นางบาป

“ถ้าไม่ใช่รินแล้วพี่ณุอยากให้เป็นใครรึ” รินเงยหน้าขึ้นสบตาเขาพลันมีใบหน้าผีหยดซ้อนทับอยู่ เขาผงะเป็นรอบที่สอง รินเป็นฝ่ายรุกไล่พยายามปลุกปล้ำ เขาต้องรวบมือสองข้างเธอไว้แล้วเดินมาที่ประตู เป็นจังหวะที่บอลเอาพร็อพงานมาให้เขาดูพอดีเปิดประตูผลัวะเข้าไปเห็นรินพยายามนัวเนียเจ้าของห้อง

“บอลพี่ฝากพารินกลับห้องหน่อยนะบอล”

“ได้พี่ เอ่อพี่จอมฝากมาให้เลือกทีพี่”

วิษณุขอผัดเป็นพรุ่งนี้ก็แล้วกัน รินทำท่าอ้อนสุดชีวิตจะขออยู่ด้วย วิษณุเหนื่อยมาทั้งวันขอพักก่อน ถ้ารินคือรินจริงๆควรจะให้เขาได้พัก เจอไม้นี้เข้าไปเธอจำต้องล่าถอยปล่อยให้เขาปิดประตูห้องล็อก วิษณุเดินไปหยิบบันทึกที่ปาลให้มาอ่าน คุณกำไล หยดและหยาดต่างเสียชีวิตในคืนเดียวกัน คืนเดือนดับ...

ครู่ต่อมา บอลเปิดประตูห้องพักเข้ามาเห็นปาลนั่งกดรีโมตเล่นสีหน้าบอกบุญไม่รับ ชูมาลัยดอกรักให้ดูถามว่านี่อะไรของใครตกอยู่หน้าห้อง เขาบอกว่าของริน บอลถึงกับร้องอ้าวมาทำอะไรแถวนี้ เมื่อครู่ตนเห็นไปโผล่อยู่ห้องพี่ณุ ปาลชะงักถามซ้ำว่าเจอเธอที่นั่นหรือ

“ครับพี่ ทะเลาะอะไรกันไม่รู้สองคนนั่น ผมว่าบอสผมทั้งคู่เนี่ยจะเครียดมากไปแล้ว ทำละครมันควรบันเทิงไม่ใช่เหรอวะพี่ หน้างี้เครียดกว่าตอนทำสารคดีอีก” พูดจบบอลลุกไปเข้าห้องน้ำ ปาลมองดอกรักที่บอลวางทิ้งไว้ ก่อนจะเบือนหน้าหนี

ooooooo

วิษณุหนีไปกองถ่ายแต่เช้า ทิ้งรินให้นั่งรถตู้คันเดียวกับปาลซึ่งถือโอกาสนี้เอามาลัยดอกรักคืนให้เธอที่ทำตกไว้เมื่อคืน รินหยิบมาถือไว้

“วันหลังอย่าแตะต้องของรักของฉันอีก”

ปาลไม่ตอบโต้ได้แต่นั่งเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรกันแม้แต่คำเดียว...

ด้านวิษณุรีบไปที่ต้นไม้หน้าตึกวนาเทพ ร้องเรียกผีหยาดให้ออกมาหา เขาอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับรินหรือเปล่า ผีหยาดที่นอนฟุบอยู่ในห้องใต้ดินได้ยินเสียงเขาร้องเรียกหายตัววับไป...

กิฟท์กำลังเม้าท์เรื่องที่รินตามไปอาละวาดเอาสมุดบันทึกฟาดหน้าพี่ณุตอนกำลังบรีฟเคลียร์อินเนอร์คุณกำไลกับตนเมื่อคืน ถ้าไม่เชื่อถามเดือนก็ได้ ลูกหมีถามว่าจริงหรือเปล่า เดือนพยักหน้าพี่ณุโดนเข้าไปเต็มๆเลย

“ไม่ใช่ค่ะ พี่หมายถึงว่าสองคนนี้เขาคบกันจริงๆ ใช่ไหม”

แอมแปร์สงสารพี่ณุที่เจอเมียหึงโหด เดือนของขึ้นทันทีเมียที่ไหนกันสั่งให้หยุดเม้าท์เรื่องนี้ได้แล้ว กิฟท์กระเซ้าเดือนหึงหรือ ทุกคนกำลังหัวเราะกันสนุกสนานแต่พอเห็นรินเดินเข้ามาเท่านั้นเงียบกริบเป็นเป่าสาก

“พี่ณุอยู่ไหนรึ”

“มันจะอะไรกันนักกันหนา เมื่อคืนยังสร้างเรื่องไม่พอรึไง” เดือนเหลืออด จังหวะนั้นหน่อยวิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงานรินว่าทีมเต็นท์หลงทาง ไปอ้อมไกลเลย น่าจะเป็นชั่วโมงกว่าจะมาถึง

“เขาบอกว่าพี่ปิดเครื่อง จะจัดที่กินข้าวตรงไหนไปก่อนดีพี่”