คุณหนูเรือนเล็ก

อีกมุมหนึ่งในสวน วิจารณ์มายืนซึมอยู่หน้าต้นไม้ใหญ่เอื้อมมือไปแตะมันสีหน้าเศร้าสร้อยคิดถึงหนูเล็ก พี่สาวของเด็กน้อยหัวจุกหรือคุณหนูเรือนเล็กปรากฏตัวขึ้นที่โคนต้นมะค่า ปลอบว่าอย่าเศร้าไปเลย ตนไม่อยากเห็นท่านป่วยไม่อยากเห็นท่านเป็นอะไรไป วิจารณ์รับรองจะไม่ยอมตายในเมื่อใจยังรอลูกสาวอยู่

“หลานก็เหมือนกันเจ้าค่ะ ใจหลานก็ยังร้อรอ แล้วคุณปู่ได้ข่าวน้องสาวของหลานบ้างหรือยังเจ้าคะ”

วิจารณ์ให้พรรคพวกช่วยตามหาท่อนไม้ที่มาจากต้นเดียวกับที่พี่สาวคุณหนูเรือนเล็กอยู่ แต่มันยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร อย่างไรเสียให้เธอนึกแล้วกันว่าหากมีบุญวาสนาร่วมกันคงจะได้เจอกัน แต่อย่าเพิ่งหมดหวังให้ดูท่านเป็นตัวอย่าง ลูกสาวของท่านที่หายสาบสูญไปเกือบ 30 ปีอย่างไร้ร่องรอยจนใครๆลืมไปหมดแล้ว แต่ท่านก็จะรอจนกว่าจะถึงลมหายใจสุดท้าย พี่สาวคุณหนูเรือนเล็กจึงชวนให้รอคนที่เรารักด้วยกัน

เทวัตเดินมาไกลๆเห็นชายชราผมขาวดูมีสง่าราศีกำลังยืนคุยกับเด็กผมจุก อดแปลกใจไม่ได้ ไหนอารยะว่าบ้านนี้ไม่มีเด็ก ตัดสินใจเดินไปหา พี่สาวคุณหนูเรือนเล็กเห็นเขาเดินมาทางนี้ บอกกับวิจารณ์ว่ามีคนมา ตนขอตัวก่อนแล้วหายวับไปก่อนที่เทวัตจะเดินมาถึง เขาพยายามกวาดตามองหาเด็กน้อยก็ไม่เจอ วิจารณ์ร้องถามว่าหาอะไรอยู่ เขาได้สติรีบยกมือไหว้โดยไม่รู้ว่าชายชราตรงหน้าคือคุณตาแท้ๆของตัวเอง

“สวัสดีครับ ท่านคงจะเป็นคุณวิจารณ์เจ้าของบ้าน ผมชื่อเทวัตครับ เป็นเพื่อนของอารยะ”

“อ๋อ เพื่อนคุณทนายที่เป็นสถาปนิกคนออกแบบบ้านใช่ไหม”

“ใช่ครับ ผมขอประทานโทษด้วยที่ถือวิสาสะเข้ามาชมสวนสวยของท่าน อารยะบอกผมว่าท่านชอบสะสมไม้เก่าเหรอครับ” เทวัตรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ที่ได้คุยกับวิจารณ์ซึ่งก็รู้สึกไม่ต่างกับเขา

“อืมชอบมาก ฉันชอบไม้เก่า ตามมาสิฉันจะพาไปดู”

การได้พูดคุยกันครั้งนี้ทำให้วิจารณ์ได้รู้ว่าเทวัตชมชอบไม้เก่าเหมือนตัวเองไม่มีผิดเพี้ยน แถมเขายังรู้อีกด้วยว่าไม้ทุกต้นจะมีรุกขเทวดาอาศัยอยู่ พูดถึงรุกขเทวดาขึ้นมา วิจารณ์นึกถึงวันแรกที่ไม้เก่าเหล่านี้ถูกนำมาส่งที่บ้านทำให้ท่านได้เจอกับรุกขเทวดาตนน้อยและได้รู้อีกว่าพวกตัดต้นไม้เลื่อยไม้ออกเป็นชิ้นๆแยกเป็นกองๆทำให้เธอต้องพลัดพรากจากน้องสาวแถมไม่มีที่สิงสถิตอีกต่างหาก ท่านจึงอนุญาตให้เธออาศัยที่ต้นมะค่าในสวนได้...