บ่วงสไบ

“ไม่ต้องเร่ง อีชดไม่ได้ขี้ตีนฉันดอก...” แก้วมั่นใจว่า เหนือชด หันมาหวีผมเติมสวยตัวเอง

ที่มุมหนึ่ง มิ่งส่งแก้วเหล้าให้เทพแต่เขาไม่รับแถมบอกว่า มันช่วยอะไรไม่ได้เราควรแก้ที่ต้นเหตุ มิ่งรู้ว่าเทพกังวลใจเรื่องหลวงเดชขจรมักมากในกามไม่อยากให้เข้าใกล้คุณหนู มองไปเห็นคนของหลวงเดชขจร เฝ้ามอง จึงแกล้งทำขึงขังตะโกนไล่ พวกนั้นกลัวเดินหนีกลับไป

หลวงเดชขจรคิดมอมเหล้าหลวงนฤเดชหวังปลุกปล้ำพุดจีบ พุดจีบเห็นพ่อเมาหนักจึงห้ามปรามจะพาขึ้นเรือนไปนอน หลวงเดชขจรทำทีเรียกไอ้อยู่กับไอ้ฉ่ำมาประคองท่านไปและรั้งแขนหญิงสาวไว้  เธอไม่พอใจสะบัดแขนออก เขามีทีท่าอ่อนลงยิ้มให้

“น้องพุดจีบอยู่ดูแลพี่ได้รึไม่ รือลูกสาวหลวงนฤเดช ใจดำมิต้อนรับ งั้นน้องกลับขึ้นเรือนเถอะ พี่จะล่องเรือกลับเรือนมิอยู่กวนใจ...ไอ้สง ข้าจะกลับเรือน!”

“หลวงเดชเจ้าคะ...อิฉันจะอยู่รับรองเจ้าค่ะ แต่การที่เราอยู่เพียงลำพังคงไม่เหมาะไม่ควร”

“พี่ไม่ทำให้น้องต้องมัวหมองในข้อนี้ เอ็งเร่งตามบ่าวคุณพุดจีบลงมา” หลวงเดชขจรทำทีสั่งสงไปตามบ่าว แต่สงรู้แก่ใจว่าเจ้านายพูดเพื่อให้พุดจีบตายใจ

ด้านเทพเปลี่ยนเสื้อผ้ากับบุญ ให้บุญนั่งดื่มเหล้าอย่างสบายแทนตน เพื่อจะไปเฝ้าดูพุดจีบกับมิ่ง...เมี้ยนขัดสีฉวีวรรณชดแล้วจับแต่งตัวถือตะเกียงพาเดินมาตรงที่เห็นเทพนั่งดื่ม

“คุณเทพเมาแล้ว เอ็งเข้าไปรวบหัวรวบหาง...” ชดเสริมว่ากินกลางตลอดตัว พูดแล้วก็อายปาก เมี้ยนยุว่าด้านได้อายอดเร่งให้เข้าไป ตนจะคอยเฝ้าไม่ให้ใครขัดจังหวะ

ชดตรงเข้าหาบุญซึ่งเข้าใจว่าเป็นเทพนั่งหันหลังอยู่ เอาอกสีหลังเขายั่วยวน บุญตกใจจะหัน เธอดันไว้ไม่ให้หันมาอ้างว่ากระดาก บุญจะบอกว่าตนไม่ใช่เทพแต่ชดเอามือปิดปากเขาไว้...

ooooooo