บ่วงสไบ

“พวกป้ากลับไปได้แล้ว!” เทพสั่งเสียงกร้าว พวกเมี้ยนจึงถอยออก

แก้วมองเทพอย่างรู้สึกดี ก้มลงกราบ “คุณเทพเจ้าคะ แก้วกราบคุณเทพที่เมตตารักแก้ว”

เทพไม่ตอบเดินออกไป แก้วน้ำตาร่วงพรูเสียใจที่เขาไม่สนใจ มิ่งอยากจะช่วยประคองแต่ยั้งใจไว้เพราะเคืองที่หลอกตนเพื่อฆ่าคุณหนู จึงเดินไปไม่ไยดีเช่นกัน แก้วปล่อยโฮออกมา อบเข้าประคองหลานและตัดสินใจว่า

“แก้ว...ขืนเราอยู่ก็ถูกพวกมันโขกสับและฆ่าสักวัน เราหนีไปตายเอาดาบหน้า” 

ooooooo

ค่ำนั้นพุดจีบนอนไม่หลับจึงจะลงไปเก็บดอกพุดจีบมาสวดมนต์ถวายพระ เจิมรีบไปเอาพานจะตามไป...

อยู่ ฉ่ำ บวบและดีกลับจากไปตามสัปเหร่อแต่ไม่พบ จึงวางแผนกันว่าจะให้อยู่จัดการมัดตราสังแทนเพราะพอรู้ประสาอยู่บ้าง

ทันใดนั้นเองทั้งสี่คนเห็นพุดจีบเดินลงบันไดมาก็ตกใจคิดว่าผีหลอก ต่างนั่งลงยกมือไหว้ขอให้ไปที่ชอบๆ และเอาสายสิญจน์ที่เตรียมมามัดตัวเองกันยกใหญ่ เจิมถือพานเดินมาเห็นก็ขำและยังถูกดึงตัวเข้าไปมัดสายสิญจน์ด้วย เจิมจึงบอกว่าคุณหนูยังไม่ตาย ทั้งสี่ไม่เชื่อ เจิมบอกว่ากำลังไปช่วยคุณหนูเก็บดอกไม้ถวายพระ ผีที่ไหนจะไปสวดมนต์ ทั้งสี่คนชะงักยืนอึ้ง

แก้วยืนมองหลุมศพแม่อิ่ม ขณะที่อบเก็บเสื้อผ้าตามมา แก้วตัดสินใจเด็ดขาดจะไม่ยอมไปตกระกำลำบากอีก ขอสู้จนกว่าจะพากระดูกแม่ขึ้นไปอยู่บนเรือนได้ จะทำให้พวกคุณเยื้อนบรรลัยตามคำสาปแช่งของตน

รุ่งเช้า พุดจีบ เทพ เจิม เรียมและบุญนั่งฟังหลวงปู่และพระสงฆ์สวดอยู่ในโบสถ์ หลังจากนั้นพุดจีบกราบขอบพระคุณหลวงปู่ที่นำทางตนกลับเข้าร่าง ท่านกล่าว

“ชะตาโยมไม่ถึงฆาต บุญจึงนำพาโยมกลับเรือนกาย”

“หลวงปู่อ้างถึงชะตาฆาต แล้วต่อไปชีวิตลูกจะเป็นอย่างไรเจ้าคะ”

หลวงปู่เห็นภาพพุดจีบดิ้นรนทรมานจากการถูกสไบรัดคอ ไม่บ่งบอกว่าเกิดอะไรขึ้น และที่ไหนได้แต่กล่าวว่า “อย่างไรเสีย...โยมก็ต้องตาย”

ทุกคนตกใจ หลวงปู่หันมาทางเทพและบอกว่าโยมก็ต้องตาย อาตมาก็หนีความตายไม่พ้น ทุกคนคลายความกังวลลง คิดว่าเป็นคำสอน

“สรรพสิ่งในโลกล้วนเป็นเช่นนี้ ความตายเกิดขึ้นทุกเมื่อ เส้นผมมีหลุดร่วง ผิวหนังมีแตก ย่นเหี่ยว ล้วนผุกร่อนตามเวลา รูปไม่เที่ยง เวทนาไม่เที่ยง สัญญาไม่เที่ยง สังขารไม่เที่ยง วิญญาณก็ไม่เที่ยง เมื่อเป็นเช่นนี้ อย่าผูกมัดยึดติด รือพะวงสงสัยในอายุขัย... ตระหนักรู้ในความไม่แน่นอน ก็หมั่นเร่งทำความดี สร้างกรรมดีเอาไว้รองรับภพภูมิหน้า...เกิดเป็นมนุษย์นี้สุดประเสริฐดังคำว่า เกิดมาเพื่อหมั่นทำบุญสร้างกรรมดี สร้างบุญบารมีเพื่อหลุดพ้นจากวงเวียนกรรม...”