บ่วงสไบ

อบละล่ำละลักว่าพุดจีบเป็นผี แก้วบอกไม่ใช่เพราะโอบกอดอยู่กับคุณหลวงคุณเยื้อน ตนอยากรู้ว่าผีตนไหนสิงให้ฟื้นขึ้นมา อบรีบบอกหลานสาว

“เอ็งเลิกคิดได้แล้วว่าจะเป็นผีตัวไหน นังคุณหนูต้องบอกทุกคนว่าเอ็งฆ่ามันตาย!”

“แล้วเราจะทำอย่างไร!” แก้วนึกได้สีหน้าหวาดหวั่น

ระหว่างนั้นพุดจีบยืนมองจากหัวบันไดร้องเรียกแก้ว สองน้าหลานตกใจลากกันวิ่งหนี พุดจีบค่อยๆเดินลงมา เทพกับมิ่งก้าวตาม มิ่งเห็นแก้วก็แปลกใจเพราะก่อนหน้านี้เห็นนอนซม จึงวิ่งไปดักอีกทาง ด้านคุณหลวง คุณเยื้อนและพวกบ่าวไพร่ต่างแปลกใจว่าพุดจีบจะไปไหน

เมี้ยนกำลังเร่งชด เม้ยและเอี้ยงถือหม้อต้มยาที่จะไปให้คุณเยื้อน ระหว่างเดินถกเถียงกันมา ชดชี้ให้ทุกคนดูแก้วกับอบวิ่งหนีอะไร ไม่ทันไรทุกคนเห็นหญิงสาววิ่งสไบปลิวตามก็ช่วยกันเพ่งมอง พอเห็นว่าเป็นพุดจีบต่างตกตะลึงแทบช็อก ทิ้งหม้อยาตกแตก

พุดจีบวิ่งเข้ามาจับแขนเมี้ยนถามว่าเห็นแก้ววิ่งมาทางนี้ไหม ทุกคนไม่ตอบร้องแต่ว่าผีหลอก พุดจีบ

ไม่มีเวลาอธิบายจึงผละวิ่งไป เทพตามมาถามเมี้ยนเห็นคุณหนูไหม

“ผีคุณหนูแล่นไปทางโน้นเจ้าค่ะ”

“คุณหนูของพวกเอ็งไม่ใช่ผี คุณพุดจีบยังไม่ตาย...” เทพบอกกล่าวแล้ววิ่งไป

ทุกคนดีใจระคนตกใจ เมี้ยนถึงกับจะเป็นลม...

ในขณะที่แก้วบอกอบให้ไปท่าน้ำท้ายสวนเพื่อลงเรือหนี พลันมิ่งเข้ามาขวางหน้าและต่อว่า

“แก้วเอ็งฆ่าคุณหนู! ข้าเพิ่งเอะใจ เอ็งสั่งข้าพายเรือไปหาคุณหนูที่ตลาด ทั้งๆที่คุณหนูอยู่เรือนและเรียกหาข้าให้พายเรือไปส่งวัด...เอ็งวางแผนฆ่าคุณหนู!”

แก้วจนหนทางยกมือไหว้ขอร้อง “ข้าทำไปเพราะข้าโกรธที่คุณหลวงคุณเยื้อนฆ่าแม่ข้า...เอ็งก็เคยเห็น

คุณหลวงโบยตีข้าปางตาย มิ่งเอ็งปล่อยข้าไปเถอะ”

มิ่งลังเล ก็พอดีพุดจีบมาถึง แก้วและอบตกใจมาก แก้วทรุดลงกราบเท้าทันที หญิงสูงศักดิ์ดึงตัวแก้วขึ้นมาตบหน้าฉาดใหญ่ เทพมาถึงตกตะลึง แล้วพุดจีบก็ร้องไห้โฮทรุดลงตรงหน้า

“แก้ว...แก้วจงเกลียดจงชังฉันมากใช่ไหม แก้วถึงฆ่าฉันได้ลงคอ...ทำไมล่ะแก้ว ที่ผ่านมาฉันยังทำดีกับแก้วน้อยไป รึฉันพลั้งทำให้แก้วขุ่นใจ แก้วถึงราวีทำกับฉันได้อย่างนี้” พุดจีบจับตัวแก้วเขย่า “แก้วบอกฉันสิ ฉันต้องทำยังไงแก้วถึงจะพอใจ แก้วพูดกับฉัน...”