บ่วงสไบ

“แก้วเกลียดคุณหลวงคุณเยื้อน! คุณหลวงไม่เคยแยแสแก้วทั้งๆที่แก้วเป็นลูก คุณเยื้อนก็เอาแต่ข่มเหงแก้ว เราสองคนเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด แล้วทำไม...ทำไมแก้วต้องตกระกำลำบาก แต่คุณพุดจีบกลับเสวยสุขอยู่บนเรือน ซ้ำร้าย คุณหลวงคุณเยื้อนรังแกแม่อิ่มจนตาย! แก้วกำพร้าไม่มีพ่อยังต้องไร้แม่”

ทุกคนตกใจที่แก้วยังอาฆาตแค้น พุดจีบรีบบอกว่า 

“ถ้าฉันหวนกลับไปได้ ฉันจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องอย่างนั้น แต่มันผ่านมาแล้ว”

“แต่แก้วไม่มีวันลืม!”

“งั้นแก้วก็ฆ่าฉันเถอะ...พ่อแม่ฉันทำบาปกับแก้ว แก้วก็ลงโทษฉัน แก้วฆ่าฉันให้ตาย” พุดจีบจับมือแก้วตบตีตัวเอง “ตบตีฉันให้สาสมกับที่พ่อแม่ฉันทำร้ายแม่อิ่มรังแกแก้ว เอาสิแก้ว เอาให้หายแค้น แก้วบีบคอฉันให้ตายเสียตรงนี้ถ้าทำให้แก้วหยุดอาฆาตแค้น”

เทพทนดูไม่ไหวเข้าห้ามปราม พุดจีบพร่ำบอกอย่าห้าม ตนไม่อาจปล่อยให้แก้วฝังใจแค้นทำบาปอีกต่อไป ตนขอรับบาปแทนพ่อกับแม่...พุดจีบคลานเข้าไปหาแก้ว

“แก้ว...ฉันเผชิญขุมนรกมาแล้ว ใครก่อเวรสร้างกรรม จำต้องรับโทษอย่างโหดเหี้ยม ฉันไม่อยากให้แก้วต้องคิดร้ายและก่อกรรมอีก แก้วฆ่าฉันถือว่าฉันชดใช้ชีวิตแม่อิ่มให้แก้วแล้ว...”

เมี้ยน ชด เม้ยและเอี้ยงเดินตามมาได้ยินก็ตกใจเมื่อรู้ว่าแก้วเป็นคนฆ่าพุดจีบ เมี้ยนรีบส่งสัญญาณให้

ทุกคนเงียบและฟังพุดจีบพูดต่อ

“...นับแต่นี้ แก้วอย่าจองล้างจองผลาญพวกฉันอีกเลย ฉันรักคุณพ่อคุณแม่ของฉัน และเหนืออื่นใด ฉันก็ยังรักแก้ว ฉันไม่อยากให้ชีวิตหลังความตายของแก้วต้องทุกข์ทรมาน เชื่อฉันเถอะ ขุมนรกมีอยู่จริงอโหสิกรรมให้พวกฉันด้วย” พุดจีบจะก้มกราบ แก้วรีบจับมือเธอไว้

“คุณพุดจีบอย่ากราบคนบาปอย่างแก้วเจ้าค่ะ...”

“แก้วอโหสิกรรมให้ฉันรึ...”

แก้วจะตอบ อบรีบเข้าขวางขัดขึ้นว่า “คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูไม่ถือโทษโกรธแก้ว แต่ถ้าคุณหลวงรู้เรื่องนี้คงไม่ยอมปล่อยมือ คุณหนูเมตตาให้พวกอิฉันไปเถอะเจ้าค่ะ อิฉันกับแก้วจะไปตายดาบหน้า ไม่ก่อกรรมทำเข็ญอีกแล้วเจ้าค่ะ...เอ็งกราบลาคุณหนูสิ รีบไปลงเรือ”

อบไหว้ลาพุดจีบและเทพ แก้วไหว้ตามมองเทพอย่างอาลัยอาวรณ์ อบต้องกระชากดึงไป เมี้ยนเห็น

พวกแก้วจะหนีก็ไม่พอใจ รีบสั่งทาสชายให้ตามไป...