ม่านบังใจ
ตอนที่ 5
ถึงวันกลับแล้ว ขณะพนักงานช่วยกันขนกระเป๋าและสัมภาระขึ้นรถนั้น สร้อยทองเดินนำเฟื่องลดาพาลูกแก้วมาส่งทัฬห์ ขอบคุณที่เอื้อเฟื้อที่พักให้ตนกับเฟื่องลดาอย่างสบาย ถ้ามีเวลาว่างจะมารบกวนใหม่
“อยากจะมาเมื่อไหร่ก็เชิญตามสบายเลยครับ โรงแรมพฤทธานนท์ทุกสาขาของผมทุกที่ยินดีต้อนรับเสมอ” ทัฬห์ตอบอย่างยินดีจริงใจ
“เห็นไหมลดา คุณทัฬห์สปอร์ตจะตาย ขอบคุณค่ะ”
ทันใดนั้นมณฑิราตรงเข้ามาเกาะแขนทัฬห์อ้อนว่าตนขี้เกียจขับรถ ให้คนขับรถของทัฬห์ขับรถของตนตามไป ตนอยากนั่งสบายๆกลับไปกับเขาและลูกแก้ว ทัฬห์บอกว่าได้ แล้วขอกุญแจรถส่งให้พนักงาน
ลูกแก้วดีใจที่น้ามณจะกลับด้วยกัน มณฑิราหันไปกอดลูกแก้วเหมือนรักมากแล้วพากันไปขึ้นรถตู้
“ตอแหลน่าตบจริงจริ๊ง...ง่อยเปลี้ยเสียขารึไงถึงขับรถกลับเองไม่ได้” สร้อยทองกระซิบกับเฟื่องลดาและจิกมองมณฑิราตาแทบทะลัก...
กลับถึงบ้าน สร้อยทองชื่นชมทัฬห์ไม่ขาดปากว่าดูแลพวกเราอย่างกับคนในครอบครัวเดียวกัน ถามเฟื่องลดาว่าตอนนี้ไม่โกรธคุณทัฬห์แล้วใช่ไหม
“ก็...ไม่มีอะไรนี่คะ”
“อุ๊ย...ก็ดีแล้วล่ะจ้ะ เพราะจริงๆแล้วเรื่องของพ่อหนู คุณทัฬห์เขาก็ไม่ได้เป็นคนผิด”
ขณะเฟื่องลดาขอตัวไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงานวันพรุ่งนี้นั่นเอง ก็ได้ยินเสียงผู้ชายสองสามคนพรวดพราดเข้ามาตะโกนสั่งกันว่า “ขนออกไปให้หมด อะไรที่ขายได้เอาออกไปเลย”
เฟื่องลดาเห็นลูกน้องเสี่ยนภกรูกันเข้ามาก็เข้าไปขวาง สร้อยทองลุกขึ้นโวยวายว่ามากไปแล้ว เสี่ยนภตามเข้ามาสวนทันควันว่า “ไม่มากไปหรอกคุณสร้อยทอง”
เฟื่องลดาบอกว่าถ้าไม่ออกไปตนจะโทรศัพท์แจ้งตำรวจ เสี่ยนภหัวเราะบอกว่า
“ท่าทางเธอคงจะยังไม่รู้อะไรจริงๆ ถ้าอย่างนั้น ฉันจะบอกความจริงให้เอาบุญ”
สร้อยทองตกใจรีบบอกเฟื่องลดาให้ขึ้นไปบนห้องก่อน ถ้าตนไม่เรียกห้ามลงมาเด็ดขาด และห้ามโทร.แจ้งตำรวจด้วย
เฟื่องลดาขึ้นไปบนห้องแล้วกระวนกระวายใจไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นึกได้รีบโทร.หาสร้อยสน
เมื่อกันเฟื่องลดาออกไปแล้ว สร้อยทองเผชิญหน้าเสี่ยถามว่าทำไมทำกันอย่างนี้ เสี่ยย้อนถามว่าใครเป็นคนเริ่มก่อน ทำแบบนี้เท่ากับหลอกกันชัดๆ เงินก็ไม่ได้ ตัวเฟื่องลดาก็ไม่ได้ สร้อยทองเผลอโพล่งว่า
“เสี่ยก็ได้ตัวฉันไปแล้วไง”
เสี่ยเย้ยว่าค่าตัวมันต่างกัน แต่ถ้าจะเรียกร้องตนจะให้สักห้าพันโอเคไหม พอสร้อยทองด่า เสี่ยขู่ว่าเดี๋ยวเฟื่องลดาได้ยินและตนจะแฉให้หมด สร้อยทองเสียงอ่อนลงทันทีรีบขอโทษขอให้เสี่ยใจเย็นๆ
“ฉันต้องได้ตัวเฟื่องลดาตามที่ตกลงกันไว้ ไม่งั้นก็ต้องหาเงินห้าล้านมาคืนฉันภายในสามวัน ถ้าสามวันไม่ได้เงินหรือตัวเฟื่องลดา ก็ขนของออกไปได้เลย ฉันจะยึดบ้านหลังนี้ตามข้อตกลงของเรา เข้าใจนะที่รัก” เสี่ยยื่นหน้าไปหอมแก้มสร้อยทองหื่นๆ แล้วพาลูกน้องออกไป
ooooooo
พอเสี่ยนภกับลูกน้องกลับไปแล้วสร้อยสนกลับถึงบ้านมาถามแม่ว่ามีเรื่องอะไรกัน เฟื่องลดารีบลงมาหาสร้อยสน สร้อยสนปลอบว่าไม่ต้องกลัว
“ลดาไม่ได้กลัวค่ะ แต่สงสัยว่าทำไมน้าสร้อยถึงไม่ให้ลดาโทร.แจ้งตำรวจ ”
สร้อยทองเสียงแข็งว่าแจ้งไม่ได้ก็ไม่ได้สิ เพราะเสี่ยเขาเป็นเจ้าหนี้เงินกู้ที่พ่อลดาไปกู้มา ทั้งสร้อยสนและเฟื่องลดาอึ้ง พูดไม่ออก
