คุณหนูเรือนเล็ก

“ก็ได้ๆ เรื่องเอกธนกิจสืบไม่ยากในเมื่อพ่อแกเป็นทนายประจำบริษัท เขาก็คือคนที่กุมความจริงทุกอย่างของบริษัทนี้ไว้ บริษัทกำลังจะล้มละลายจริง หรือไม่ ล้มละลายเพราะเหตุอะไร แกก็ไปสืบเอาจากพ่อแกนั่นแหละ”

“แต่ฉันไม่เคยยุ่งเรื่องงานของพ่อ ขืนฉันไปถามก็โดนด่าสิวะ เขาไม่บอกหรอก”

อารยะให้เขาไปสืบไม่ได้ให้ไปถามและต้องทำแบบเงียบที่สุดอย่าให้พ่อของเขารู้ตัว...

ฝ่ายวัชรีแทบจะรื้อทั้งคฤหาสน์แต่ก็หากุญแจตู้เซฟที่ว่าไม่เจอ แค้นใจมากมายืนด่าภิมุขที่หน้ารูปถ่ายซึ่งตั้งไว้เคียงข้างกับดารินระบายอารมณ์...

ในเวลาต่อมา ระหว่างเดินไปขึ้นรถ อารยะถามเทวัตแน่ใจแล้วหรือว่าจะยุ่งเรื่องของดาญ่า เขาต้องยุ่งไม่ยุ่งไม่ได้เพราะเธอเป็นลูกสาวของผู้มีพระคุณซึ่งส่งเสียเขาเรียนถึงเมืองนอก เขายังไม่ทันตอบแทนบุญคุณท่านก็มาด่วนจากไปเสียก่อน การช่วยเหลือและดูแลดาญ่าถือเป็นการตอบแทนพระคุณของท่าน อารยะชักอยากจะเห็นผู้หญิงคนนี้ว่าหน้าตาเป็นอย่างไรเขาถึงดูเป็นห่วงเป็นใยเธอนัก

“หน้าตาเหรอ อืมก็เหมือนกับรักแรกพบของฉันที่เจอบนเครื่องบิน” คำพูดของเทวัตทำเอาอารยะถึงกับอึ้ง อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น...

รังสรรค์กลับถึงที่ทำงานต้องแปลกใจเมื่อเจอนันทิยาน้องสาวของตัวเองรอท่าอยู่ด้วยสีหน้าหงุดหงิดถามว่าเกิดอะไรขึ้น เธอฟ้องว่าไปรอเทวัตที่ออฟฟิศอยู่นานสองนานไม่โผล่หน้ามาให้เห็น โทร.หาก็ไม่รับสายแถมไม่โทร.กลับอีกต่างหาก วันนี้นัดกินข้าวที่บ้านน้าวัชรียังเงียบหายไม่รู้จะเบี้ยวนัดหรือเปล่า

“พี่ตอบแทนไอ้เทวัตได้เลยว่าเบี้ยวแน่เพราะพี่เพิ่งเจอมันเมื่อกี้ที่ห้าง มันควงสาวสวยคนหนึ่งไปซื้อของ”

“หา...คุณเทวัตไปคว้านังชะนีที่ไหนไปเดินห้างอ่ะ”

“ชะนีตรงไหน นางฟ้ามากกว่าเพราะเขาสวยกว่าเรามากนะยัยนัน”

นันทิยาฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าพี่ชายสนใจผู้หญิงคนนี้ เขาออกตัวไม่ใช่แค่สนใจแต่อยากได้มาเล่นปูไต่ด้วย เธอขอให้เขาได้นังนั่นสมใจอยากมันจะได้ไม่มาวอแวกับเทวัตของเธออีก รังสรรค์บอกให้น้องสาวสบายใจได้ ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่เขาอยากได้แล้วไม่ได้

ooooooo

วัชรีเห็นลูกเลี้ยงกลับมาพร้อมข้าวของมากมายโดยมีฝนมาช่วยขนของลงจากรถ ทำทีเข้ามาถามว่าไปธุระถึงไหนมาซื้อของมาเยอะแยะ ดาญ่าไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้เรื่องสมุดเงินฝากจึงบอกเพียงว่าไปไหว้อัฐิพ่อที่วัดมา แล้วก็แวะห้าง ถ้าไม่มีอะไรจะถามตนอีกขอตัวก่อน จากนั้นหิ้วถุงใส่ข้าวของเดินตามฝนไปเรือนเล็ก

“เชอะ นังตอแหล เก็บสมุดบัญชีธนาคารของแม่แกไว้ให้ดีก็แล้วกัน” วัชรีพึมพำไล่หลัง...