นางบาป

เดือนที่แอบดูอยู่กับกิฟท์งงมากที่อยู่ๆรินเกิดโลกสวยขึ้นมาเก็บดอกไม้มาร้อยมาลัย กิฟท์เห็นด้วย คนอะไรหลายอารมณ์จนตามไม่ทัน นี่ว่าจะยกรางวัลตุ๊กตาทองให้ไปเลย รินได้ยินเสียงนินทาหันขวับ สองสาวรีบหลบแต่ไม่พ้น เธอตวาดแว้ดมาแอบดูเธอทำไม กิฟท์ปฏิเสธว่าไม่ได้แอบดูพอดีเดินผ่านมาทางนี้

“แล้วนั่นจะเอาดอกไม้ไปทำอะไร”

รินตะคอกใส่จะไปไหนก็ไปอย่ามายุ่ง กิฟท์กับเดือนเห็นสายตาที่จ้องมาทางตัวเองน่าสะพรึงจนขนหัวลุกพากันวิ่งหนีกระเจิง

ooooooo

ปาลยืนเหม่ออยู่ที่ระเบียงห้องยังน้อยใจรินไม่หาย บอลเปิดม่านออกมาชวนไปดื่มเหล้าคลายเครียดด้วยกันนิดหน่อยๆก็กลับกันแล้ว เขาขอผ่านให้บอลไปดื่มกินตามสบายขอนอนพักดีกว่า บอลออกไปแค่อึดใจแม่ของปาลโทร.มาถามจะกลับบ้านวันไหน เขาคิดว่าคงเป็นสัปดาห์หน้า พักกองไปนานตอนนี้ต้องเร่งถ่าย

“โอเคปาล แม่กำลังจะบินไปเยี่ยมป้าจี๊ดที่อเมริกานะ ไว้แม่กลับมาชวนรินเขามากินข้าวที่บ้านเราหน่อยสิ แม่อยากเห็น เจอครั้งสุดท้ายยังไว้ผมเปียอยู่เลย ไม่รู้ป่านนี้โตขึ้นจะเป็นไง”

“เอ่อ ครับแม่ เดินทางดีๆนะครับ แล้วเจอกันครับ” ปาลวางสายหน้าเจื่อนจะชวนรินไปกินข้าวได้อย่างไรแค่หน้าเขาเธอยังไม่อยากมอง...

รินร้อยมาลัยดอกรักเสร็จจะเอาไปให้วิษณุเผื่อระลึกได้ว่าชาติที่แล้วเคยมีความสุขกับเธอมากแค่ไหน...

ด้านพายออกมาเดินเล่นรับลมเห็นรินถือมาลัยดอกรักเดินผ่านไปไกลๆ นึกเอะใจทางนั้นไปห้องปาลไม่ใช่หรือ ใจคอไม่ดีรีบตามไปดูแต่ไม่เห็นเธอแล้ว รินไม่ได้เลี้ยวไปทางห้องพักปาลแต่เลี้ยวอีกทางไปหาวิษณุ...

ทางฝ่ายวิษณุนั่งเตรียมงานถ่ายทำอยู่ในห้องพัก เป็นฉากที่หยาดเตรียมปรุงยาพิษขอให้นายปั้นช่วย บทที่ต้องกำกับกับความจริงที่ปรากฏในสมุดบันทึกช่างขัดแย้งกันเหลือเกิน

“หยาด ฉันไม่อยากให้เรื่องทั้งหมดเป็นแบบนี้เลย ฉันขอโทษนะหยาดที่ต้องปล่อยให้คนอื่นเข้าใจผิดๆต่อไป โดยที่ฉันทำอะไรไม่ได้เลย”...

ขณะที่วิษณุกำลังโทษตัวเองเรื่องที่ไม่สามารถแก้ไขชื่อเสียงที่เสียไปให้หยาดได้ ผีหยาดที่ถูกขังไว้ในห้องใต้ดินค่อยๆรู้สึกตัวลืมตาขึ้นมองไปรอบๆพบว่าทุกอย่างสงบแล้ว ตั้งใจจะไปห้ามพี่สาว แต่ลุกไม่ไหวทรุดลงไปนอนอย่างเดิม...

หลังคิดทบทวนหัวแทบระเบิด วิษณุนึกวิธีช่วยหยาดออก หยิบสมุดบันทึกแล้วหยิบมือถือโทร.หากิฟท์จะขอไปพบที่ห้องพัก มีเรื่องเกี่ยวกับบทละครจะคุยด้วย อารามรีบร้อน เขาลืมเสียบคีย์การ์ดเอาไว้...

ผ่านไปอึดใจ รินเปิดประตูห้องพักวิษณุเข้ามาพบแต่ห้องว่างเปล่าไม่มีคุณพระกลับชาติมาเกิดในร่างวิษณุก็โมโห อุตส่าห์มาหาถึงที่เขากลับไม่อยู่ เดินกระแทกเท้าปังๆออกไป...