นางบาป

“พี่ณุมิอยู่ก็แล้วไป จะพูดทำไมให้มากความน่ารำคาญนัก” พูดจบรินหันหลังจะไป ปาลคว้าแขนไว้ ทำให้มาลัยดอกรักที่คล้องแขนเธอร่วงลงพื้น เธอโกรธมาก ชี้หน้าด่ากราดว่ากล้ามากที่มาทำลายของของตน ปาลโมโหหยิบมาลัยดอกรักขึ้นมาขยำ

“แล้วทีคุณเที่ยวทำลายความรู้สึกของคนอื่นคุณทำได้อย่างไรริน”

รินตะปบแขนปาลข้างที่ที่ขยำมาลัยดอกรักของตัวเองไว้แน่นจิกจนเลือดซิบ เขาถึงกับร้องโอ๊ยด้วยความเจ็บปวด รินเย้ยหยัน รู้แล้วใช่ไหมว่าการไม่ได้รับรักตอบมันเจ็บอย่างไร

“ผมรู้ว่าต่อให้ผมทำดีกับคุณแค่ไหน ก็เทียบพี่ณุไม่ได้ เพราะต่อให้พี่ณุทำคุณเสียใจยังไง คุณก็ยังรัก”

“รู้เช่นนั้นก็ดีแล้ว ฉันขอล่ะเลิกขวางทางสักที ทั้งร่างกายและวิญญาณของฉันมันรอคอยแต่พี่ณุ เป็นของพี่ณุคนเดียวทั้งชั่วชีวิตนี้” รินพูดจบผละจากไป ปาลช้ำใจมากปล่อยมาลัยดอกรักทิ้งลงพื้น คิดว่านั่นเป็นคำพูดที่กลั่นจากใจรินโดยหารู้ไม่ว่าทั้งหมดเป็นคำพูดของผีหยด กลับเข้าห้องปิดประตู น้ำตาลูกผู้ชายพานจะไหล...

พายเดินมาถึงหน้าห้องปาลเห็นมาลัยดอกรักตกอยู่ก็ชะงัก ก้มลงเก็บขึ้นมาดู นึกถึงตอนที่ตัวเองถามรินว่าจะเอาดอกรักไปทำอะไร เธอบอกจะเอาไปมอบให้คนที่เธอรักชั่วชีวิต พายถึงกับหน้าหมอง

“คนที่พี่รินรัก คือปาล”...

ด้านเดือนพยายามเอาหูแนบประตูหวังจะได้ยินที่วิษณุคุยกับกิฟท์ รินเดินตาขวางเข้ามามองเหยียดๆ เรียกเดือนขึ้นไอ้ขึ้นอีมาแอบฟังอะไรอยู่ตรงนี้ พอรู้ว่าวิษณุกำลังคุยกับกิฟท์อยู่ในห้อง รินที่ถูกผีสิงสติแตก

“อีกำไล เปิดบัดเดี๋ยวนี้” ไม่ใช่แค่ตะโกนยังทุบประตูปังๆอีกต่างหาก

ooooooo

กิฟท์กำลังคุยเรื่องบทอยู่กับวิษณุได้ยินเสียงทุบประตูปังๆเดินไปเปิดรับ รินชี้หน้าพร้อมกับพุ่งเข้าหาอย่างเอาเรื่อง กิฟท์กลัวรีบไปหลบหลังวิษณุ รินไม่สนใจจะลุยเข้าไปเล่นงานกิฟท์ให้ได้ ครั้นเห็นสมุดบันทึกในมือเขาคว้ามาฟาด วิษณุเอาตัวเองบังกิฟท์ไว้ก็เลยโดนเข้าไปเต็มหน้า ลงไปนอนร้องโอดโอย

รินตกใจหยุดอาละวาดได้ วิษณุเกรงจะมีเรื่องกันอีกรีบพาเธอไปที่ห้องพักตัวเอง เธอเอาน้ำแข็งมาประคบหน้าให้เขาถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง เขาไม่เป็นไรมากไม่ต้องกังวล

“รินไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะคะ”

“อย่าคิดมากน่ะริน ไปนอนเถอะไป”

รินขออยู่ที่นี่ไม่กลับห้องตัวเองแล้วเข้าไปนั่งเบียดวิษณุจับมือจับไม้อีกต่างหาก เขามองเข้าไปในแววตาเห็นผีหยดอยู่ในนั้นก็ตกใจ ถอยหนี

“นี่ไม่ใช่ริน ไม่ใช่รินใช่ไหม”