บ่วงสไบ
ตอนที่ 7
พุดจีบรีบบอกว่าไม่ใช่ความผิดของมิ่ง ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดเหตุและคุณพ่อก็มาช่วยทัน เทพกำชับมิ่งต่อไปให้ดูแลอย่าห่างตาอีก ตนจะให้บุญคอยเฝ้าแถวนี้อีกแรงแล้วนึกได้ “น้องพุดจีบ คุณน้ารู้ข่าวเรื่องโจรชั่ว คงเป็นทุกข์เพราะห่วงน้อง พี่อยากให้น้องขึ้นเรือนไปเยี่ยมคุณน้าอีกครั้ง”
พุดจีบกังวลใจจะรีบไป มิ่งส่งคบไฟให้เทพใช้ส่องทาง พอทั้งสองเดินไปเขาก็เปลี่ยนสายตาเป็นชังน้ำหน้าที่มาพาคุณหนูของเขาไป
แก้วนั่งมองหน้าตัวเองในกระจกยิ้มอย่างมีความสุข อบเข้ามาเห็นแปลกใจว่าไปทำอะไรมาดูหน้ามีน้ำมีนวล
แก้วรีบกลบเกลื่อนลืมได้อย่างไรก็ตนไปอาบน้ำมา ว่าแล้วก็ล้มตัวนอน น้าสาวยิ่งแปลกใจ แค่อาบน้ำถึงกับหมดแรง
“ฉันว่ายน้ำจับปลาช่อนปลาชะโดตัวเขื่อง”
“ชะโดตัวเขื่องเชียวรึ!”
“เสียดาย มันดิ้นๆหลุดไปได้ เอาฉันหมดแรงเทียวล่ะ”
อบนั่งคิด วันหน้าจะไปจับบ้าง อยากได้ตัวเขื่องๆ แก้วนอนหันหลังแอบยิ้มพริ้มลำพัง
ooooooo
เช้าวันใหม่ พุดจีบทำแกงบวดให้มิ่งถือหม้อเดินตาม หวังให้คุณพ่อคุณแม่ได้ทาน เทพลงจากเรือนมารับ มิ่งรอข้างล่างไม่อยากให้คุณหลวงเคืองใจ
เมื่อทั้งสองขึ้นเรือนมิ่งก็มองหาแก้ว
อบเห็นแก้วยังไม่ตื่นใช้เท้าเขี่ยปลุก แก้วลืมตาเห็นเท้าน้าสาวก็ติงว่า ตนเป็นเมียคุณเทพ ปรนนิบัติให้สมเกียรติบ้าง อบเหน็บ ให้เขาตบแต่งเป็นเรื่องเป็นราวเสียก่อน และว่าตอนนี้พุดจีบขึ้นเรือนคงจะออดอ้อนขอกลับมาอยู่ แก้วดีดตัวผึงแผดเสียง
“มันไปกับใคร”
“ก็ผัวมันน่ะสิ ไอ้มิ่ง”
แก้วยิ้มหยัน ไม่มีทางได้กลับมาอยู่ อบแปลกใจทำไมถึงแน่ใจ แก้วโพล่งออกมาว่า
“ผัวข้าก็ต้องช่วยข้า”
“คุณเทพรึจะช่วยเอ็ง?”
“ข้าหมายถึงผัวข้า!” แก้วลุกขึ้นจะรีบอาบน้ำไปหาผัว อบหมั่นไส้หาว่าตื่นมาก็ร้องหาผัว
คุณหลวงป้อนยาคุณเยื้อนแล้วชมว่า เห็นกินข้าวกินยาได้ก็อุ่นใจ คุณเยื้อนบอกว่าจะต้องมีชีวิตอยู่ดูแลเขาและลูก คุณหลวงอึ้ง เจิมกับเรียมเห็นพุดจีบขึ้นเรือนมาก็ดีใจร้องเรียก หญิงสาวเห็นพ่ออยู่ก็เกรงใจ คุณเยื้อนเรียกให้เข้ามา เทพถือหม้อแกงบวดมา บอกว่าพุดจีบทำมาให้
“น้าเจิมไปเอาถ้วยชามมาตักให้คุณเยื้อนคุณหลวงเถอะ”
“เอ็งไม่ต้องปันให้ข้า ข้าไม่กิน!” คุณหลวงลุกขึ้นบอกจะลงไปให้ข้าวเปลือกนก
พุดจีบเสียใจขอลากลับ คุณเยื้อนไม่ยอมแล้วเร่งเจิมให้ตักแกงบวด เทพยิ้มให้กำลังใจพุดจีบ แล้วหันไปมองตามหลังคุณหลวงอย่างคิดอะไรบางอย่าง
