บ่วงสไบ

“เอ็งเอาขมองคิด มันไม่เคยเอาข้า แล้วถึงวันที่ข้าท้องโต เรื่องแดงขึ้นว่าลูกในท้องไม่ใช่ลูกมัน...ข้าต้องหลอกล่อให้มันกินยาจนเกิดกำหนัด ข้าฝืนใจนอนกับมันเพื่อสมอ้างว่าลูกในท้องเป็นลูกมัน มิ่งข้าทำทุกอย่างหวังจะอยู่เรือนร่วมกับเอ็ง ลูกในท้องเป็นลูกของเอ็ง”

มิ่งคลายใจโอบกอดท้องแก้วเรียกลูกด้วยความดีใจ ต่อว่าที่ไม่บอกเรื่องท้อง แก้วสวนว่าไม่มีโอกาสเพราะเขาเอาแต่ขลุกอยู่กับพุดจีบ มิ่งเอ่ยว่าต้องจำรับใช้เพื่อให้ตายใจเท่านั้น

พุดจีบได้รับรู้เรื่องทั้งหมดก็คิดจะกลับไปบอกเทพ แต่พลาดถอยไปเหยียบกะลามะพร้าวเกิดเสียงดัง มิ่งกับแก้วหันมาเห็น พุดจีบตกใจวิ่งหนีร้องให้คนช่วย จนใกล้จะถึงเรือน มิ่งตามทันดึงแขนไว้ และเอามือปิดปากไม่ให้ร้อง แก้วตามมาถึงขู่

“ไม่มีใครช่วยเอ็งได้ดอก นังคุณหนู”

มิ่งถามจะทำอย่างไร แก้วคิดว่าสมควรฆ่าทิ้ง พุดจีบตกใจวอนขอชีวิต เราเป็นพี่น้องกัน แก้วยิ่งปรี๊ดเพราะคุณหลวงไม่เคยยอมรับ และพุดจีบก็เป็นลูกคุณเยื้อนต้องตายตกไปตามกัน

“มิ่ง ฉันไม่เคยทำให้เจ็บช้ำน้ำใจปล่อยฉันเถอะ ไม่เห็นแก่ฉันก็เห็นแก่พี่เทพที่เป็นเกลอ”

“เป็นเกลอก็ควรจะเสมอกัน แต่มันกลับได้ดีเหนือกว่าข้า ข้าจะแย่งชิงทุกอย่างจากมัน...ข้าเหยียบเรือนนี้ใช่มาหามิตร ข้ามากำจัดศัตรูและกำจัดทุกคนที่ย่ำหน้าข้า” มิ่งบอกให้พุดจีบรู้ว่า คราวที่เจอกันครั้งแรก เขาเป็นคนปล่อยงูแล้วมาช่วยไล่ แล้วยังบอกอีกว่าเป็นคนยิงคุณหลวงจนตาย พุดจีบแทบช็อกด่า...ไอ้ชั่ว! แก้วยิ้มหยัน

“แล้วถ้าเอ็งรู้ว่า แม่เอ็งไม่ได้ตรอมใจตาย เอ็งจะด่าข้าอย่างไร”

“อีสารเลว!...อีชิงหมาเกิด!”

“กูไม่ชิงหมามาเกิด พวกกูขึ้นจากขุมนรกมาฆ่ามึง” แก้วหัวเราะพยักหน้าให้มิ่งจัดการ

มิ่งชักมีดพกออกมาจะแทง พุดจีบตกใจสะบัดตัวออกคว้าท่อนไม้ขึ้นฟาด มิ่งล้มลง แก้วจะเข้าจับตัวแต่ถูกถีบกระเด็น นอนร้องโอดโอย

เทพกลับมาหาพุดจีบบนเรือน เจิมกับเรียมบอกว่ายังไม่กลับมาก็เป็นห่วงออกตามหา...พุดจีบวิ่งร้องให้คนช่วย แก้วตามมาคว้าขาล้มลงแล้วตบหน้าหัน มิ่งตามมาจะแทง แก้วปัด

“ไม่ต้อง...นังนี่ต้องตายด้วยน้ำมือข้า” แก้วใช้สไบของพุดจีบรัดคอ “พี่เทพช่วยย้อมสีให้เอ็ง...เอ็งรักสไบผืนนี้มาก ข้าสงเคราะห์ให้เอ็งตายด้วยสไบที่เอ็งรัก”

พุดจีบร้องสุดเสียงพยายามดิ้นผลักมือแก้วออก แต่ถูกรัดแน่นขึ้นๆ จนแน่นิ่ง จากนั้นมิ่งก็ทำบ่วงเชือกแขวนกับต้นไม้ใหญ่ แล้วช่วยกันเอาร่างพุดจีบขึ้นแขวนปล่อยปลายเท้าห้อยลง

ooooooo