บ่วงสไบ

แก้วอาบน้ำอยู่ที่ท่าน้ำของพวกทาส ถูสบู่ด้วยความหงุดหงิด คิดถึงเหตุการณ์ที่เข้าหาเทพในคืนนั้น ไม่ว่าจะโอบกอดเปลือยกายยั่วยวนอย่างไรเขาก็ไม่เล่นด้วย ยิ่งคิดยิ่งเกิดอารมณ์ค้าง

“กูไม่ดีอย่างไรถึงไม่เอากู!”

มิ่งเดินมาตักน้ำเห็นสรีระแก้วจากผ้าถุงที่แนบเนื้อก็ทำให้เกิดอารมณ์ไม่น้อย แต่ด้วยยังเคืองแก้วจึงทำทีเดินหนี เธอมองอย่างผิดหวัง แต่แล้วมิ่งวางถังน้ำลงเดินกลับมาที่ท่าน้ำทำท่าจะแก้ผ้าอาบน้ำ แก้วตกใจโวยวายจะทำอะไรแล้วเข้ามาห้าม ยกขันขู่

“ข้าสั่งให้หยุด อย่าทำอัปรีย์ใส่ข้า!”

“เอ็งมีอำนาจใดมาสั่งข้า”

“ข้าเป็นเมียคุณเทพ ลูกหลานเจ้าเรือน”

“คุณเทพผูกข้อไม้ข้อมือ ป่าวประกาศบอกทุกครัวเรือนแล้วรึว่าเอ็งเป็นเมีย”

 “บ่าวไพร่มันรู้กันถ้วน ข้าได้เสียเป็นเมียคุณเทพแล้ว”

“เอ็งจะขย่มโขยงกันยังไงมันก็เรื่องของเอ็ง แต่ตราบใดที่คุณเทพยังไม่จัดงานแต่งยกเอ็งเป็นเมีย เอ็งยังเป็นทาส! ฉะนั้นเอ็งกับข้าไม่ต่างกัน...ขี้ข้า!”

แก้วไม่พอใจเอาขันฟาดหัวมิ่ง เขาจึงแย่งขันจากเธอ เกิดการยื้อแย่ง เนื้อตัวเสียดสีกัน แก้วยิ่งเกิดอารมณ์จนทนไม่ไหว เหยียบชายผ้ามิ่งหลุดแล้วทำดัดจริตว่าเขาทำอัปรีย์ มิ่งเห็นท่าทางแก้วก็เกิดกำหนัด นุ่งผ้าแล้วเข้าช่วยถูสบู่ที่หลังหญิงสาว ป้อนคำหวานชมเรือนร่างเธองาม

“เก็บไว้ชมเมียเอ็งเถอะ ไป๊”

“วาสนาเอ็งเอื้อมถึงคุณเทพ แต่น่าสังเวช มารผจญลากเอ็งลงต่ำ”

“เอ็งรู้ตัวรึเปล่าว่าพูดอะไรออกมา”

“ข้ารู้...ว่าข้ากำลังหยามเกียรติคุณหลวง ข้าได้ชื่อว่าเป็นผัวคุณหนู แต่คุณหลวงยังทำร้ายข้า ตะเพิดไล่ข้า!”

แก้วแย็บไม่กลัวตนฟ้องคุณหลวงหรือ มิ่งบอกว่าที่พูด แทนใจเธอ ตนรู้ว่าเธอเกลียดคุณหลวงคุณเยื้อนเข้าไส้ และที่ตนกล้าพูดเพราะตนรักเธอ แม้ใจเธอจะมีแต่เทพ...แก้วใจสั่นรัวพยายามตัดใจลุกเดินหนี มิ่งตามมาเช็ดตัวให้และพยายามตอกย้ำ

“ข้ารักเอ็ง...เอ็งจะทนได้รึที่ต้องย้ายออกไปจากเรือน แก้ว...เอ็งรักข้าแค่เสี้ยวก้อย ข้าจะยอมร่วมหัวจมท้ายกับเอ็ง ข้าจะยอมทำทุกอย่างให้เอ็งขึ้นไปเหยียบบนเรือน เราสองคนจะครองรักกันบนเรือน...ข้าจะเป็นทาสรับใช้เอ็ง ทำให้เอ็งมีความสุขจนวันตาย” มิ่งดึงแก้วมาจูบ

แก้วแพ้ราคะในใจ ดันเขาออกแล้วบอกว่าย่านนี้คนเพ่นพ่าน ตนจะไปรอเขาที่เถียงนา ว่าแล้วก็วิ่งออกไป มิ่งยิ้มกริ่มเป็นตามแผน รีบวิ่งออกไป...เมื่อถึงเถียงนาทั้งสองปล่อยอารมณ์ความใคร่เตลิดเปิดเปิง โดยไม่เฉลียวใจว่าต่างคนต่างมีแผนในใจ