คุณหนูเรือนเล็ก

ในเวลาไล่เลี่ยกัน ดาญ่าไม่รู้จะทำอย่างไรดีกับสมุดบัญชีเงินฝากที่เพิ่งพบจึงโทร.ไปปรึกษากับเทวัต โดยไม่ได้เอ่ยถึงการได้มาของมัน บอกเพียงว่าเป็นบัญชีเงินฝากที่แม่ของเธอฝากให้ตั้งแต่เธอเป็นเด็ก จำนวนเงินเยอะมากจนเธอไม่แน่ใจว่าเงินในนั้นจะยังมีเหลืออยู่ในบัญชีหรือเปล่า

“คุณดาญ่าอยากรู้ว่าสมุดบัญชีเล่มนี้ยังใช้ได้  หรือปิดบัญชีไปแล้วใช่ไหมครับ”

“ใช่ค่ะ ดาญ่าไม่รู้จะปรึกษาใครก็เลย...เอ่อ นึกถึงคุณเป็นคนแรก”

เทวัตยิ้มแก้มแทบปริ ขอบคุณเธอมากที่นึกถึง แต่เธออย่าเพิ่งบอกใครเรื่องนี้ ทางที่ดีและปลอดภัยที่สุดคือเขาจะพาเธอไปตรวจสอบที่ธนาคารเอง ดาญ่าร้อนใจอยากรู้เรื่องนี้เร็วๆ ขอให้เขาพาไปวันพรุ่งนี้เลยหากเขาว่าง

“ว่างสิครับ พรุ่งนี้ผมว่างพอดี  ผมจะไปเป็นเพื่อนคุณ”

ooooooo

วางสายจากดาญ่า เทวัตเดินยิ้มลงมาข้างล่างดีใจที่เธอนึกถึงเขาเมื่อต้องการคนช่วยเหลือ เหิมกลับมาพอดีร้องทักวันนี้ไปเจอยัยลูกสาวของภิมุขที่เรือนเล็กมาหรือ เขายอมรับว่าไปจริง แต่บอกพ่อแล้วนี่ว่าจะไป

“แต่ไม่ได้บอกว่าจะไปวันนี้” น้ำเสียงไม่พอใจของเหิมทำให้เทวัตรับรู้ได้ ออกตัวว่าพอดีว่างก็เลยแวะไปที่นั่น คิดไม่ถึงว่าดาญ่าจะเป็นเธอคนนั้น เหิมชะงัก ทำไมเขาถึงพูดเหมือนรู้จักกันมาก่อน ไปสนิทกับเธอตอนไหน เขาเจอเธอบนเครื่องบินตอนกลับจากอเมริกา แถมนั่งที่นั่งติดกัน เหิมเห็นสายตาเป็นประกายของลูกบุญธรรมซึ่งไม่เคยเห็นมาก่อนว่าเขาแสดงอาการชื่นชมผู้หญิงคนไหนออกนอกหน้าขนาดนี้ก็เลยต้องเบรก

“อย่าไปสนิทสนมกับดาญ่ามาก เดี๋ยวหนูนันจะหึง”

“จะมาหึงผมเรื่องอะไรครับพ่อ ผมไม่ได้เป็นอะไรกับคุณนันสักหน่อย”

เหิมบอกอย่างไม่อ้อมค้อมว่าต้องการให้เทวัตแต่งงานกับนันทิยา วัชรีรักเธอเหมือนลูก อีกหน่อยมรดกทุกอย่างที่วัชรีได้ก็ต้องตกเป็นของเธอคนเดียว นั่นจะทำให้เขาสบายไปด้วย ตนหวังว่าเขาจะฉลาดคิดแล้วผละจากไป ทิ้งความอึดอัดใจให้เทวัต...

ฝ่ายดาญ่าค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปในห้องนอนไม่เห็นเด็กน้อยหัวจุกอยู่ในนั้น วิ่งพรวดเดียวไปนอนบนเตียงคว้าผ้าห่มมาคลุมโปงในมือถือสมุดบัญชีธนาคารมาด้วย ท่องพุทโธ ธัมโม สังโฆ ไล่เด็กน้อยหัวจุกไปที่ชอบๆอย่ามาหลอกมาหลอนกันเลย เด็กน้อยปรากฏตัวขึ้น ตัดพ้อต่อว่าดาญ่าว่าไม่ต้องมาสวดมนต์ไล่ ตนไม่ใช่ผีใช่สาง ตนมาดี ดาญ่าไม่อยากเจอสักหน่อยจะมาทำไม แล้วสวดมนต์ไล่ให้ไปอยู่ที่อื่น