กุหลาบเกราะเพชร
ตอนที่ 14
เตชิตเปิดซองดูคร่าวๆ นิ่วหน้าแปลกใจนี่จะย้ายหรือ พิพัฒน์พยักหน้า สั่งให้เอาตัวประกันกับ นักโทษไปให้หมดเราไม่รู้ว่าต้องใช้อะไรบ้าง ทุกคนยังอ่านเอกสารในความรับผิดชอบของตัวเองไม่มีใครขยับไปไหน พิพัฒน์ต้องตบมือเร่ง
“ไป แยกย้าย ทำอะไรให้มันคึกคักกันหน่อย อย่าอยู่กับที่ พวกเรามีแต่จะต้องไปข้างหน้า”
ทุกคนพยักหน้ารับคำ ไม่มีใครติดใจสงสัยอะไรอีก
ooooooo
ชยธรเปิดคลิปจากมือถือของณัฐวราดูซ้ำอีกครั้งเมื่อกลับถึงบ้าน เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นห่วงเตชิตที่หมดลมหายใจไปแล้วจากจมน้ำมากแค่ไหน รู้สึกเห็นใจทั้งคู่ที่ต้องยืนอยู่คนละข้างกัน จังหวะนั้นนิรมนเดินงัวเงียเข้ามามอง เขารีบปิดคลิป
“กลับมาแล้วเหรอคะ เมื่อคืนพี่ธรไม่กลับ มนเป็นห่วงแทบแย่ พี่กินอะไรมาหรือยัง”
“พี่กินมาแล้ว ไปนอนไป พี่มีงานต้องทำอีก” ชยธรพยายามทำตัวเหินห่าง
“มนไม่รบกวนแล้วนะคะ” พูดจบนิรมนเดินกลับห้อง ชยธรมองตามแล้วเดินเข้าไปในครัว ถึงกับอึ้งเมื่อเห็นบนโต๊ะอาหารมีจานจัดไว้สองที่ กับข้าว
ไม่ถูกแตะต้อง เขารู้สึกผิดต่อนิรมนรีบตามไปที่ห้องนอน ขอโทษเธอด้วยที่พูดจาไม่ดี อ้างเครียดกับงานมากไปหน่อย
“ไม่เป็นไรค่ะ มนเข้าใจ มนเองแหละที่มากวน”
“กินข้าวกินอะไรรึยัง” ชยธรแกล้งถาม นิรมนยังน้อยใจไม่หายที่เขาทำตัวเหินห่างจึงโกหกว่า
กินแล้ว เขาขอร้องให้ตอบตามความเป็นจริง เธอถึงได้ยอมรับว่ายังไม่ได้กิน
“ไปกินข้าวด้วยกัน...ไป”
“เดี๋ยวมนอุ่นให้นะ” นิรมนยิ้มดีใจรีบลุกออกไป ชยธรมองตามไม่สบายใจ
ooooooo
นำบุญแวะไปที่สำนักงานตำรวจแห่งชาติเพื่อวางแผนจัดการพิพัฒน์ร่วมกับวรมันและ
ทีมตำรวจของชยธร เสนอแผนการให้ใช้นิรมนเป็นเหยื่อล่อ ชยธรโวยทันทีทำไมต้องเป็นเธอด้วย
“นิรมนเป็นลูกสาวของด็อกเตอร์กฤต อย่างที่บอกพิพัฒน์มันจะให้คนที่มันควบคุมได้เท่านั้นเข้าใกล้ ซึ่งนิรมนก็ดูไม่เป็นอันตรายมากที่สุด”
“แล้วถ้าเกิดนิรมนเป็นอะไรไป” ชยธรไม่วายเป็นห่วง
“ผมไม่อยากพูดประโยคนี้นะ แต่ตกปลาใหญ่อย่าไปเสียดายเหยื่อ”
ชยธรไม่พอใจที่นำบุญพูดเอาแต่ได้ ปรี่เข้าหา นัธมนต้องกันไว้ขอร้องเขาใจเย็นๆก่อน นำบุญเองก็เป็นห่วงนิรมนไม่น้อยไปกว่าเขา เพราะเธอเป็นลูกเพื่อนของเขาด้วยเหมือนกัน แต่นี่เป็นหนทางเดียวที่จะเข้าถึงตัวพิพัฒน์ได้ ชยธรสวนทันทีเหมือนที่เตชิตเคยใช้กัญญาวีร์เป็นหนทางที่จะเข้าถึงตัว
พวกมันใช่ไหม
“แล้วเป็นไง เกิดอะไรขึ้นกับกัญญาวีร์” คำพูดของชยธรทำเอาทุกคนใบ้กิน
“สุดท้าย ผมให้สารวัตรเป็นคนตัดสินใจก็แล้วกัน” นำบุญโยนเผือกร้อนหน้าตาเฉย ชยธรได้แต่ถอนใจหนักใจ ไม่รู้จะหาทางออกอย่างไร...
