หนึ่งด้าวฟ้าเดียว

แมงเม่ามองขันทองอย่างเข้าใจห่วงใย บอกว่าหากไม่สบายใจก็บอกตนได้ ขันทองถามว่าจะอยู่เป็นเพื่อนตนหรือ แมงเม่าทำหน้าตายบอกว่าจะไปตามออกญาวังมาอยู่เป็นเพื่อน ออกพระเห็นออกญาวังแล้วจะได้มีความสุขได้ พอขันทองชักสีหน้าไม่พอใจแมงเม่าก็หัวเราะทะเล้นบอกว่าตนเย้าเล่นเพราะอยากเห็นคุณพระยิ้มแย้มมากกว่าอมทุกข์

ขันทองเลยฉีกยิ้มแล้วหุบทันทีถามว่าตนยิ้มให้ดูแล้วพอใจแล้วกระมัง พอใจแล้วก็รีบไปเสีย หากโดนทางตำหนักตำหนิจะมาโทษตนไม่ได้นะ

“ไปก็ได้เจ้าค่ะ” แมงเม่านึกได้ว่าเถลไถลมานานแล้ว ยกมือไหว้ลาทิ่มพรวดแล้วรีบเลี่ยงไป เดินแทบจะเป็นวิ่ง ทั้งต้องสำรวมกิริยาแบบนางกำนัลทั้งรีบ จนดูกระโดกกระเดกน่าขำ

ขันทองมองแล้วยิ้มออกมาส่ายหน้าเบาๆ นับวันความรู้สึกกับแมงเม่าก็เอ็นดูและผูกพันมากขึ้นทุกที...

ooooooo

เย็นนี้ขุนรักษ์เทวาเข้าไปทายาหลังที่ถูกเฆี่ยนจนแตกยับเยินให้แน่น มีขุนเทพชำนาญกับขุนเทพรักษานอนเจ็บสาหัสเพราะแผลพุพองจากไฟไหม้ โดยพระยากำแหงยืนดูอยู่ห่างๆด้วยความสังเวชใจ

ขุนรักษ์เทวาบ่นไม่พอใจว่าท่านเจ้าคุณอุตส่าห์จะรับหน้าให้แล้วยังไม่ลดหย่อนผ่อนโทษลงบ้าง น่าจะเห็นว่าเคยคบหากันเสียหน่อย นี่กระไร แน่นยังมีสติรู้สึกตัว พูดทั้งที่เจ็บหนักว่า

“อย่าตำหนิออกพระศรีเลยขอรับ ออกพระทำตามหน้าที่” พระยากำแหงเลยถามจับพิรุธว่าเขาทำถึงขนาดนี้ไม่คิดแค้นบ้างเลยรึ แน่นตอบอย่างยากลำบากเพราะเจ็บหนักว่า “กระผมใกล้ตายแล้ว แค้นเคืองไปจะมีประโยชน์อันใด แลกระผมก็เป็นฝ่ายผิด ยังควรแค้นอีกหรือขอรับ”

ขุนเทพชำนาญพูดอาฆาตจองเวรแน่นทั้งที่สั่นเพราะพิษไข้ ส่วนขุนเทพรักษาร้องไห้ถามพระยากำแหงว่าเมื่อลงโทษตนเสร็จก็จะตัดหัวเลยใช่หรือไม่ ร้องไห้คร่ำครวญว่าตนยังไม่อยากตาย...

ขณะนั้นเองมีทหารเข้ามาคุกเข่ารายงานว่า

“ท่านเจ้าคุณพลเทพให้มาตามท่านเจ้าคุณไปพบขอรับ บอกต้องการปรึกษาเรื่องการสำเร็จโทษวันพรุ่งนี้ขอรับ”

ขุนเทพรักษาได้ยินก็ร้องไห้โฮด้วยความหวาดกลัว ขุนเทพชำนาญตัวสั่นเทากลัวไม่แพ้กัน แต่แน่นรับฟังอย่างสงบ ค่อยๆหลับตาลงอย่างปล่อยวางทุกอย่างได้แล้ว...

ooooooo

ขันทองเดินซึมๆกลับถึงเรือนในตอนกลางคืน ก็ถูกหลวงศรีมะโนราชที่ซุ่มอยู่โผล่พรวดเข้าใช้ไม้ตีที่ศีรษะเต็มแรง แต่ขันทองหลบทันจึงเฉี่ยวถูกหัวคิ้วเล็กน้อย ขันทองถามว่าเหตุใดจึงลอบทำร้ายกันเช่นนี้

หลวงศรีมะโนราชในสภาพที่เมามายตะโกนอย่างโกรธแค้นว่า “กูจะฆ่ามึงให้ตาย อ้ายเจ้าเล่ห์ร้อยลิ้น”