บ่วงสไบ

แท้จริงแล้ว แก้วกับมิ่งมากกกอดกันอยู่ที่เถียงนา แก้วรู้สึกสุขใจที่พุดจีบตาย แต่มิ่งพะวงเรื่องวิญญาณพุดจีบกลัวจะกลับเข้าร่างได้อีก อยากให้เผาเสีย แก้วเข่นเขี้ยวทันที

“ข้าไม่ยอมให้ซากผีอยู่ตำตาตำใจข้า” แก้วลุกพรวดจะกลับ มิ่งดึงตัวไว้

“เอ็งอย่าเพิ่งกลับ เราฆ่ามัน...ต้องร่วมสวดมนต์อุทิศบุญให้มัน” มิ่งโน้มตัวแก้วนอนลงแล้วซุกไซ้ แก้วมองไปเห็นขาใครสักคนยืนอยู่ก็ตกใจดีดตัวขึ้น แต่แล้วไม่เห็นใคร

มิ่งแปลกใจหาว่าแก้วตาฝ้าฟางแล้วดันตัวเธอลงนอนกอดรัดซุกไซ้หาความสุขต่อ...

บ่าวไพร่กินไม่ได้นอนไม่หลับ ด้วยหวาดกลัวที่ผ่านไปหลายวันคุณหนูก็ไม่ฟื้น เกรงจะเป็นวิญญาณมาหลอกหลอนเพราะศพยังนอนแข็งทื่ออยู่บนเรือน บุญมาบอกชดให้เอาน้ำขึ้นไปเช็ดตัวคุณหนู ชดสะดุ้งเมื่อ

รู้ว่าต้องเช็ดตัวให้ศพ เกี่ยงให้เมี้ยนไปทำแทนแต่เธอไม่ไป

ooooooo

ตกเย็น เจิมเข้ามาจับร่างพุดจีบอีกครั้ง เห็นว่าเย็นและแข็งก็สะเทือนใจ สั่งบ่าวไปบอกอยู่กับฉ่ำรับตัวสัปเหร่อมาที่เรือน เทพได้ยินไม่ยอม แต่เจิมไม่สนใจ บอกเรียมให้ล่องเรือไปนิมนต์หลวงปู่มาสวดศพด้วย เทพโวยเจิมว่าแช่งชักพุดจีบ ไม่รักคุณหนูอีกแล้วหรือ

“คุณหนูสิ้นแล้วเจ้าค่ะ!”

“น้องพุดจีบยังไม่ตาย!”

“คุณหนูตายแล้ว! คุณหนูตายเพราะความมักง่ายและเห็นแก่ตัวของคุณเทพ! ถ้าคุณเทพไม่มัวเมาในกาม คุณหนูไม่ตรอมใจผูกคอตายนอนเป็นศพอยู่อย่างนี้” เจิมระเบิดอารมณ์ใส่ เทพทรุดลงร้องไห้ “ฉันรู้...ฉันทำให้น้องพุดจีบเสียใจ ฉันถึงต้องทำทุกอย่างช่วยให้น้องพุดจีบฟื้นกลับมา”

“คุณหนูไม่กลับมาแล้วเจ้าค่ะ...”

“ฉันจะทำให้คุณหนูของป้าฟื้น” เทพนั่งเช็ดเนื้อตัวให้พุดจีบไม่ยอมให้ใครทำอะไรร่างนี้

เจิมทนไม่ไหวลุกออกมาร้องไห้ เรียมเกลี้ยกล่อมให้เทพพักผ่อนเสียบ้าง อาบน้ำกินข้าวปลา คุณหนูฟื้นขึ้นมาจะได้ไม่เหม็นกลิ่นตัว เทพพยักหน้ารับช้าๆ...เทพเดินออกจากห้อง เจิมยืนร้องไห้อยู่พอเห็นเขาก็เมินหน้าหนี เรียมตามออกมาขอเจิมอย่าโกรธ แล้วเตือนสติ

“พี่เจิมโกรธคุณเทพ คุณหนูก็ใช่จะฟื้น...พี่คอยอ้างธรรมคำสอนให้คุณหนูและทุกคน รู้จักอภัย แล้วเหตุใด พี่ไม่ให้อภัยคุณเทพ รึพี่เองไม่เคยเชื่อในธรรมะข้อนี้”

“ข้ารักคุณหนู ความรัก...บังตาให้ข้าลืมคำสอนของพระพุทธองค์” เจิมคิดได้ร้องไห้โฮ

เทพอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จกำลังจะออกจากห้อง แก้วเข้ามาในห้องแล้วลงกลอน บอกว่าได้ให้บ่าวเฝ้าพุดจีบแทนแล้ว เทพไม่สนใจจะออกไปเฝ้าเอง แก้วโวยว่าใครเป็นเมียเขากันแน่