บ่วงสไบ

มิ่งซึ่งนั่งรออยู่ใต้ถุนเรือน มีลูกหมากปามาใส่ก็หันมอง เห็นแก้วซุ่มอยู่ก็รีบวิ่งไปหา...ทั้งสองพากันไปที่เถียงนา แก้วเร่งมิ่งให้ทำอะไรสักอย่างก่อนที่พุดจีบจะกลับขึ้นไปอยู่บนเรือน

“นังคุณหนูขึ้นเรือนก็ดีสิ ข้าจะได้ขึ้นเรือนไปกับมัน”

“นี่เอ็งเอาข้าทำเมีย แล้วจะเขี่ยข้าทิ้งรึ!” แก้วทุบตีมิ่ง

“ข้าหยอกเอ็ง ข้าไม่ทิ้งเมียดอก...วานเอ็งทำข้าสำลักแทบตาย ราวกับล่องลอยไปสวรรค์”

“เอ็งอยากขึ้นสวรรค์ก็เร่งมือให้ไว...” แก้วยั่วยวน มิ่งเข้าประชิดรับปากจะเร่งมือเพื่อไปสู่สวรรค์ด้วยกัน ว่าแล้วก็อุ้มเธอขึ้นนอนบนเถียงนา...

คุณหลวงให้อาหารนกเสร็จ เทพเดินเข้ามาคุกเข่าตรงหน้า กราบลาจะไปอยู่จวนและขอความเมตตา คุณหลวงรู้ทันดักคอถ้าเป็นเรื่องพุดจีบ ไม่มีอะไรจะคุย เทพรีบพูด

“คุณหลวงเห็นแล้วว่าคุณน้ามีความสุขที่น้องพุดจีบแวะมาเรือน ไม่มียาขนานใดรักษาคุณน้า เทียบเท่าความรักของลูกที่มีต่อแม่ กระผมทราบดี คุณหลวงรักและห่วงใยน้องพุดจีบไม่น้อยกว่าคุณน้า...”

“พ่อเทพอย่าคิดแทนใจฉัน”

“แล้วเหตุใดคุณหลวงลงเรือนไปที่กระท่อมปลายนา แล้วช่วยน้องพุดจีบล่ะขอรับ”

“ฉันรักลูก แต่ช้ำใจเกินจะรับกับเรื่องราวบัดสี ฉันอับอายไม่กล้าออกเรือนไปสู้หน้าใคร ที่ลูกสาวลงไปอยู่กินกับทาส” คุณหลวงยอมจำนน

“กระผมเข้าใจหัวอกคุณหลวงว่าเสียหน้า เสื่อมเกียรติ แต่ไม่มีสิ่งใดสำคัญดอกขอรับ...ยศถาบรรดาศักดิ์เป็นเพียงหัวโขน ที่คนอื่นให้ค่าเชิดชู แต่หากมันทำให้เราเป็นทุกข์และเจ็บปวด เราจำต้องแบกมันไว้รึ?...สิ่งใดหนักก็วางลงเสียขอรับ”

คุณหลวงรับฟังไม่พูดอะไร เดินออกไป เทพหวังให้ยอมเปลี่ยนใจรับพุดจีบกลับเรือน

บ่ายคล้อยพุดจีบร้อยมาลัยสวยงามให้คุณเยื้อนก่อนลากลับ เพราะเกรงค่ำมืดพวกโจรจะกลับมาอีก 

คุณเยื้อนจับมือลูกที่พนมอวยพรให้คุณพระรักษา คุณหลวงเดินขึ้นเรือนหยุดมอง พอเห็นว่าลูกกำลังหันมาก็เดินหนี พุดจีบเรียกคุณพ่อแล้วเดินตรงมาหา นั่งยกมือไหว้

“ลูกไม่รู้ว่าจะได้เจอคุณพ่ออีกเมื่อใด ลูกกราบขอบพระคุณที่คุณพ่อช่วยลูก และขอกราบลาเจ้าค่ะ” พุดจีบก้มกราบ คุณหลวงมองด้วยความรัก เผลอใจเอื้อมมือจะลูบหัวลูก เป็นจังหวะที่เธอเงยขึ้น จึงยั้งมือไว้แล้วเดินเข้าห้องไม่พูดสิ่งใด

พุดจีบลงบันไดมามองหามิ่งแล้วร้องเรียก แก้วโผล่มาค่อนขอดว่าเรียกหาผัวหรือ เธอไม่อยากเสวนาด้วยเดินหนี แก้วตามราวี