นางบาป
ตอนที่ 7
เมื่อมาถึงห้องพักของกิฟท์ วิษณุขอคุยกับนางเอกของตัวเองตามลำพังขอให้เดือนออกไปรอข้างนอก กิฟท์เห็นหน้าตาจริงจังของเขาถามว่ามีอะไรกับเธอหรือ
“ในฐานะผู้กำกับ พี่มีเรื่องอยากให้กิฟท์ทำความเข้าใจเกี่ยวกับตำนานนางบาปที่เราทำละครกันอยู่ กิฟท์รู้ใช่ไหมว่าตำนานมันไม่ได้ตรงกับความเป็นจริงทั้งหมด”
“ค่ะ ไม่ต้องซีเรียสขนาดนั้นก็ได้มั้งพี่ ก็แค่ละคร”
“ก็ใช่ ละครก็คือละคร มีแค่จุดเดียวที่พี่อยากให้กิฟท์รู้ แล้วทำความเข้าใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์จริงๆของคุณกำไลกับนางหยาด ในความเป็นจริงมันค่อนข้างละเอียดอ่อนนะกิฟท์”
“ละเอียดอ่อนช่วงไหนคะ เมียน้อยก็คือเมียน้อยเท่านั้นเอง อยากได้ของคนอื่นจนตัวสั่น”...
ในระหว่างที่วิษณุพยายามหว่านล้อมให้กิฟท์เปลี่ยนมุมมองหยาดใหม่ ผีหยดในร่างรินเกิดคลั่งขึ้นมาจะต้องเจอตัววิษณุให้ได้แต่ไม่รู้เขาไปอยู่ห้องไหน ก็เลยไล่เคาะไปทุกห้องที่อยู่ชั้นเดียวกับห้องของวิษณุ สร้างความรำคาญใจให้ทุกคน
ooooooo
วิษณุยังคงคุยกับกิฟท์ อยากรู้ว่าเธอคิดอย่างไรเกี่ยวกับคุณกำไล รู้สึกเข้าใจตัวละครตัวนี้แค่ไหน
“ก็ชอบนะคะ ชอบสไตล์ตัวตนที่ไม่อยากให้แฟนมีชู้ กิฟท์รู้สึกคอนเนกต์เหมือนเข้าใจเขาเลยว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น บางทีแทบไม่ต้องเล่นอะพี่ คนเรามันก็ต้องรักตัวเองกันทั้งนั้น”
“แล้วถ้าพี่จะบอกกิฟท์ว่า...กิฟท์คือ...เอ่อ” วิษณุหายใจติดขัด “ใจเย็นๆนะกิฟท์ คือ...”
กิฟท์เห็นวิษณุมีอาการแปลกๆลุกไปรินน้ำเย็นมาให้ดื่ม บอกเขาว่าคนที่ควรตั้งสติก่อนคนแรกน่าจะเป็นเขามากกว่า เขาดื่มน้ำไปอึกใหญ่ ถอนหายใจแล้วพูดเพิ่มเติมว่า
“พี่อยากให้กิฟท์ลองตีความดีๆ”
“จะให้กิฟท์ตีความไปทางไหนได้อีกคะ มันก็แค่เรื่องของผู้ชายมักมากอย่างพระวนาเทพกับผู้หญิงตะเกียกตะกายอย่างอีหยาดแค่นั้นแหละค่ะ คนที่น่าสงสารที่สุดคือกำไลนะคะพี่ เขาต้องมาตายฟรีทั้งๆที่ภักดีในความรักพระวนาเทพ” กิฟท์พูดใส่หน้าวิษณุเสมือนคุณกำไลด่าคุณพระวนาเทพไม่มีผิดเพี้ยน เขาถึงกับจุกพูดอะไรไม่ออก...
ผีหยดในร่างรินไล่เคาะมาถึงห้องพักของปาล เจ้าของห้องเปิดประตูรับเจอรินถือมาลัยดอกรักมองเขาตาขวาง เขาดูอย่างไรสายตาที่มองมาก็ไม่ใช่สายตาของริน สายตาใครก็ไม่รู้ที่เขาไม่เคยรู้จัก รินเห็นหน้าเขาก็ตวาดใส่เห็นคุณพระบ้างไหม ปาลมองเธองงๆ ผีหยดรีบเปลี่ยนคำพูด
“เห็นพี่ณุหรือไม่”
“พี่ณุ...คุณมาตามหาพี่ณุห้องผมเนี่ยนะ เขาจะมาห้องผมทำไม”
