บ่วงสไบ

แก้วตามเทพทันที่หน้าเรือน เข้ากอดออดอ้อนไม่ให้โกรธเมีย ที่ทำลงไปเพราะแรงหึงไม่อยากให้ใครแย่งชิง เทพผลักออกให้หยุดทำประเจิดประเจ้อ แล้วบอกว่าต้องรีบขึ้นไปเก็บข้าวของให้เสร็จ แก้วรีบทำตัวน่าสงสาร

“ผัวจ๋า...เมียไม่อยากไปเลย ผัวกราบขอร้องคุณหลวงให้อยู่เรือนนะเจ้าคะ แก้วสาบานจะไม่ก่อความรำคาญใจ แก้วจะสงบเสงี่ยมเจียมตัว ขึ้นเรือนไปเป็นข้ารับใช้เจ้าค่ะ”

“แก้วยังคลางแคลงใจน้องพุดจีบ เป็นการดีเสียอีกที่พี่ออกไปจากเรือน แก้วไม่ต้องหึงหวงและข้องใจ แก้วรีบไปเก็บของเถอะ” เทพให้เหตุผลแล้วเดินไป ปล่อยแก้วฮึดฮัดหงุดหงิด

พุดจีบกลับถึงกระท่อมจะอธิบายให้มิ่งฟังว่าตนกับเทพไม่ได้ทำอะไรเสื่อมเสียอย่างคำแก้ว มิ่งสวนว่ารับใช้เธอมานานย่อมรู้ใจ หากเกิดอะไรขึ้นจริงตนควรยินดี เพราะคุณหนูผูกพันกับเทพมานาน ถ้าไม่มีตนให้เกิดเรื่อง คงมีความสุขไปนานแล้ว

“มิ่งอย่าย้ำเรื่องนี้อีก ฉันละปล่อยวางแล้ว...ฉันกับพี่เทพมีสายสัมพันธ์ฉันพี่น้อง พี่เทพต้องสร้างชีวิตใหม่ พาแก้วไปอยู่ที่จวน ส่วนฉันขออาศัยอยู่ที่นี่ ไม่เรียกร้องความเมตตาจากคุณพ่ออีก...ฉันจะสร้างบุญ สะสมบุญจนกว่าลมหายใจสุดท้ายของชีวิต ฉันขอโทษที่ทำให้มิ่งตกกระไดพลอยโจนมารับใช้ฉัน นายมิ่งไม่มีโอกาสคบหา หญิงที่หมายปอง”

“ถึงอย่างไรก็ไม่สมหวังดอกขอรับ สาวเจ้าไม่เคยเหลียวมองกระผม”

“มิ่งหมายถึงใครรึ”

“คุณหนูอย่าใส่ใจเลย กระผมเกิดมาเป็นทาส มิสู้วาสนาคุณเทพขอรับ” ว่าแล้วก็คว้าที่ตักน้ำเดินออกไป พุดจีบแปลกใจว่ามิ่งพูดถึงใคร แต่ก็ภาวนาให้ความดีของเขาส่งผลให้ประสบสุข

มิ่งเดินห่างจากกระท่อม สายตาเปลี่ยนเป็นกร้าวขึ้น เข่นเขี้ยวถ้าคุณหนูถอดใจไม่คิดกลับขึ้นเรือน ตนคงต้องเป็นขี้ข้าจนวันตาย มันไม่ใช่สิ่งที่ตนต้องการ...

มิ่งเผยความรู้สึกอยากมีอำนาจวาสนาขึ้นมาบ้าง ขนาดแก้วที่เป็นลูกทาสยังมีวาสนาเหนือพุดจีบ จึงคิดใช้แก้วเป็นเครื่องมือ

ในขณะที่แก้วหงุดหงิดโยนข้าวของกระจัดกระจายไม่อยากเก็บตามที่เทพสั่ง อบเห็นว่าแก้วควรไปจากที่นี่ เพราะไม่นานพุดจีบคงได้กลับขึ้นเรือน แล้วเธอจะกลายเป็นหมาหัวเน่าให้เขาโขกสับ แก้วแปลกใจทำไมคิดอย่างนั้น อบเล่าว่าเห็นคุณหลวงชงยาป้อนข้าวให้คุณเยื้อนทุกมื้อ ทำให้อาการดีวันดีคืน เรียมก็คุยฟุ้งว่าคุณหลวงใจอ่อนลง...คราวนี้วาสนามิ่งจะสูงกว่าเรา

“ฉันเป็นเมียคุณเทพนะ ไอ้มิ่งมันจะสูงกว่าฉันได้อย่างไร”

“ขมองเอ็งมันโง่เต็มทน ถ้านังคุณหนูขึ้นเรือน ไอ้มิ่งเป็นผัว ก็ขึ้นเรือนมาเสวยสุขสิวะ”

แก้วฟังแล้วยิ่งโมโหปาข้าวของหนักกว่าเดิมแล้วบ่นว่าร้อนจะไปอาบน้ำ คว้าขันสบู่เดินออกไป อบบ่นไล่หลังว่าที่แก้วหงุดหงิดคงอดอยากไม่ได้ตัวเทพเสียกระมัง

ooooooo