หนึ่งด้าวฟ้าเดียว

แต่พอเงื้อไม้จะฟาดอีกก็ถูกมือหนึ่งจากข้างหลังจับข้อมือไว้ พระยากำแหงนั่นเอง!

หลวงศรีมะโนราชโวยวายว่าท่านเจ้าคุณห้ามตนทำไม ตนจะฆ่ามันให้ตายตกไปตามกัน แต่ถูกพระยากำแหงบิดข้อมือจนไม้หลุดจากมือและสั่งทหารให้เอาตัวหลวงศรีมะโนราชไปคุมขังไว้ก่อนเดี๋ยวตนจะกลับไปตัดสินโทษเอง

ขันทองพยายามช่วย บอกพระยากำแหงว่าหลวงศรีมะโนราชเมามากทำไปเพราะฤทธิ์สุราและเจ็บแค้นเรื่องขุนชำนาญกับขุนเทพรักษา ขอท่านเจ้าคุณเมตตา แค่คุมตัวไว้ก็พอ อย่าถึงขั้นลงโทษเลย

“ข้อนี้ฉันจะตัดสินเอง ไม่ใช่หน้าที่ของคุณพระ” พระยากำแหงตัดบทแล้วสั่งทหาร “เอาตัวไป”

พระยากำแหงมองแผลที่หัวคิ้วของขันทองอย่างเป็นห่วง ตามไปทำแผลให้ถึงเรือน เตือนขันทองว่า

“อย่างไรก็ระวังด้วย เรื่องครานี้มีคนโกรธแค้นคุณพระไม่น้อย อาจมีเหตุอื่นอีกก็เป็นได้” ขันทองรับคำ ถามว่าคุณพระมาหาตนมีกระไรหรือ พระยากำแหงหน้าเครียดบอกว่า “ฉันรับคำสั่งท่านเจ้าคุณพลเทพให้มาแจ้งคุณพระเรื่องการสำเร็จโทษท่านขุนทั้งสามพรุ่งนี้”

ขันทองเครียดแต่รีบปรับสีหน้าให้เรียบเฉย บอกว่าสำเร็จโทษเมื่อใดตนจะไปรับศพมาจัดการตามประเพณีเอง ท่านเจ้าคุณไม่ต้องห่วง

“มันไม่ใช่แค่นี้น่ะซี...ท่านเจ้าคุณพลเทพต้องการให้คุณพระคุมการประหารด้วยตัวเอง” ขันทองผงะ พระยากำแหงบ่นว่า “ฉันไม่เข้าใจเช่นกันว่าเหตุใดต้องให้ฝ่ายในทำหน้าที่นี้ด้วย”

แม้พระยากำแหงจะพูดเช่นนั้นแต่ก็สังเกตขันทองตาไม่กะพริบเพราะยังสงสัยในตัวขันทองอยู่

เช้าวันรุ่งขึ้น สามขุนผู้ต้องโทษประหารถูกคุมตัวออกจากคุกเพื่อนำตัวมามอบให้ขันทองที่ยืนรออยู่ ขันทองบอกทหารให้ค้นตัวขุนเทพชำนาญกับขุนเทพรักษา ตนจะค้นตัวขุนจิตใจภักดิ์เอง ขณะเข้าค้นตัว ขันทองกระซิบบอกแน่นว่า “ระหว่างพาเอ็งประจานทางน้ำ ข้าจะหาทางช่วยเอ็งเอง แข็งใจหน่อยเถิด”

ทันใดนั้นขุนแผลงฤทธิ์เดินเข้ามา ทหารถามว่าท่านขุนมีกิจอันใดหรือขอรับ ขุนแผลงฤทธิ์ตอบด้วยเสียงอันดังว่า ตนได้รับคำสั่งจากออกญาพลเทพให้มาช่วยออกพระศรีคุมตัวนักโทษไปประหาร

ขันทองเครียดทันที แน่นกระซิบบอกขันทองว่าอย่าทำอะไรอีกเลย ลำพังขุนแผลงฤทธิ์คนเดียวก็ยากจะรับมือแล้ว จะพาตนที่เจ็บปางตายฝ่าวงล้อมทหารออกไปได้อย่างไร มีแต่จะตายเสียทั้งคู่

“เร่งค้นตัวหน่อยเถิดออกพระศรี ประเดี๋ยวจะไม่ทันฤกษ์ประหาร” ขุนแผลงฤทธิ์เร่งเสียงดังเยาะในที

แน่นจับมือขันทองบีบให้ตัดใจ ขันทองมองหน้าแน่นนิ่งแต่หัวใจเจ็บปวดสาหัสที่ช่วยอะไรเพื่อนไม่ได้

ooooooo

เป้านั่งซึมเศร้าอยู่ที่มุมหนึ่งในตำหนักกรมขุนวิมล แมงเม่าเข้ามาบอกว่าขุนจิตใจภักดิ์กำลังจะถูกพาตัวไป หากไปตอนนี้ก็ยังพอทันเห็นหน้ากัน เป้าถามว่าเห็นแล้วจะได้กระไร มีแต่ทุกข์ใจเพิ่มขึ้นเท่านั้น

แมงเม่าถามว่าหรือยังถือโทษโกรธเคืองที่ขุนจิตใจภักดิ์พูดเมื่อวันก่อน เป้าน้ำตาคลอบอกว่า