หนึ่งด้าวฟ้าเดียว
ตอนที่ 9
แมงเม่ามองลึกไปในตาของขันทองแล้วก็รีบหลบสายตา กลัวความรู้สึกลึกๆของตัวเองจะเผยออกมา รีบปั้นยิ้มเปลี่ยนเรื่อง รบเร้าว่าไม่กินข้าวก็ได้แต่กินกับข้าวสักหน่อย หากไม่กินอะไรเลยจะล้มป่วยเอาได้
ขันทองมองกับข้าวบนโต๊ะ สะดุดตาที่ชามใส่แกงจืดโรยปลาป่นซึ่งเป็นของโปรดของสาลิกาแม่ตน ขันทองยิ้มออกมาบางๆที่แมงเม่ายังจำสิ่งนี้ได้ แมงเม่าดีใจที่เห็นเขายิ้ม ขันทองบอกแมงเม่าว่า
“เจ้าตัวดี ฉันไม่ได้อยากกินดอกนะ แต่กลัวเจ้าจะเสียน้ำใจต่างหาก แลฉันกินเสร็จเมื่อใด เจ้าก็รีบกลับไปเถิด ประเดี๋ยวจะถูกเอ็ดเอาอีก”
“เจ้าค่ะ รู้เช่นนี้แล้วก็ต้องกินจนหมดนะเจ้าคะ เพราะฉันขี้น้อยใจเก่ง เสียน้ำใจง่ายมากเสียด้วย”
แมงเม่ายิ้มหน้าเป็น ขันทองถอนใจแล้วค่อยๆ ตักแกงจืดฟักโรยปลาแห้งป่นฝืนกินเข้าไป แมงเม่ามองอย่างสบายใจที่ตนช่วยให้ขันทองคลายทุกข์ลงได้บ้างก็ยังดี...
ขันทองเดินมาส่งแมงเม่า เพราะค่ำแล้วเดี๋ยวแมงเม่าโดนเอ็ดตนก็จะได้ชื่อว่าเป็นต้นเหตุ
“ผู้ใดจะกล้าโทษคุณพระกันเจ้าคะ แค่คุณพระยอมกินฝีมือฉันก็เป็นพระคุณมากแล้วล่ะเจ้าค่ะ”
ขันทองยิ้มน้อยๆ ก่อนที่จะหน้าขรึมลง พูดลอยๆว่า
“เจ้าเป็นสิ่งดีงามสิ่งเดียวที่ฉันได้พบเจอในช่วงหลายวันมานี้เลยนะ...ขอบน้ำใจเจ้านัก”
ขันทองเผลอมองเข้าไปในดวงตาของแมงเม่าจนได้ แมงเม่าเขินอายขึ้นมาอย่างประหลาด รีบหลบสายตาคู่นั้นเดินนำไป ขันทองเองก็ยิ้มเขินแล้วรีบเดินตามไปส่ง
พระยากำแหงซุ่มดูอยู่ เห็นอากัปกิริยาของทั้งสองแล้วนึกระแวง หึงหวง เริ่มรู้สึกไม่ไว้ใจขันทองขึ้นทุกที
ooooooo
สองสามวันต่อมาที่ค่ายพระยาตาก เยื้อนยกสำรับอาหารมาให้พระยาตาก หลวงพิชัย ม่วง และพันหาญล้อมวงกินกัน
พันหาญเอ่ยอย่างเสียใจมากว่า ตนเลี้ยงดูแน่นมาแต่เล็กแต่น้อย พอได้ข่าวจากขันทองว่าแน่นตายก็เสียใจ อยากจะไปจุดธูปไหว้ศพก็เกรงพระยาพลเทพจะส่งคนมาทำร้ายอีก
“อย่ากังวลเลยหัวพัน” พระยาตากเอ่ยขึ้น
“วันใดฉันมีราชการต้องเข้าไปในอโยธยา หัวพันก็ตามฉันไปเถิด พวกเราไปไหว้ศพพ่อแน่นด้วยกันจะได้ไม่มีใครคิดร้ายกับหัวพันได้”
หลวงพิชัยถามว่าพ่อแน่นตายไปแล้วเช่นนี้พ่อขันทองจะไม่มีภัยไปด้วยหรือ พันหาญบอกว่าจากความในหนังสือของพ่อขันทอง พ่อแน่นยอมตายก็เพื่อช่วยพ่อขันทองรักษาความลับไว้ คาดว่าเพลานี้คงไม่เป็นกระไร หลวงพิชัยพยักหน้า พระยาตากติงว่า
“แต่ฉันไม่อยากให้วางใจนัก หากเห็นท่าไม่ดีก็ให้พ่อขันทองหนีมาหาฉันเถิด อีกไม่นานคงเกิดศึกใหญ่กับอังวะ ถ้าเราชำนะศึก พ่อขันทองก็ได้ความชอบ ผิดที่เป็นจารบุรุษก็หักกลบลบล้างได้ อย่ากังวลไปเลย”
ขณะนั้นหลวงพิชัยเห็นเยื้อนเงี่ยหูฟังอยู่ก็พูดขำๆว่าจะลำบากเงี่ยหูฟังทำไมให้มานั่งฟังเสียด้วยกันเลย เยื้อนถูกจับได้ ย้อนถามอย่างไม่พอใจ ว่าใครจะอยากฟังเรื่องของอ้ายคนไม่ชายไม่หญิงกันเล่า อยากให้ตายเร็วๆ เสียมากกว่า พอเดินลับหลังมาก็กล่าวอาฆาตว่า
“ออกพระศรี หากท่านจะตายก็ต้องตายด้วยน้ำมือของอีเยื้อนเท่านั้น”
ooooooo
