บ่วงสไบ

แก้วไม่ยอมผิดคำสาบานที่ให้ไว้ต่อหลุมศพแม่ จึงตอบโต้คุณหลวงด้วยถ้อยคำรุนแรงว่าทำเป็นอ้างจะปลูกเรือนให้ แต่ความจริงชังตน หาทางขับไล่อยู่แล้ว

“แก้วหยุดเสียที!” เทพปรามแล้วยกมือไหว้

คุณหลวง “กระผมกราบขอบพระคุณที่คุณหลวงเมตตากระผม เหตุในครั้งนี้กระผมทำผิดให้คุณหลวงเคืองใจและผิดหวัง กระผมขอกราบลา เตรียมการพาแก้วไปอยู่ที่เทศาขอรับ”

แก้วกับอบผิดหวังจะอ้าปากแย้ง แต่เทพตัดบทบอกว่าเดินทางเมื่อใดจะให้บ่าวลงไปแจ้ง ฉ่ำกับอยู่ลากอบกับแก้วลงเรือน สองน้าหลานสะบัดตัวออกประคองกันเดินไปด้วยความโกรธ คุณหลวงรับรู้จากสายตาแก้วว่าอาฆาตแค้นอย่างมาก ก็ปลงว่า

“เวรกรรมของข้า! ข้าอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด...”

เทพกับพวกบ่าวตกใจกับคำพูดของคุณหลวง บวบกับดีนั่งมองหน้ากันพึมพำว่า นางฟ้าตกสวรรค์เสียแล้ว ฉ่ำหันมาไล่ทั้งสองให้ลงจากเรือน

แก้วกลับมานั่งโมโหที่ห้อง “ฉันทำทุกอย่างหวังขึ้นเรือนไปเหยียบหัวพวกมัน แก้แค้นให้แม่...รังแต่คุณเทพฉันก็ทัดทานค้านได้ คุณหลวงดันผสมโรงขวาง ไอ้มารผจญ!”

“นังแก้ว นั่นพ่อเอ็งนะ!”

“มันไม่เคยคิดว่าฉันเป็นลูก ฉันเกลียดมัน! เกลียดทุกคนบนเรือน เกลียดจนไม่อยากเห็นหน้า ให้มันตายซะ น้าอบเราจะทำอย่างไรกันต่อ”

อบจนปัญญาคิดแต่จะทวงของคืนจากพวกทาส แก้วเข่นเขี้ยวจะต้องเป็นเจ้าเรือนให้ได้...

เช้าวันใหม่เจิมกับเรียมมาเล่าเรื่องแก้วตกสวรรค์ให้พุดจีบฟังที่หน้ากระท่อม ทั้งสองไม่ได้อยากเหยียบย่ำแก้ว แต่ก็โล่งใจที่แก้วไม่ได้ขึ้นเรือนมาเหยียบย่ำจิตใจคุณหลวงกับคุณเยื้อน เพราะเพียงแค่นี้คุณหลวงก็ออกปากว่าอยากตาย พุดจีบใจหายที่พ่อคิดเยี่ยงนั้น

“คุณหนูต้องขึ้นเรือนไปเยี่ยมเยือนคุณเยื้อนอีกนะเจ้าคะ” เรียมขอร้อง แต่พุดจีบกลัวพ่อ

“อิฉันคิดว่าคุณหลวงปลงใจแล้วเจ้าค่ะ ด้วยปัญหาสารพันสารสิ่ง คุณหลวงกลับมาย้อนดูที่ตัว...ใจคุณหลวงอ่อนลงมากเจ้าค่ะ” เจิมปลอบให้คลายใจ

พุดจีบรับคำ เรียมแทรกว่าต้องปลอบใจเทพด้วย ตนไม่มีวันเชื่อว่าเขาจะย่ำยีแก้ว ถ้ารักใคร่จริงคงไม่ระทม ทุกข์อย่างที่เป็น เจิมเห็นด้วยกับเรียมในข้อนี้ ขอให้คุณหนูเมตตา

พุดจีบคิดตัดสินใจเดินไปหาเทพ เห็นเขาเป่าขลุ่ยอยู่ที่ท่าน้ำ เป็นเพลงที่เคยบรรเลงร่วมกันแต่ครั้งนี้ฟังแล้วเศร้าในใจ เธอห่มสไบสีดอกตะแบกยืนมอง เจิมกับเรียมขอให้เข้าไปช่วยเยียวยาเทพ แต่เธอกลับให้เรียมไปเอาของบางอย่างให้

ooooooo