บ่วงสไบ

บวบกับดีทำงานอย่างหนักตามคำสั่งเมี้ยน

อบเดินตรงรี่เข้ามาต่อว่าทำไมไม่ขึ้นไปเก็บกวาดห้องแก้วบนเรือน เมี้ยนกับพวกเดินออกมาจากโรงครัว สั่งบวบกับดีทำงานอีกหลายอย่าง อบโวยว่าสองคนนี้มีหน้าที่ดูแลแก้ว ใครไม่มีอำนาจสั่ง เมี้ยนทำหน้าเย้ย

“คุณอบเจ้าขา...อิฉันไม่ได้สั่งพวกมันนะเจ้าคะ พวกมันอาสาเองเจ้าค่ะ”

“เป็นจริงเจ้าค่ะ” ชดกับพวกเสริม อบหันไปถามบวบกับดีว่าจริงหรือ ทั้งสองมองหน้าเมี้ยนเห็นสายตาจิกขู่ก็หวาดกลัวรับคำว่าใช่ อบจึงด่า

“สาระแน! ไป๊ วางมือแล้วขึ้นเรือน”

บวบกับดีรับคำรีบวิ่งตามอบต้อยๆ...ชดถามแม่จะยอมหรือ เมี้ยนครุ่นคิดบางอย่าง...

มาถึงหน้าเรือนอบบอกบวบกับดีว่า “พวกเอ็งไปเก็บสไบผี! สไบของคุณพุดจีบกองอยู่ในห้องคุณแก้ว พวกเอ็งเอาไปเผาไฟส่งให้วิญญาณคุณหนูห่อห่มบนสวรรค์...เมื่อใดข้าเห็นพวกเอ็งลงเรือนมาช่วยงานอีเมี้ยน เป็นโดนตบ!”

บวบกับดีสบตากัน อบเดินไปไม่ทันไร เมี้ยนเข้ามาเรียกทั้งสองให้ไปหุงข้าว หั่นผัก เด็ดพริกและโขลกพริก สองบ่าวลังเลจะเชื่อใครดี เมี้ยนเงื้อมือทำท่าจะตบ ทั้งสองพูดพร้อมกันว่า

“เอาตัวรอดเหอะ...เจ้าค่ะ” ว่าแล้วก็วิ่งกลับโรงครัว เมี้ยนหัวเราะร่าที่ยังคุมอำนาจอยู่...

แก้วขึ้นเรือนมองหาเทพ เห็นเข็มปักผ้าวางอยู่ในตระกร้าผ้าก็หยิบติดมือเข้าไปในห้องเห็นคนนอนอยู่บนเตียง แก้วยิ้มกริ่มเป็นโอกาสให้จัดการเก็บเลือดจากเทพได้ง่ายๆ แต่พอเข้าไปใกล้ เงื้อเข็มจะปัก ร่างนั้นพลิกตัวมาเห็นร้องลั่น

“ว้าย! นังแก้ว เอ็งจะฆ่าข้ารึ”

“น้าอบ น้ามานอนบนเตียงฉันได้อย่างไร”

“ข้านั่งรออีบวบอีดี นอนรอจนข้าหลับคาเตียง แล้วนั่นเอ็งเอาเข็มมาทำอะไรจะเย็บผ้ารึ?”

“เย็บปากน้านั่นแหละ!” อบสะดุ้ง แก้วถามหาเทพ อบบอกก่อนหน้านี้ได้ยินเสียงสวดมนต์ คงจะอยู่ในห้องพระ แก้วหงุดหงิดไม่ได้ดั่งใจ

ด้านมิ่งเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องพระ มองไปรอบๆ ไม่เห็นใครก็ผลักประตูเข้าไป แล้วต้องชะงักเมื่อเห็นเทพนั่งทำสมาธิอยู่ เทพลืมตามอง มิ่งกลบเกลื่อนถาม

“พี่เทพ ไม่เปิดหน้าต่างรับลมล่ะ”

“ฉันอยากนั่งสมาธิอยู่เงียบๆ เอ็งเข้ามาทำอะไรรึ?”

“ฉันจะเข้ามากราบพระ นั่งภาวนาแผ่บุญกุศลให้คุณท่านและคุณหนู พี่เทพอยู่ ฉันไม่รบกวนล่ะ”

“ไม่เป็นไรดอก มานั่งเจริญภาวนาด้วยกัน”