นางบาป
ตอนที่ 7
รินไม่สนใจใครหรืออะไรทั้งนั้น อยากรู้แค่ว่าพี่ณุอยู่ไหน ทุกคนมึนตึ้บนี่ไม่คิดจะรับผิดชอบอะไรเลยหรือ เมื่อไม่ได้คำตอบ รินลุกออกไปหาเขาเอง พลันมีเสียงผีหยาดร้องเรียกพี่สาวดังขึ้น รินชะงักหันมอง
ตามเสียงเห็นผีหยาดยืนอยู่ ทุกคนมองตามสายตารินแต่ไม่เห็นใครมองหน้ากันเลิ่กลั่ก...
ผีหยดในร่างรินลากแขนผีหยาดมายังมุมลับตาคน ผีหยาดขอร้องพี่สาวให้เลิกสิงร่างริน ปล่อยเธอไป ผีหยดไม่ยอมปล่อย จะอาศัยร่างนี้เพื่อครอบครองคุณพระในชาตินี้ให้จงได้
“แม้นพี่ครอบครองคุณพระได้ แต่ก็มิใช่ตัวพี่หนา หาได้สมแก่สัตย์สัญญาที่คุณพระได้กล่าวไว้ไม่ วิญญาณของพี่จักยังติดอยู่ในเรือนนี้อยู่ดี”
“เอ็งไม่เห็นรึว่าข้าได้ออกจากเรือนนี้ด้วยร่างของมัน อ้อ เอ็งคงจะอิจฉาที่เห็นข้าได้เป็นอิสระ ถึงต้องมาหาเรื่อง ชวนให้ข้าออกจากร่างมัน”
“พี่หยด วิญญาณของพี่ยังไม่ได้เป็นอิสระแต่อย่างใด หากแค่ย้ายจากในเรือนนี้ไปอยู่ในร่างแม่ริน สิ่งที่พี่ทำมันมิได้ช่วยปลดปล่อย หากยิ่งผูกรั้ง”
ผีหยดตบหน้าน้องสาวฉาดใหญ่ “หยุดปากของเอ็งได้แล้ว เอ็งนี่มันสู่รู้เรื่องของข้านัก ข้าจักขอมีความสุขในร่างนี้จนกว่าชีวิตจะหาไม่”
ooooooo
ปาลเดินเลี้ยวหัวมุมตึกมาเจอวิษณุที่เดินตามหาผีหยาด เขาไม่อยากเจอหน้าอีกฝ่ายเพราะเรื่องรินไปที่ห้องเมื่อคืน ทำท่าจะเดินหนี วิษณุร้องเรียกไว้ ขอคุยเรื่องรินหน่อย เขาว่าเธอเปลี่ยนไปไหม
“ไม่รู้สิครับ ผมอาจไม่ได้รู้จักเขาดีพอที่จะรู้ว่าเขาเป็นคนยังไง เท่าที่พี่ณุรู้จัก แล้วรินเขาทำอะไรเหรอครับ พี่ณุถึงดูกังวลขนาดนี้”
“เมื่อคืนรินมาที่ห้องพี่ แล้วเขาทำตัวแปลกๆจนพี่รู้สึกว่านั่นไม่ใช่ริน”
“เขาก็มาตามหาพี่ที่ห้องผมเหมือนกัน โกรธผมใหญ่ ผมทำดอกรักในมือเขาพัง เขาบอกว่าจะเอาไปให้พี่”
“ดอกรักเหรอ ปาล ถ้ารินเขาทำอะไรให้ปาลรู้สึกแย่ๆ พี่อยากบอกปาลว่าคนคนนั้นอาจไม่ใช่ริน คนที่อยู่ในร่างรินตอนนี้คือหยด” จากนั้นเรื่องราวที่หยดเคยปักผ้าเช็ดหน้าลายดอกรักให้คุณพระวนาเทพก็พรั่งพรูออกจากปากวิษณุ “แล้วปาลจำเรื่องในบันทึกได้ใช่ไหมที่กำไล หยดกับหยาดตายคืนเดียวกันในคืนเดือนดับ”
“จริงสิ รินแปลกไปหลังจากเกิดจันทรุปราคา นี่แปลว่าผีหยดสิงรินจริงๆ แต่ผีหยดก็เคยสิงรินมาแล้ว แต่ก็ได้แค่ไม่นาน ทำไมครั้งนี้...”
“เพราะอำนาจของคืนเดือนดับไงล่ะ แม่ของเดือนเคยเล่าให้พี่ฟังว่าในคืนเดือนดับอำนาจมืดจะมีพลัง เพราะเสริมด้วยพลังของพระราหู ผีจะมีอำนาจมากกว่าปกติและเคยมีผีเข้าสิงคนแล้วยึดร่างนั้นอยู่นานจนตาย”
