บ่วงสไบ

“นั่นน่ะสิ คุณหลวงชังกำพืดคุณเทพไม่เสื่อม คุณเทพก็ช่างกระไรขัดใจคุณหลวง หัวแข็งไม่อ่อนข้อเสียเลย นี่แหละหนา เขาว่าพวกเรียนเมืองนอกเสียคนเพราะเอาความคิดฝาหรั่ง”

“ข้าไม่คิดอย่างเอ็ง ต่อให้คุณเทพเรียนจากวัดก็จะเป็นเช่นนี้...เมตตากรุณา หาใช่แยกชนชาติชนชั้น แต่เป็นจิตสำนึกมีความรักมนุษย์ด้วยกัน ข้าหวังว่าความดีของคุณเทพจะนำพาเรือชีวิตล่องผ่านมรสุมไปได้”

“ฉันก็ขออธิษฐานให้เป็นอย่างคำพี่” เรียมยกมือไหว้ภาวนาหวังให้ทั้งสองได้ครองคู่กัน

วันต่อมาเทพพายเรือพาพุดจีบเก็บดอกบัวในบึง เธอเอื้อมสุดมือจนเกือบตกน้ำ เขารีบกอดเธอไว้ แล้วคิดบางอย่างได้ พายเรือส่งเธอให้รอที่ท่าน้ำ...ไม่นานเทพทำทุ่นมะพร้าวมาให้ฝึกว่ายน้ำ หญิงสาวมีท่าทีหวาดกลัว เขารู้ใจค่อยๆโอบกอดพาลงบึงบัวอย่างอ่อนโยน แล้วดูแลใกล้ชิด พุดจีบคลายความหวาดกลัวลง กล้าว่ายน้ำเคียงคู่เขาท่ามกลางดอกบัวสีสวยงาม

มิ่งแอบมองทั้งสองอยู่มุมหนึ่ง พยายามหักใจไม่ให้คิดเป็นอื่น แล้วเห็นแก้วยืนมองอยู่อีกมุม เธอหันมาเห็นเขาก็เมินหน้าเดินหนี มิ่งวิ่งตามตอแย เห็นเธอจะลงน้ำเด็ดสายบัวก็ขอช่วย

“ไม่ต้องมาช่วยข้า ว่ายไปหาแม่หญิงของเอ็งสิ”

“เอ็งรู้!” มิ่งแปลกใจ

“ตาข้าไม่ได้บอด เอ็งพิศวาสคุณหนู”

“ใช่ ข้าสิเน่หาคุณพุดจีบ...”

“เอ็งก็ไปนั่งเห่านั่งหอนท่าน้ำโน่น อีกประเดี๋ยวคุณหนูคงชายตาแล”

“ข้าเจียมตัวว่าข้าเป็นใคร ข้าไม่หวังเอื้อมเด็ดดอกฟ้า ข้าไม่ใช่เอ็ง! ที่คอยให้ท่าคุณเทพทั้งๆรู้เขาชังเอ็ง”

“ไอ้มิ่ง! เอ็งไม่ต้องแส่เรื่องของข้า!”

“ข้าโตมากับพี่เทพ ข้ารู้ว่าพี่เทพพูดคำใดก็เป็นอย่างนั้น ไม่ว่าชาตินี้รึชาติหน้าเขาก็ไม่รักเอ็ง”...แก้วโกรธผลักมิ่งล้มลงแล้วเดินหนีลงบึง มิ่งมองตามคิดบางอย่างได้

แก้วว่ายน้ำเด็ดสายบัว นึกถึงคำพูดของมิ่งแล้วสะเทือนใจ ทันใดมิ่งโผล่พรวดขึ้นตรงหน้า เธอจะหนี เขาดึงเธอไว้พร่ำขอไม่ให้โกรธ ที่พูดเพราะหวังดีไม่อยากให้ทุกข์ทรมานเหมือนเขา แก้วฟังแล้วอึ้ง มิ่งย้ำให้ถอดใจเปรียบเรือนนั้นอยู่สูงเกินไป แก้วรู้สึกได้แต่ไม่ยอมอ่อนข้อ

“เอ็งเลิกพล่ามได้แล้ว ข้าเหม็นขี้หน้าเอ็ง”

“เนื้อตัวข้าออกจะหอม” มิ่งแกล้งยื่นหน้าให้ดม แก้วผลักออก มิ่งยั่วเธอให้ยิ้มก่อนถึงจะเลิกตอแย แก้วชักสีหน้าใส่พร้อมไล่ส่งแต่เขายังทำหน้าเป็นจนเธอเผลอหัวเราะออกมา

มิ่งดีใจที่แก้วเล่นด้วย เธอเริ่มเขินว่ายน้ำหนี ไม่ทันไรก็ร้องออกมาด้วยรู้สึกว่ามีบางอย่างเกาะขา มิ่งแปลกใจว่ายน้ำตามขึ้นฝั่งมาดู เห็นปลิงสองสามตัวเกาะอยู่ที่ขา แก้วร้องเพราะทั้งเจ็บและคัน มิ่งนึกขัน แก้วที่ว่าร้ายยังพ่ายให้ปลิง ว่าแล้วก็อุ้มเธอขึ้น หญิงสาวตกใจดิ้นร้องให้ปล่อย

“เอ็งช่วยดึงปลิงให้ข้าสิ เอ็งพาข้าไปไหน ปล่อย!”

ooooooo