บ่วงสไบ
ตอนที่ 7
พุดจีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย เทพดูแลเช็ดหน้าตาและทำแผลถลอกให้ที่หน้ากระท่อม หญิงสาวยังหวาดผวาไม่คิดว่าจะมีโจรเข้ามาในเขตเรือนได้ เทพคาดคะเนว่าเป็นโจรต่างถิ่นแล้วนึกเคืองมิ่งที่ทิ้งเธอไว้ลำพัง
“พี่เทพอย่าตำหนิมิ่งเลย มิ่งช่วยงานน้องเสียทุกอย่าง มิ่งออกไปตักน้ำยังไม่กลับมาจ้ะ”
“น้องไม่ต้องพะวง พี่จะอยู่เฝ้าน้องจนกว่ามิ่งจะกลับ”
ระหว่างนั้นมิ่งกับแก้วเสร็จสมอารมณ์หมาย แก้วทวงถามว่าเขาคิดอย่างไรถึงจะช่วยให้ตนได้ขึ้นไปอยู่บนเรือน มิ่งจะพูดว่ารัก แก้วแทรก
“ข้าฟังเอ็งพูดมาเป็นร้อยคำแล้ว ว่าเอ็งรักข้า แต่มันคงไม่มากพอที่เอ็งจะเสี่ยงตายทรยศคุณเทพ ทั้งๆที่เอ็งเป็นเกลอกัน”
“เกลอคือคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน แล้วเหตุใดข้ายังตกต่ำในยามที่มันสูงส่ง ข้ามาเรียกร้องความเป็นธรรม”
“เอ็งหมายความว่าอย่างไร”
“ข้ากับเทพต่างเป็นลูกทาส คุณย้อยคุณอัฐกลับรับเทพเป็นลูกบุญธรรมเพียงผู้เดียว ทั้งๆที่พ่อแม่ข้าก็ช่วยสู้กับโจร...ข้าขยันทำงานและซื่อสัตย์ไม่น้อยกว่า แต่ไม่มีใครแลเห็นความดีของข้า เมื่อคุณย้อยคุณอัฐสิ้นคุณหลวงคุณเยื้อนรับเทพมาอุปถัมภ์ ส่งเสียจนเป็นใหญ่เป็นโต แต่ข้าถูกลอยแพ มันยุติธรรมแล้วรึ...ทำดีไม่ได้ดี”
“ทำดี...ไม่เคยได้ดี...” แก้วตอกย้ำ
“ข้ารู้ว่าเอ็งก็ถูกทำร้าย เจ็บช้ำน้ำใจไม่น้อยกว่าข้า”
แก้วเอะใจว่าที่มิ่งมาที่นี่เพราะมีแผน เขายิ้มย่องเพราะเป็นแผนตั้งแต่ที่พุดจีบเจองูแล้วเขาเข้าไปช่วย เพื่อให้ได้ใจคุณหนู แต่เธอก็มีใจให้เทพคนเดียว ทำอย่างไรตนก็ไม่อาจเทียมเทพได้
“ไอ้มิ่ง เอ็งรักนังพุดจีบ เอ็งลวงข้า!” แก้วทุบตี
มิ่งรวบมือแก้วไว้แล้วบอกว่าไม่ได้รัก แค่อยากช่วงชิงของรักของเทพ ตนรักแก้วตั้งแต่วันแรกที่เจอ แต่ก็มารู้ว่าเธอรักเทพเช่นกัน ทำให้ตนเจ็บปวดหนัก
“แก้ว เอ็งตกเป็นเมียข้าแล้ว เอ็งต้องซื่อสัตย์กับข้า!”
“ข้าไม่ยอมถอยลงไปเป็นเมียทาส ให้พวกมันโขกสับข้า...”
“เอ็งต้องครองตำแหน่งเมียไอ้เทพต่อไป แล้วข้าจะช่วยเอ็งกำจัดมารผจญ เมื่อเอ็งมีอำนาจใหญ่ เราจะขึ้นไปครองรักเสวยสุขบนเรือนฉันผัวเมีย”
“ก่อนจะคิดการณ์ไกล เอ็งจะทำอย่างไรไม่ให้คุณหลวงคุณเยื้อนเป็นเสี้ยนหนามตำตีนข้า”
“คุณหลวงคุณเยื้อนเคยกระทำถึงขั้นจะฆ่าเมียพี่... หนามยอกก็เอาหนามบ่ง!”
แก้วดีใจที่มิ่งคิดฆ่าคุณหลวง เข้าซุกไซ้กอดรัดมิ่งเป็นการให้รางวัล
ooooooo
