คุณหนูเรือนเล็ก

ที่ห้องพักในคอนโดฯหรูของภิมุข ขณะที่เหิมกับวัชรีกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก ภิมุขเปิดประตูพรวดเข้ามาเจอภาพบาดตา

โกรธควันแทบออกหู พุ่งไปกระชากวัชรีที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยออกมา เงื้อมือจะตบสั่งสอนนังแพศยาที่บังอาจสวมเขาให้ เหิมโผจับมือเขาไว้พลางร้องห้ามไม่ให้ทำอะไรเธอ

“มึง ไอ้เนรคุณ เสียแรงที่ฉันไว้ใจแก ช่วยเหลือแกกับลูกทุกอย่าง  แกกล้าทำเลวหักหลังฉันได้...ไอ้ชั่ว” ไม่ด่าเปล่าๆภิมุขปล่อยมือจากแขนวัชรีมาต่อยหน้าเหิมล้มคว่ำ วัชรีเข้ามาประคองชู้รักไว้ ขอร้องให้อภัยเราสองคนด้วย

ภิมุขเห็นเธอออกโรงปกป้องชายชู้ยิ่งโกรธ ตามเข้าไปกระชากคอมันพร้อมกับขู่อาฆาต “ฉันไม่มีวันยกโทษให้พวกแกสองคน หญิงชั่วชายเนรคุณ ฉันขอสาบานฉันจะทำทุกอย่างให้พวกแกฉิบหายด้วยมือของฉันเอง”

วัชรีตื่นจากภวังค์ลุกพรวดขึ้นจากเตียงสีหน้าตื่นตระหนก เหิมที่กำลังกอดจูบเธออยู่พลอยตกใจไปด้วยถามว่าเป็นอะไร คิดถึงเรื่องเก่าอีกแล้วหรือ เธอกุมขมับหน้าเครียด ถ้าวันนั้นภิมุขไม่มาเจอเธอกับเขา การฆ่ากันคงไม่เกิดขึ้น เหิมปลอบไม่ต้องคิดอะไรมาก มันตายโหงไปแล้วจะไปคิดถึงมันอีกทำไม ถ้ามันยังอยู่เราสองคนจะมีความสุขกันขนาดนี้ได้หรือ แล้วจูบไหล่เปลือยเปล่าของเธอ

“จิ๊...สุขตรงไหนเนี่ย นังลูกสาวมันโผล่มาเป็นมารคอหอยอยู่ทั้งคนแบบนี้”

เหิมไม่เห็นว่านังเด็กนั่นจะมีพิษสงอะไร ขอให้วัชรีทำเป็นยอมๆมันไปก่อน ไว้ถึงเวลาหักดิบค่อยเล่นงานมันให้แหลก เก็บกวาดสมบัติของพ่อกับแม่มันมาให้เกลี้ยง แต่ตอนนี้มีสองสิ่งที่เราต้องหาให้พบก่อนนั่นคือเครื่องเพชรของดารินกับสมุดบัญชีเงินฝาก เท่าที่เขารู้มาดารินฝากเงินไว้ให้ลูกสาวตั้งแต่ยังเล็กๆ

“พอมันตายไอ้ภิมุขก็ฝากต่อ จนตัวเลขในบัญชีตอนนี้เหยียบร้อยล้านเข้าไปแล้ว”

วัชรีหาจนทั่วทั้งที่ตึกใหญ่และเรือนผีสิงไม่เจอเลย เหิมเองก็หาจนทั่วห้องทำงานของภิมุขก็ไม่เจอเหมือนกัน เธอบ่นอุบไม่รู้ว่าภิมุขเอาของสองสิ่งนี้ไปซ่อนไว้ไหน ทั้งเงินและเครื่องเพชรควรจะเป็นของเธอไม่ใช่ของนังเด็กนั่น โดยเฉพาะเครื่องเพชรเธอเคยเห็นดารินสวมตอนไปออกงาน  แต่ละชิ้นเม็ดใหญ่เป้งทั้งนั้น เหิมรับปากจะต้องตามล่าหาเครื่องเพชรกับเงินมาให้เธอให้ได้ วัชรียิ้มพอใจเอนหัวพิงไหล่ชู้รัก แล้วนึกอะไรขึ้นมาได้

“จริงสิ พี่เหิมรู้หรือเปล่าคะ วันนี้ลูกบุญธรรมของพี่แวะไปที่เรือนผีสิงนั่น”...