กุหลาบเกราะเพชร

“แต่ตอนต้นคลิปนี่ เธอเกือบจะฆ่าเตชิตเลยนะ”

“เราก็เห็นอยู่ในคลิปว่าเสาแขวนผ้ามันลงมาขัดล็อกประตูต่างหาก”

“แต่เตชิตไม่รู้ไง ณัฐวราพยายามสอบถามว่าเตชิตจับด็อกเตอร์ไปไว้ไหน”

นัธมนอดเป็นกังวลไม่ได้ไม่รู้ว่าทุกคนหายตัวไปไหนหมด ทั้งณัฐวรา เตชิตและกฤตนัย หนำซ้ำเราไม่รู้เลยว่าใครดีใครเลว สับสนไปหมดแล้ว

“จะดีหรือเลวแต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงไปได้ว่าเตชิตจงใจฆ่าคน”

“ถ้าสารวัตรต้องเผชิญหน้ากับเตชิต”

“คุณหลบวิถีกระสุนให้ดีก็แล้วกัน”

“สารวัตร...หรือเรากำลังหลงทาง ศัตรูของเราคือใครกันแน่ เรากำลังไล่ล่านายพิพัฒน์อยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมอยู่ๆเรามาตามจองล้างจองผลาญพวกเดียวกันเองได้ เราต้องหยุดนายพิพัฒน์ต่างหาก นั่นคือสิ่งที่เราตั้งใจไว้ตั้งแต่ต้นไม่ใช่เหรอ”

ชยธรนิ่งคิดไปอึดใจก่อนบอกว่าเรายังมีวรมันเป็นหมากอีกตัวหนึ่งที่จะทำให้เราเข้าถึงตัวพิพัฒน์ได้...

คนที่ชยธรพูดถึงกำลังออกกำลังอยู่ในห้องขังเพื่อคลายเครียด ทันใดนั้นเขาปวดหัวจี๊ดขึ้นมาถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้น กุมหัวร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ดวงตาข้างที่ฝังระเบิดเอาไว้เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เสียงร้องของเขาทำให้ตำรวจที่เฝ้าอยู่ต้องชะโงกหน้าดู เห็นวรมันดิ้นเร่าๆกับพื้นแหกปากร้องไปด้วยก็ตกใจ

อีกมุมหนึ่งนอกสำนักงานตำรวจแห่งชาติ การ์ดสาวของฉัตรรัศมีกำลังดูหน้าจอโน้ตบุ๊กแสดงพิกัดของวรมัน มีรีโมตกดระเบิดอยู่ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ่งถือโทรศัพท์รายงานสิ่งที่เกิดขึ้น

“วรมัน มันอยู่ที่พิกัดนี้จริงๆด้วยค่ะ”

ooooooo

พิพัฒน์ลงมาสอบปากคำณัฐวราถึงห้องขังด้วยตัวเอง พอเห็นหน้าเธอเท่านั้นเขาตื่นเต้นมากเพราะจำได้ว่าเธอตายไปแล้ว นี่แสดงว่านำบุญกับกฤตนัยร่วมมือกันปลุกเธอขึ้นมาเหมือนวรมัน ฤกษ์ทักท้วงว่าไม่เหมือน

“ผมว่าเวอร์ชันนังนี่อัปเกรดกว่าเยอะ ไอ้ตัวแรกวรมันยังมีโง่ๆแต่นังนี่ พลิ้วมาก”

“พูดถึงวรมัน แน่ใจแล้วใช่ไหมว่ามันถูกขังอยู่ที่นั่น” พิพัฒน์ถามการ์ดสาวซึ่งพยักหน้ารับคำ เขาให้ทิ้งเรื่องวรมันไว้ก่อน หันไปตบหน้าณัฐวราคาดคั้นให้บอกว่าเอาเตชิตไปไว้ไหน เธอตอบอย่างซังกะตายว่าตายแล้ว เขาตกใจหันมองฉัตรรัศมีเป็นทำนองว่าจริงหรือเปล่า

“เป็นไปไม่ได้ เราไม่เห็นศพเลย เจอแต่นังนี่”

“ครั้งสุดท้ายสัญญาณตามตัวที่แอบติดไปถูกทิ้งไว้หลังรถกระบะ ตามไปก็เจอแต่ตัวเครื่องส่ง” ฤกษ์เสริม

พิพัฒน์ว้าวุ่นใจมากที่หาลูกไม่เจอ คาดคั้นณัฐวราอีกครั้งว่าเอาเตชิตไปไว้ไหน เธอยังคงยืนกรานว่าเขาตายแล้ว ตายเพราะเธอเอง พิพัฒน์ทั้งโกรธทั้งเสียใจ พยายามกลั้นน้ำตาสุดฤทธิ์