นางบาป
ตอนที่ 7
“เมื่อครู่ตอนไฟดับลมพัด รินเผลอวูบไปนิดเดียว ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วค่ะพี่”
“งั้นค่อยๆลุกขึ้นนะริน” วิษณุประคองรินให้ลุกขึ้น เธอมองเขาอย่างอาลัยอาวรณ์พึมพำในใจ
“คุณพระเจ้าขา บ่าวอยู่นี่ อีหยดกลับมาหาคุณพระแล้วนะเจ้าคะ”
ปาลกับพายตามมาสมทบ เห็นรินเกาะแขนวิษณุ แน่น จ้องมองเขาด้วยสายตายั่วยวนไม่เหมือนรินคนเดิม ปาลต้องเบือนหน้าหนี กำมือข้างที่ถูกต่อต่อยไว้แน่น
“ริน งั้นเดี๋ยวพาทีมงานกลับโรงแรมเลยนะ พี่ไปดูพี่จอมเขานิดนึง” วิษณุเอามือรินออกแล้วผละจากไป ผีหยดในร่างรินมองตามจนเขาลับสายตา พึมพำในใจอีกครั้ง
“ความหวังครั้งใหญ่ที่กูเฝ้ารอชั่วชีวิตมาถึงแล้ว กูจักไม่ยอมให้ใครมาขัดขวางกูอีกเป็นแน่”
เดือนหันมาแขวะริน “ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นทำไมล่ะคะ ทำงานสิคะ”
รินไม่สบอารมณ์หันมองเดือนตาขวาง คนถูกมองถึงกับเสียวสันหลังวูบ
ooooooo
ที่ห้องใต้ดินในตึกวนาเทพ ผีหยาดที่นอนกองอยู่กับพื้น พึมพำทั้งที่ยังไม่ได้สติให้พี่หยดพอได้แล้ว มีเสียงหลวงพ่อดังแว่วเข้ามา
“เอ็งช่วยอันใดมันไม่ได้ดอก กรรมดีถูกบังเสียแล้ว ในคืนเดือนดับนี้ กรรมของผู้ใดจักเป็นของผู้นั้น ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามวิถีกรรม จนกว่าจะถึงเวลาตื่นรู้เถิด”...
ในเวลาต่อมาที่ห้องพักในโรงแรม รินอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยนั่งมองกระจกสำรวจหน้าตาเนื้อตัวของตัวเอง เห็นน้ำหอมของพายบนโต๊ะเครื่องแป้งหยิบขึ้นมองทำท่าจะฉีด พายที่ยืนมองอยู่ไม่ค่อยพอใจ
“ปกติพี่รินใช้น้ำหอมด้วยเหรอคะ”
“ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็คงจะเพราะคืนนี้ไม่ปกติกระมัง” รินที่ถูกสิงยิ้มเย็นให้พายในกระจกเงา ฉีดน้ำหอมทั่วตัว อย่างไม่เกรงใจเจ้าของ แล้วลุกขึ้นจะออกจากห้อง
“คงจะมีอะไรพิเศษมากนะคะ พี่รินถึงใช้น้ำหอมของพาย”
“ของแค่นี้ก็นึกว่าแบ่งกันใช้จักเป็นอันใดเล่า” รินจ้องพายตาขวาง แล้วนึกอะไรขึ้นมาได้ “ข้าอยากได้ดอกรัก แถวนี้พอจะมีหรือไม่”
พายอยากรู้ว่ารินจะเอาดอกรักไปทำอะไร เธอตวาดแว้ดไม่ใช่ธุระอะไรของตัวที่ต้องรู้ แต่ถ้าอยากรู้จริงๆ ตนจะบอกให้ว่าดอกรักมีไว้มอบให้คนที่เรารักชั่วชีวิต พายแนะให้รินลองไปดูที่สวนข้างโรงแรมอาจจะมีก็ได้...
จากนั้นไม่นานระหว่างที่กิฟท์กับเดือนกำลังเดินกลับห้องพัก เห็นผีหยดในร่างรินที่สวนของโรงแรม เก็บดอกรักมานั่งร้อยเป็นมาลัย ก็รีบหลบมุมแอบฟัง
“คุณพระเจ้าขา แม้นบ่าวอยู่ในร่างของผู้อื่น บ่าวจักทำทุกทางให้คุณพระจดจำบ่าว”
