ้าเชษฐ์ดีใจมากถามว่าวิธีใด หากสำเร็จเจ้าจอมอยากได้กระไรก็จะหาให้ทุกอย่าง เจ้าจอมทำทีว่าตนไม่บังอาจถึงเพียงนั้นดอก เลื่อนยิ้มประจบรีบรายงานว่า
“หม่อมแม่ให้คนสืบจนรู้ที่อยู่ของบ้านนังแมงเม่า เพลานี้ที่เรือนมีเพียงพ่อ แม่เลี้ยง พี่สะใภ้ กับบ่าวอีกสองคนเท่านั้นเพคะ”
พระองค์เจ้าเชษฐ์ถามว่าแล้วมันมีกระไรรึ เจ้าจอมเพ็ญจึงยิ้มเจ้าเล่ห์เล่าแผนการให้ฟัง...
