คุณหนูเรือนเล็ก

ด้านวัชรีรู้เรื่องที่อุ่นกับอำไพเจอผีเล่นงานก็ยิ่งขวัญผวา ตั้งใจมั่นหากได้ครอบครองที่นี่เมื่อไหร่จะรื้อเรือนผีสิงหลังนั้นทิ้งไม่ให้เหลือซาก แล้วบ่นอุบไม่รู้ว่าภิมุขเอาเครื่องเพชรกับสมุดบัญชีเงินฝากไปเก็บไว้ไหน...

การมาพบกับอาณัติครั้งนี้ทำให้ดาญ่ากับเทวัตได้รู้อีกว่าภิมุขมาเช่าตู้นิรภัยไว้กับธนาคาร และมาเปิดครั้งสุดท้ายเมื่อหนึ่งเดือนก่อนเสียชีวิต แล้วหยิบกุญแจไขตู้นิรภัยขึ้นมาถามว่าเธอมีกุญแจเหมือนดอกนี้ไหม

“ไม่มีค่ะ ทราบไหมคะคุณพ่อมาเช่าตู้นิรภัยเก็บของอะไรเอาไว้”

อาณัติไม่ทราบเพราะเป็นความลับของลูกค้า แนะให้ดาญ่ากลับบ้านไปหากุญแจไขตู้นิรภัยอีกดอกหนึ่งที่คู่กันกับดอกนี้ จะได้มาไขตู้พร้อมกันเพื่อดูว่าข้างในเก็บอะไรไว้

ooooooo

เสร็จธุระกับธนาคาร ดาญ่าขอให้เทวัตพาไปที่วัดซึ่งเก็บอัฐิของพ่อ โดยไม่ลืมซื้อของสำหรับถวายสังฆทานทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้ท่านด้วย ขณะพระสงฆ์กำลังสวดให้พรหลังจากถวายสังฆทาน มือถือของเทวัตสั่นมีสายเรียกเข้า เขาหยิบขึ้นมาดูเห็นเป็นเบอร์ของนันทิยา จึงไม่สนใจอะไรเก็บใส่กระเป๋ากางเกงไว้อย่างเดิม

นันทิยาที่อุตส่าห์ทำเซอร์ไพรส์แวะมาหาเทวัตที่ออฟฟิศเริ่มหงุดหงิดที่โทร.หาเขาแต่ไม่มีใครรับสาย รอจนสายหลุดลองโทร.อีกครั้ง ยังคงเหมือนเดิม

“รับสายสิ จะให้นันมาเสียเที่ยวเหรอเนี่ย ทำไมไม่รับอ่ะ ไม่ยอมนะ ทำอะไรอยู่กับใครอ่ะ” นันทิยาบ่นอุบ...

คนที่นันทิยาพยายามโทร.หากำลังพาดาญ่ามายังเจดีย์เก็บอัฐิของภิมุข เธอวางพวงมาลัยดอกไม้สดตรงหน้าเจดีย์แล้วคุกเข่ายกมือไหว้พลางพูดกับท่านในใจ

“คุณพ่อคะ เด็กหัวจุกในเรือนเล็กเป็นใครคะเขาเก็บสมุดเงินฝากของคุณแม่ เขาเป็นผีหรืออะไรกันแน่คะ แล้วในตู้เซฟธนาคารคุณพ่อซ่อนอะไรเอาไว้คะ แล้วทำไมถึงต้องซ่อน มันเกิดอะไรขึ้นกับคุณพ่อกันแน่คะ ตอนที่ดาญ่าไม่อยู่ ทำไมคุณพ่อไม่ส่งข่าวไปบอกดาญ่าคะ ดาญ่าจะได้รีบกลับมาช่วยคุณพ่อ คุณพ่อคงไม่ต้องตายแบบนี้” ดาญ่าร้องไห้สะอึกสะอื้นทรุดลงนั่งแปะกับพื้น

เทวัตรีบเข้าไปประคองด้วยความเป็นห่วง

“หักห้ามใจไว้บ้างเถอะครับ เดี๋ยวคุณจะไม่สบายเป็นอะไรไป”

ดาญ่าโทษตัวเองที่ไม่ได้ทำหน้าที่ลูก ไม่ได้อยู่ดูแลพ่อ ทอดทิ้งท่านไว้กับยัยวัชรีตามลำพัง ท่านถึงได้อายุสั้น ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เธออยากกลับไปเป็นลูกที่ดี อยากกลับไปเห็นพ่อยังมีชีวิตอยู่ แล้วร้องไห้ตัวโยน เทวัตสงสารเธอจับใจดึงตัวมากอด พร้อมกับพูดให้กำลังใจจนเธอรู้สึกดีขึ้น จังหวะนั้นมือถือที่อยู่ในกระเป๋าของเขาสั่นอีกครั้งทำให้เธอรู้สึกตัวว่าอยู่ในอ้อมกอดเขารีบผละออกห่างอย่างเขินๆ