กุหลาบเกราะเพชร
ตอนที่ 14
“ต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยเหรอ”
พิพัฒน์ยียวนเอานิ้วแตะปากตัวเองเป็นทำนองไม่ให้กฤตนัยพูดมาก แล้วเดินนำสมุนออกไปทิ้งให้สองพ่อลูกอยู่กันตามลำพัง กฤตนัยสงสารลูกจับใจถึงกับร้องไห้ออกมา
“หนู พ่อขอโทษ นี่พ่อทำอะไรลงไป”
“ไม่ค่ะ พ่อไม่ได้ทำอะไรเลย พ่อทำดีที่สุดแล้วค่ะ...พ่อคะ ทุกคนเข้าใจว่าพ่อถูกเตชิตจับตัวไป”
“พ่อไม่เจอเตชิตเขานานมากแล้วลูก”
“หนูรู้แล้วค่ะ หนูรู้แล้ว หนูทำผิดต่อเตชิตมาก”
พูดถึงเตชิตขึ้นมา ณัฐวราก็ร้องไห้เสียใจออกมาอีกครั้ง
ooooooo
อีกมุมหนึ่งที่โถงชั้นล่างขององค์กร เตชิตในสภาพโทรมมาก ผลักประตูเข้ามา ทุกคน
เหลียวมองเขาเป็นตาเดียวกัน พิพัฒน์เพิ่งขึ้นมาจากชั้นใต้ดินเห็นเขาก็ดีใจถลาเข้าไปกอด
“แก...ปลอดภัยจริงๆด้วย”
“ผมไม่ตายง่ายๆหรอก” เตชิตเสียงกร้าว
ฉัตรรัศมีที่เพิ่งตามมาเห็นเขากลับมาครบสามสิบสอง แทบโดดตัวลอยดีใจสุดๆ แต่ต้องเก็บอาการเอาไว้ หันไปบอกกับพิพัฒน์ถ้าเป็นแบบนี้
นังนั่นก็ไม่มีความสำคัญอะไรกับเราอีกแล้วใช่ไหม เตชิตสงสัยนังนั่นคือใคร
“เราจับลูกสาวด็อกเตอร์กฤตได้...แต่เราต้องเก็บมันไว้ก่อน” ประโยคหลังพิพัฒน์หันไปพูดกับฉัตรรัศมี เตชิตแปลกใจนี่ด็อกเตอร์กฤตนัยอยู่ที่นี่ด้วยหรือ พิพัฒน์พยักหน้ายิ้มกริ่ม
“ใช่ อยู่ในมือเราทั้งพ่อทั้งลูก หมดโอกาสของไอ้นำบุญมันแล้ว”
เตชิตขอไปดูหน้าณัฐวราสักหน่อย พิพัฒน์ห้ามไว้ ขอให้ใจเย็นๆก่อน เพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ
อาบน้ำอาบท่าก่อน ให้หน่วยพยาบาลเช็กดูหน่อย
ว่าเขาปลอดภัยดีแล้วจริงๆค่อยไปหานังนั่น เขาอ้างไม่ได้เป็นอะไร
“นังนั่นมันไปไหนไม่รอดหรอก เชื่อสิ ทำตัวให้สบายก่อน...ไป” พิพัฒน์ยืนกราน
เตชิตไม่อยากขัดใจท่านจึงพยักหน้ารับคำ ฉัตรรัศมีเห็นอาการของเตชิตก็พอจะรู้ว่าตัวเองยังเป็นรองณัฐวราอยู่...
กฤตนัยยังคงนั่งคุยอยู่กับลูกที่ถูกล่ามโซ่ติดไว้กับลูกกรงห้องขัง
“คนเรา สามารถถูกผลักให้เป็นอย่างที่ไม่อยากทำได้ทั้งนั้นแหละ พ่อเชื่อว่าลึกๆแล้วเตชิตเขาไม่ได้ อยากจะเป็นอย่างที่ใครหลายคนพยายามตราหน้าให้เขาเป็นหรอก”
“หนูก็ไม่รู้ว่าหนูทำอะไรลงไป”
“พ่อบอกหนูไปเมื่อกี้แล้วไง คนเราสามารถถูกผลักให้เป็นอย่างที่ไม่อยากทำได้ทั้งนั้นแหละ”
“พ่อหมายถึงหนูด้วย”
“ทุกคนลูก พ่อเองก็เถอะ พ่อเห็นแก่ตัว อยากได้ลูกกลับมาจนไม่สนใจว่าหนูจะอยากกลับมาเป็นอย่างที่ไม่ใช่ตัวเองไหม”
“ความจำบางส่วนของหนูกลับมา...แต่มันรางเลือนมาก”
