กุหลาบเกราะเพชร
ตอนที่ 14
“ผม...ไม่เอาอะไรแล้ว ผมไม่ทำอะไรแล้ว”
“ทุเรศ...ไอ้เฒ่า ฉันจะบอกให้นะ คนที่ฆ่าเด็กในท้องนี่ไม่ใช่ฉัน พวกมันต่างหากที่ฆ่าลูกของแก พวกมันต่างหากที่ทำลายทุกอย่าง ตอนนี้แกเหลืออะไรบ้าง ถ้าแกมัวนั่งกอดเข่าอยู่อย่างนี้ แกจะปล่อยให้ลูกของเราตายฟรีอย่างนั้นเหรอ...เด็กไม่อยู่ไม่ใช่แกไม่เหลืออะไร แต่มันคือแกไม่มีอะไรจะเสียต่างหาก พวกเราทุกคนแพ้มามากพอแล้ว น้องตาย พี่ตาย ลูกตาย ทุกอย่างโดนเผาหมด ถ้าไม่ลุกขึ้นสู้ทุกคนจะตายเปล่า”
“แต่...” นำบุญพูดได้แค่นั้นก็ถูกกานดา
ชิงพูดตัดหน้าบอกให้เขาเลือกเอาระหว่างไม่มีอะไรเหลือกับไม่มีอะไรจะเสีย อย่าทำให้ลูกต้องผิดหวังในตัวพ่อของแกมากไปกว่านี้
นำบุญได้ฟังก็รู้สึกฮึกเหิม มีแรงจะสู้กับเหล่าร้ายต่อไป สิตางค์และดุจดาวรู้สึกไม่ต่างจากเขาเช่นกัน
ooooooo
คำพูดปลุกใจของกานดาเมื่อคืนนี้ได้ผลดีเกินคาด นำบุญขับรถออกจากเซฟเฮาส์แวะไปหาชยธรที่สำนักงานตำรวจแห่งชาติแต่เช้า ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด ชยธรยืนส่องปืนรอเขาอยู่
“แกกล้ามาก บุกมาถึงนี่”
“ผมไม่ได้บุก ผมมามอบตัว” นำบุญพูดไปก็ลุ้นไปด้วยกลัวสารวัตรหนุ่มจะลั่นไก เขาขู่ว่ามีสิทธิ์จับตายนำบุญได้ แล้วสั่งให้หันหน้าเข้ากำแพง นำบุญขอร้องให้ใจเย็นๆตนมาดี
“ฉันไม่ต้องการดีกับผู้ร้ายอย่างแก หันหน้าไปเอามือแตะกำแพงไว้”
“คุณกำลังหันปืนเข้าหาผิดคนนะครับสารวัตร” นำบุญพูดจบหันหน้าเข้าหากำแพง ชยธรสั่งให้เขาหุบปาก แล้วเอามือตบๆไปตามเนื้อตัวว่ามีอาวุธหรือเปล่า ก่อนจะสั่งให้ตำรวจคุมตัวเขาไปที่ห้องสอบปากคำ...
ทางด้านพิพัฒน์เปิดประตูห้องทำงานภายในองค์กร ONE ออกมาเจอฉัตรรัศมี สั่งการว่าวันนี้เขาไม่รับแขก ไม่อยากเจอใครจนกว่าจะเจอเตชิต เธอเสนอตัวจะรีดเอาความจริงจากณัฐวราให้
“ไม่ต้อง เธอจะเอาแม่นั่นตายก่อนที่มันจะเปิดปากน่ะสิ บอกทุกคนด้วย ห้ามรบกวนฉัน”
“ค่ะ” รับคำเสร็จ ฉัตรรัศมีเดินแยกไปอีกทาง...
ในเวลาต่อมา ฉัตรรัศมีลงลิฟต์มาที่โถงชั้นล่างของตัวอาคาร ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด เธอเห็นชัชยืนอยู่ก็ชักปืนขึ้นมาเล็งใส่ เขาเห็นปืนส่องมาทางตัวเองรีบยกมือยอมแพ้ ก่อนรายงานว่าปอมตายแล้ว
“นี่ลิฟต์ส่วนตัวท่านพิพัฒน์ ใครก็ใช้ไม่ได้ แกต้องการอะไร”
“ผมอยากคุยกับท่านพิพัฒน์”
“แกหายไปไหนมา”
ฉัตรรัศมีก้าวออกจากลิฟต์โดยยังส่องปืนใส่ชัชตลอด เขาตัดพ้อไม่เห็นต้องชักปืนเอาเป็นเอาตายกันขนาดนี้ เธอได้ยินใครบางคนบอกว่าที่เขาหายไปอาจจะไปเป็นสายให้ตำรวจ ไม่ต้องเดาชัชก็รู้ว่า
เป็นฤกษ์ เธอยอมรับว่าใช่ แล้วถามเขาว่าหายหัวไปไหนมาตั้งแต่ทำงานพลาดวันนั้น
