บ่วงสไบ

เทพเข้าประคองพุดจีบ หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตาที่แก้วอโหสิกรรมให้ มิ่งเห็นความใกล้ชิดนั้นแล้วอดอิจฉา เทพไม่ได้ เพราะตัวเองแอบชอบพุดจีบอยู่ บุญวิ่งเข้ามาบอกเรื่องเมี้ยน...

ooooooo

ขณะที่อบลากแก้วไปลงเรือ เมี้ยนกับพวกเข้าขวางและลากตัวมาที่เรือนใหญ่ เหวี่ยงลงตรงหน้าคุณหลวง คุณเยื้อน เจิมและเรียมที่กำลังชะเง้อรอพุดจีบกลับมา

“นังเมี้ยนมีอะไรกัน” คุณเยื้อนแปลกใจ

“แล้วลูกข้าวิ่งลงเรือนไปตามใคร” คุณหลวงรีบถาม

“คุณหนูวิ่งไปเอาโทษนังแก้ว มันผลักคุณหนูตกเรือคิดฆ่าคุณหนูเจ้าค่ะ”

“นังแก้ว เอ็งฆ่าลูกข้า!...พวกเอ็งไปเอาดาบ ข้าจะฟันคอมันขาดตรงนี้” คุณหลวงโกรธมากสั่งบ่าวไพร่

“ไม่ต้องรอหอกรอดาบดอกเจ้าค่ะ นังเลวนี่มันต้องตายด้วยมือด้วยตีนอิฉัน!” เมี้ยนตรงเข้าตบแก้ว จิกหัวและถีบล้ม ตามกระทืบซ้ำ ชดเข้าช่วยอีกแรง

อบร้องลั่นสงสารแก้ว กราบขอร้องคุณหลวงให้เมตตา เมี้ยนหันมาตบอบและกระทืบซ้ำ โทษฐานที่เสี้ยมสอนแก้วให้คิดร้าย เม้ยกับเอี้ยงเข้าช่วยตบตีทั้งแก้วและอบ...ทาสวิ่งถือดาบลงมาจากเรือน คุณหลวงตรงเข้าชักดาบจะฟันแก้ว

“มึงต้องตายด้วยมือกู!”

พุดจีบวิ่งเข้ามาร้องห้าม เทพ มิ่งและบุญวิ่งตามมา แต่คุณหลวงเงื้อดาบจะฟาดฟัน แก้วกลัวตัวสั่นคลานเข้ากราบเท้า 

“แก้วยอมรับผิดที่แก้วผลักคุณหนูตกเรือ และคิดร้ายเพราะแก้วริษยาคุณหนู แต่แก้วสำนึกบุญคุณที่คุณหนูเคยดีต่อแก้ว จึงทำไม่ลงรีบไปงมช่วย แต่รากไม้พันขา แก้วขยับเขยื้อนไม่ได้ ถ้ามิ่งไม่ลงไปช่วย แก้วคงตายแล้ว...”

“แก้วเกือบสิ้นใจอยู่ใต้น้ำ เป็นความจริงขอรับ” มิ่งนั่งพนมมือบอกพุดจีบ

“คุณหลวงคุณเยื้อนเจ้าขา เมตตาให้อภัยแก้วนะเจ้าคะ แก้วขอเป็นทาสรับใช้จนวันตายเจ้าค่ะ”

หลวงนฤเดชชักขากลับแล้วโยนดาบทิ้ง พุดจีบ เทพและมิ่งโล่งใจที่คุณหลวงไม่ทำร้ายแก้วแล้ว แต่คุณเยื้อนไม่พอใจ เมี้ยนกับพวกก็ผิดหวังที่ไม่ฆ่า

“ลูกพุดจีบขอร้องไม่ให้ฉันฆ่าฟัน ฉันก็ยอมใจให้ลูก...แต่ความผิดที่เอ็งทำมันใหญ่เกินอภัย! เอ็งทำอะไรก็ต้องรับผล”

ทุกคนแปลกใจว่าคุณหลวงจะลงโทษอย่างไร...

คุณหลวงให้บุญและทาสชายตักน้ำมาเทใส่อ่างขนาดกลางไม่สูงมาก และให้เมี้ยนจิกหัวแก้วเข้ามา เมี้ยนได้ทีจิกหัวแก้วลากถูลู่ถูกังมาหาคุณหลวงที่ยืนอยู่ข้างอ่าง

“เอ็งผลักลูกข้าจมน้ำหวังฆ่าให้ตาย...ข้าจะจับเอ็งกดน้ำให้สำนึกถึงความตาย!”