มนตราลายหงส์

ในที่สุดพ่อจ่อยก็ใจอ่อนบอกว่าอยากเต้นก็เต้นไปข้าไม่ห้ามแล้ว ทุกคนโดยเฉพาะจ่อยดีใจมาก พัสกรไหว้ขอบคุณแต่พอลุกขึ้นก็เจ็บเข่าจนทรุด ทุกคนช่วยประคบ– ประหงม ขวัญกมลได้ทีตัดพ้อว่าในที่สุดมันก็เป็นอย่างที่ตนกลัว โทษว่าตนพยายามปกป้องพัสกรแต่แหวนพลอยกลับยุยงให้เขาเต้นจนเจ็บเข่าอีก

พัสกรบอกขวัญกมลว่าพอแล้วตนเจ็บเข่าเพียงเล็กน้อย อุปสรรคแค่นี้ตนจัดการได้ไม่ต้องฟูมฟาย

ไม่ต้องร้องไห้ ขวัญกมลงอนที่ถูกหาว่าฟูมฟาย ขอโทษประชดแล้วผละไป โขงบอกให้รีบตามไปเคลียร์ พัสกรฝากโขงช่วยก็แล้วกัน เชื่อว่าโขงน่าจะพูดได้ดีกว่าตน

แหวนพลอยเสียใจที่ตัวเองทำให้พัสกรเจ็บตัว เต้ปลอบว่าไม่ต้องคิดมากเดี๋ยวตนจัดการให้

คืนนี้เต้ไปหาขวัญกมลที่นั่งเหม่อลอยอยู่ในสวน เต้เข้าไปปลอบ ขวัญกมลขอบใจที่เต้มาไม่อย่างนั้นตนคงต้องนั่งร้องไห้คนเดียว แต่ตนก็ชินชากับความเสียใจแล้ว ทนๆไปเดี๋ยวก็ผ่านไปเอง เต้กุมมือเธอไว้บอกว่าเธอไม่จำเป็นต้องทนเลย ขวัญกมลยกมือเต้ขึ้นแนบแก้มตัวเองอ้อนทั้งน้ำตาว่า

“เต้อย่าทิ้งขวัญนะ อย่าทำร้ายขวัญเหมือนที่คนอื่นทำนะเต้”

ขณะนั้นเอง โขงเดินผ่านมาเห็นเข้าอย่างจังจึงถอยไป ขวัญกมลเห็นโขงก็ขอตัวจากเต้ไปพักผ่อน แต่ที่แท้ตามโขงไปในห้องครัว ถามว่าพัสกรหลับแล้วหรือ โขงบอกว่ากินยาแก้ปวดหลับไปแล้ว ขวัญกมลบอกว่าตนนอนไม่ค่อยหลับ ตั้งแต่เกิดเรื่องทุกครั้งที่เห็นพัสกรเต้นตนก็ยังผวา กลัวจะมีเรื่องร้ายๆอีก

โขงแนะนำให้ไปพบจิตแพทย์อย่าปล่อยทิ้งไว้ ขวัญกมลซาบซึ้งใจขอบคุณที่โขงเป็นห่วงตน อ้อนอ่อยว่าบางทีตนก็ไม่รู้จะหันหน้าไปหาใคร เผชิญปัญหาอยู่คนเดียว ได้ผู้เชี่ยวชาญด้านการพัฒนาครอบครัวอย่างเขามาให้คำปรึกษาก็รู้สึกดีขึ้น ตนอยากกลับมามีความสุขเหมือนเดิมแต่ตอนนี้ตนเหนื่อยเหลือเกิน ร้องไห้สะอึกสะอื้นแล้วเอาหน้าซบกับอกโขงเหมือนต้องการที่พึ่ง โขงแตะหลังเธอเบาๆอย่างรู้สึกอึดอัด

เต้สอนพวกเด็กๆรวมทั้งจ่อย เคี่ยวให้จ่อยทำให้ได้ดังใจ จับกระชากกระแทกจนจ่อยล้ม ถามจ่อยว่าอยากชนะหรือเปล่า อยากชนะก็ต้องเต้นให้ได้

พัสกรเห็นดังนั้นบอกเต้ว่าเดี๋ยวตนซ้อมให้จ่อยเองแล้วสอนจ่อยให้จับจังหวะและท่าเต้นจนจ่อยทำได้

พัสกรชมว่าดีมาก แต่เข่าเขาก็มีปัญหาอีก แหวนพลอยจึงเอาน้ำมันเลียงผาพ่อปู่เขียวให้จ่อยช่วยนวดให้

ครู่หนึ่งโขงมาบอกว่าตนจะกลับแล้ว โขงเตือนพัสกรเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเต้กับขวัญกมลที่เขาเห็นแต่พัสกรเชื่อว่าไม่มีอะไร ซ้ำยังรู้สึกผิดที่ตนทำให้เธอเป็นแบบนี้ ยังไงตนก็ต้องรับผิดชอบเธอ

ooooooo