บ่วงสไบ

“มันเป็นใหญ่ได้โตแล้วกำเริบ ข้าพูดจาตักเตือนที่มันเล่นงานพวกเอ็ง นังแก้วก็ไม่ฟัง แทบไม่เห็นหัวข้า นี่ถ้าคุณเทพเขี่ยทิ้ง ข้าจะสมน้ำหน้ามัน”

“คุณเทพเขี่ยอย่างไรแก้วมันก็ไม่ปล่อย มันเกาะติดยังกะปลิง” เอี้ยงเหน็บ

“อย่าหาว่าฉันนินทาเลย ฉันอดแคลงใจ มันมีดีอะไรถึงมัดใจคุณเทพได้” เม้ยสงสัย

“นั่นสิ ทั้งๆที่คุณเทพชังน้ำหน้ามัน แต่ยอมนอนร่วมห้อง”

“มันมีของดี! พวกเอ็งเหยียบไว้อย่าเอ็ดไป ของดีที่ว่าก็คือ...” อบกระซิบ ทั้งสองตกใจ

เป็นตามแผนที่แก้ววางไว้ เม้ยกับเอี้ยงรีบมารายงานเมี้ยนและชดว่า แก้วใช้ยาเสน่ห์ สองแม่ลูกอุทานเสียงดังจนพวกทาสหันมอง เมี้ยนต้องเอ็ดให้ทุกคนทำงานต่อไป แล้วหันมาฟังเม้ย

“นังอบมันพูดเต็มคำว่านังแก้วใช้มนตร์ คุณเทพถึงรักถึงหลงมัน”

“มีหนทางเดียวที่จะพิชิตตัวคุณเทพได้” เอี้ยงเสริมต่อ

“แม่จ๋า...ชดอยากได้ยาเสน่ห์”

“พวกเอ็งรู้รึไม่ หมอผีใดช่วยมัน”

“สัปเหร่อเหมที่ท้ายป่าช้า” สองบ่าวตอบพร้อมกัน...

ไม่นานเมี้ยนเตรียมพานใส่ยาสูบ หมากพลูให้เม้ยกับเอี้ยงถือเดินตามไปหาสัปเหร่อเหมท้ายป่าช้า กำชับห้ามตกหล่นและห้ามขโมยกิน...แก้วเดินตรงมาขวางถามจะไปไหน เมี้ยนชะงักประชดใส่ว่าไม่ไปเฝ้าผัวหรือ แก้วไม่ตอบแต่ถามว่าจะเอายาสูบหมากพลูไปให้ใคร เอี้ยงโพล่งขึ้นว่าจะไปนั่งสูบท้ายเรือนเมี้ยนกับเม้ยทำหน้าหน่ายใจที่เอี้ยงแก้ตัวโง่ๆ เม้ยแก้ลำ

“อีเอี้ยงก็ว่าไป พวกข้าจะยกไปให้น้าอยู่ น้าฉ่ำ”

“มันใช่กงการของพวกเอ็งรึ ป้าเมี้ยนถึงกับนำขบวนยกไปด้วยตัวเอง ฉันว่ามีเหตุใหญ่กว่านั้น” แก้วซัก

“ข้าจะไปไหนมาไหนมันใช่กงการของเอ็งรึ หลีกทางให้ข้า!” เมี้ยนเข้าเผชิญหน้าแก้ว

“คนมันอยาก...เอาช้างม้าวัวควายมาฉุดก็ไม่อยู่ ก็คนมันอยาก” แก้วมองชด “น้าอยู่น้าฉ่ำอยากกินหมากแล้ว เร่งเอาไปเถอะ เอ็งไปคนเดียวไม่ต้องยกโขยง... เข้าครัวไปตั้งสำรับให้พี่เทพ”

เมี้ยนขุ่นเคืองแต่ไม่อยากให้เสียแผน จึงพยักหน้าให้ชดไปคนเดียว แล้วหันมาพูดเหน็บแก้วโดยทำทีสั่งเม้ยกับเอี้ยง “พวกมึงสำเหนียกไว้ด้วย ชีวิตก็เหมือนใบไม้ ยามหลุดจากขั้วมันก็ร่วงลงดิน” พูดจบเดินกลับโรงครัว

“ป้าเมี้ยนพล่ามอะไร ใบไม้ร่วงลงดิน” เอี้ยงงง

“ป้าแกสั่งให้เร่งไปกวาดใบไม้หน้าโรงครัว...” เม้ยทำเป็นผู้รู้แล้วลากเพื่อนเดินตามไป

แก้วยืนมองสะใจ อบย่องออกมาจากมุมหนึ่ง “นังแก้ว บาปจะติดตัวเราหนักข้อไหม”

“บาปใดกัน? มันอยากได้ผัว เราช่วยสงเคราะห์... น้าต้องร่วมอนุโมทนาบุญกับฉัน”

อบยกมือสาธุท่วมหัว แก้วสาธุตาม แล้วสองน้าหลานก็หัวเราะชอบใจ

ooooooo