บ่วงสไบ

คุณเยื้อนวิ่งหนีร้องให้คนช่วย ทับให้ยอดตามจับให้ได้ ยอดตามทันหัวบันได คุณเยื้อนตกใจพลัดตกลงไปนอนแน่นิ่ง...ทับเร่งยอดให้รีบเก็บของมีค่าในห้องพระแล้วลงเรือนหนี

บวบกับดีนำบ่าวเดินตามพุดจีบกับเทพ ร้องยินดีที่คุณหนูของพวกเขาได้กลับขึ้นเรือน เมี้ยนกับชดยืนมองอยู่มุมหนึ่งอย่างเคืองแค้น ชดนึกได้บอกแม่ว่าพวกทับยังไม่ลงจากเรือน ถ้าถูกจับได้ต้องซัดทอดแม่เป็นแน่ เมี้ยนใจเสียสั่งลูกรีบเก็บข้าวของเตรียมการให้พร้อมเผื่อต้องหนี...

พุดจีบเห็นคนนอนอยู่หน้าบันไดก็แปลกใจ เทพวิ่งเข้าไปดูพอเห็นว่าเป็นคุณเยื้อนก็ตกใจ พุดจีบโผเข้าประคองร่างแม่ เทพจับชีพจรเห็นว่ายังหายใจสั่งบ่าวตามหมอ บวบกับดีหวาดกลัวเชื่อว่าเป็นฝีมือพวกโจร เทพจึงวิ่งขึ้นไปดูบนเรือน เห็นข้าวของกระจัดกระจาย พอเข้าไปในห้องคุณหลวงก็ตกตะลึง เห็นคุณหลวงนอนจมกองเลือดอยู่

“คุณหลวงสิ้นแล้ว...”   เทพอุ้มร่างออกมาวางกลางเรือน

พุดจีบรีบขึ้นมาดูพ่อ ทรุดลงจับมือท่านแนบแก้ม มือท่านร่วงลงก็ร่ำไห้อย่างหนัก “คุณพ่อเจ้าขา...ลูกกลับมาหาคุณพ่อแล้วเจ้าค่ะ คุณพ่อเมตตาให้อภัยลูก ลูกจะกลับมารับใช้คุณพ่อเจ้าค่ะ คุณพ่อพูดกับลูกสิเจ้าคะ...คุณพ่อรักลูก...คุณพ่อให้อภัยลูกแล้ว”

“น้องพุดจีบ...คุณหลวงท่านจากเราไปแล้ว” เทพจับแขนให้สติ

พุดจีบโผเข้าสวมกอดคุณหลวงร้องไห้แทบสิ้นใจไปอีกคน พวกบ่าวไพร่เห็นภาพความรักของลูกที่มีต่อพ่อก็สะเทือนใจ ร้องไห้กันระงม

ooooooo