ตอนที่ 14
ฉัตรรัศมีไม่เชื่อว่าเตชิตตายไปแล้ว ปรี่ไปตบณัฐวราไม่ยั้งจนเลือดกบปาก เธอตอบโต้ไม่ได้เพราะถูกมัดมือไว้ พิพัฒน์กลัวเธอจะตายเสียก่อน เข้าไปผลักฉัตรรัศมีออกห่าง สั่งให้ณัฐวราพูดความจริงมาถ้าเตชิตตายอย่าหวังจะได้เจอหน้าพ่อของเธอ ด็อกเตอร์กฤตนัยรู้จักหรือเปล่า
“ด็อกเตอร์กฤต คนเดียวกันกับที่มันทรยศหักหลังฉันไปสานต่อโครงการกุหลาบเกราะเพชรกับไอ้นำบุญไง รู้จักไหม...แต่ฉันจะบอกอะไรให้นะ เตชิตเขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย ถ้าแกเอาเขาไปขังไว้ที่ไหน บอกฉันมาเถอะ สารภาพมา เธอคงไม่อยากทำร้ายคนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรด้วยหรอก ใช่ไหม”
“เตชิตไม่รู้เรื่องนี้” ณัฐวราพึมพำเสียงสั่น
“ใช่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันสั่งให้คนไปจับพ่อเธอมา”
ณัฐวราเสียใจมากเพราะคิดว่าทำให้เตชิตตายทั้งที่เขาไม่เกี่ยวกับการหายตัวไปของพ่อ นอกจากนี้ฉัตรรัศมียังตอกย้ำอีกว่า เตชิตไม่ได้ปล่อยให้ชายตกตึกตาย ตนเป็นคนสั่งให้การ์ดสาวยิงกระสุนยางที่แขนเขาจนแขนสะบัดทำให้ชายหล่นลงมา ณัฐวราแค้นมากอยากจะฉีกเนื้อฉัตรรัศมีที่ใส่ความเตชิตทำให้เธอเข้าใจเขาผิด แต่ทำไม่ได้เพราะถูกพันธนาการไว้ ได้แต่ร้องไห้ออกมาอย่างอัดอั้น...
ระหว่างนั่งรถบรรทุกขนของมุ่งหน้าสู่กรุงเทพฯ เตชิตซึ่งเข้าใจผิดคิดว่าณัฐวราตั้งใจฆ่าเขา หยิบแหวนหมั้นในกระเป๋าออกมาขว้างทิ้ง หวังจะตัดเธอให้หมดไปจากใจ...
นิรมนลงมือทำอาหารรอกินพร้อมชยธร รอแล้วรอเล่าตั้งแต่เย็นยันดึกไม่เห็นเขากลับมาสักที แม้จะหิวแค่ไหนก็ไม่ยอมแตะต้องอาหาร
ooooooo
ระหว่างแวะเติมน้ำมัน นัธมนเห็นชยธรนั่งมองมือถือตัวเองที่นิรมนโทร.เข้ามาแต่ไม่ยอมรับสาย จนสายตัดไปเอง นี่เป็นมิสคอลครั้งที่ 45 แล้ว นัธมนแนะให้เขาไลน์กลับไปบอกเธอหน่อยก็ดีว่าปลอดภัย เขาส่ายหน้าไม่ยอมทำตาม แล้วเปิดประตูลงจากรถบอกให้นัธมนกลับไปพักผ่อนก่อนแล้วกัน
“สารวัตรกำลังเอาเรื่องงานมาปนกับเรื่องส่วนตัวจริงๆด้วย”
“ผมยอมรับก็ได้ คนที่มันอยู่คนละฝั่งกัน มันแยกเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานไม่ออกหรอก หรือคุณแยกได้ ผมรู้ว่าเราสองคนมันก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก”
“สารวัตรรู้”
“คุณขัดคำสั่งผมไปเยี่ยมวรมัน”
“เรากำลังคุยเรื่องสารวัตรอยู่นะ” นัธมนพยายามเบี่ยงเบนประเด็น ชยธรส่ายหน้า
“เรากำลังพูดเรื่องหน้าที่กับหัวใจอยู่ต่างหาก”...
วรมันเริ่มเป็นกังวลกับสถานการณ์ของตัวเอง ไม่แน่ใจว่าคิดถูกหรือคิดผิดกับสิ่งที่ทำลงไป ค่อยๆยันตัว
ลุกขึ้นนั่งอย่างหมดเรี่ยวแรง ก่อนจะตะโกนเสียงดัง










