คุณหนูเรือนเล็ก
ตอนที่ 2
ระหว่างรอวิจารณ์คุยธุระกับแขก เทวัตอดสงสัยไม่ได้ว่าอารยะพามาที่นี่ทำไมในเมื่อบ้านหลังนี้ใหญ่ราวกับวัง แถมท่านเศรษฐีอยู่กับคนใช้แค่สองสามคนแล้วจะปลูกบ้านไม้อีกทำไม อารยะเล่าว่าท่านเสียดายไม้เก่าที่เก็บไว้ กลัวมันผุหมดก็เลยจะสร้างบ้านเก็บไว้อีกหลัง เทวัตได้ยินคำว่าไม้เก่าก็สะดุดใจขึ้นมาทันที
“ท่านก็เป็นนักสะสมไม้เก่าเหมือนอาภิมุขพ่อคุณดาญ่าเหรอเนี่ย”
“เอาเข้าไปดาญ่าอีกแล้ว แกนี่โยงเข้าเรื่องเขาจนได้สิน่า เป็นเอามากนะนี่”
เทวัตขี้เกียจอธิบายหันมองไปรอบๆบ้านอย่างสำรวจเห็นเด็กผมจุกแวบจากเสาออกไปทางประตูระเบียงด้านนอกที่เป็นสวน ชะเง้อมองตามโดยไม่ยอมบอกอะไรอารยะ แล้วถามถึงลูกสาวของวิจารณ์ว่าหายไปไหน อารยะฟังมาจากคนอื่นอีกทีว่าเธอหนีตามคนรักไปเพราะไม่มีใครที่บ้านยอมให้รักกันและหายตัวไปตั้งแต่วันนั้น
“งั้นก็เป็นไปได้ว่าลูกสาวท่านยังมีชีวิตอยู่เป็นฉันฉันก็รอ ลูกชายท่านจะหาเหตุผลอะไรไปฟ้องเอาสมบัติพ่อ”
“เขาก็รวมหัวกันฟ้องหาว่าพ่อตัวเองสติไม่ดีที่คิดจะยกสมบัติให้ลูกสาวที่หายสาบสูญไปเป็นชาติแล้ว”
จังหวะนั้นมีสายจากที่ทำงานโทร.มาหาอารยะ เทวัตไม่อยากกวนเพื่อนจึงบอกให้เขาคุยงานตามสบาย ตนขอไปเดินดูอะไรข้างนอกหน่อยแล้วเดินออกประตูเดียวกับที่เห็นเด็กผมจุกวิ่งออกไป...
ที่ศาลากลางสวน วิจารณ์กับจักรินยังคงมีปากเสียงกัน ฝ่ายหลังต้องการให้พ่อเลิกหวังว่าหนูเล็กจะกลับมาได้แล้ว ผ่านมาตั้ง 30 ปีแล้วที่เธอหายไปเหมือนตายจาก วิจารณ์ไม่พอใจสั่งให้เขาเลิกแช่งน้องสักที ตราบใดที่ยังไม่เห็นศพ ท่านไม่มีวันเชื่อว่าเธอตายไปแล้ว และท่านจะไม่ยอมตายจะรอเธออยู่อย่างนี้
“ฉันจะรอลูกสาวที่น่ารักของฉันกลับบ้าน ส่วนพวกแกสามคนไอ้ลูกชายอกตัญญู พวกแกไม่ต้องมาเหยียบบ้านนี้ให้ฉันเห็นหน้าอีก มีอะไรก็ติดต่อทนายของฉัน ไปซะ” วิจารณ์ว่าแล้วลุกออกไป จักรินมองตามไม่ยอมแพ้ ไหนๆก็ทำเรื่องนี้แล้วต้องไปให้สุด แล้วคว้าหมวกลุกเดินแยกไปอีกทาง
เทวัตเดินมาตามทางคดเคี้ยวลึกเข้าไปในสวนบ้านวิจารณ์เพลินกับบรรยากาศร่มรื่นสองข้างทาง รู้สึกดีกับที่นี่อย่างประหลาด คุ้นเคยกับมันทั้งที่เพิ่งมาเป็นครั้งแรก หยุดดมกลิ่นดอกไม้ไทยที่หอมชื่นใจ
เป็นจังหวะเดียวกับจักรินเดินผ่านมาจากอีกด้านหนึ่ง เทวัตรับรู้ถึงรังสีอำมหิตจากตัวผู้ชายคนนี้ได้แม้จะไม่รู้จักกันมาก่อน มองกระทั่งชายคนนั้นเดินผ่านไปก็เลิกสนใจ เดินชมสวนต่อไป จักรินต้องหยุดกึกเมื่อได้ยินเสียงซอสามสายของหนูเล็ก
ดังโหยหวนมาตามลม เหลียวมองไปยังต้นเสียงแต่ไม่เห็นอะไรนอกจากด้านหลังของเทวัตที่เดินลับสายตาไปในดงไม้รกครึ้มของสวน
“โธ่เว้ย นึกว่าฉันอยากจะมาเหยียบที่นี่นักเหรอ” จักรินเดินต่อไปไม่สนใจอะไรอีก
ooooooo
