บ่วงสไบ

มิ่งอึดอัด มองโถกระดูกที่ตั้งหน้าหิ้ง ไม่รู้จะเอาได้ตอนไหน จำต้องทำทีนั่งสมาธิข้างเทพ พอแก้วรู้ว่าเทพอยู่ในห้องพระก็กังวลใจ พระอาทิตย์ใกล้จะตกดิน เกรงผีพุดจีบออกมาอาละวาดอีก จึงตัดสินใจทำบางอย่าง

ระหว่างที่มิ่งนั่งทำสมาธิก็ปรือตาดูเทพตลอดเวลา จะหาโอกาสเอาเถ้ากระดูกในโถ ช่วงเวลานั้นอบผลักประตูเข้ามาหน้าตาตื่น

“คุณเทพเจ้าคะ คุณเทพ...คุณเทพช่วยแก้วด้วยเจ้าค่ะ”

“แก้วเป็นอะไร?” อบเร่งให้ไปดูเอง เทพสงสัยจึงตามอบออกไป

มิ่งยิ้มกริ่มเป็นโอกาสให้ได้เอาเถ้ากระดูกของคุณหลวงกับคุณเยื้อนไปทำพิธี

ooooooo

อบพาเทพมามุมหนึ่งในสวน เห็นแก้วนั่งหันหลังทำอะไรบางอย่างร้องโอดโอย เทพเข้าถามว่าเป็นอะไร เธอบอกว่าถูกเสี้ยนตำเท้าพยายามบ่งออกไม่สำเร็จ ขอให้เขาช่วย...เทพหันมองอบเชิงตำหนิว่าเรื่องแค่นี้ทำเป็นตกอกตกใจ อบยิ้มเรี่ยๆ

เทพจะกลับ แก้วรีบดึงแขนไว้ขอให้ช่วยบ่งเสี้ยนบอกว่าเจ็บระบมมาก เทพจำต้องช่วย พอจะบ่ง แก้วก็แกล้งสะดุ้งปัดเข็มปักโดนมือเทพเลือดซึม เทพจะเช็ดเลือด แก้วรีบดึงมือเขาไว้แล้วเอาผ้าที่เตรียมมาเช็ดให้ เทพไม่สงสัยอะไรจะบ่งเสี้ยนให้ต่อ แก้วเลี่ยงว่า

“แก้วไม่เจ็บแล้ว เดินย่ำประเดี๋ยวมันก็หักใน แก้วขอบใจพี่เทพจ้ะ”

ระหว่างนั้นมิ่งอยู่ในห้องพระจะหยิบโถกระดูก ก็เหมือนมีเงาบางอย่างผ่านแว่บไป มิ่งหันมองไม่เห็นสิ่งใด ก็หันกลับมาจะหยิบโถกระดูก แต่แล้วมีแมวดำกระโจนออกมาจากมุมหนึ่ง มิ่งสะดุ้งหงายหลัง พอเห็นว่าเป็นแมวก็ไล่ตะเพิด ก่อนจะหันมาเข่นเขี้ยวกับโถกระดูก

“กูฆ่าพวกมึงตายกับมือ กระดูกพวกมึงก็ยังมีคุณช่วยกู!”

เมื่อได้ของแล้ว มิ่งมายืนรอแก้วที่มุมหนึ่ง แก้วมาถึงจะเอาห่อเถ้ากระดูกจากมิ่ง แต่เขาขอจะไปด้วย เธอต้องหาทางปฏิเสธ

“เอ็งไม่ต้องไป หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง ประเดี๋ยวมีคนสงสัย!”

มิ่งจึงเร่งให้แก้วไปจัดการก่อนค่ำ แก้วขันที่ชายร่างกำยำกลัวผี มิ่งทำกร่างปากดี

“ข้าไม่กลัวดอก มันโผล่มาอีกที ข้าจะปล้ำทำเมีย”

“อย่าปากพล่อยต่อหน้าเมีย!”

“จ้า เมียจ๋า...” มิ่งยื่นหน้ามาหอมแก้มแก้ว

อบแอบมองอยู่ รับรู้ว่ามิ่งกับแก้วเป็นผัวเมียกัน พอมิ่งเดินไป อบก็เข้ามาต่อว่าหลานสาว

“อีแก้ว นี่มึงเอาไอ้มิ่งเป็นผัวอีกคนรึ”

“เออ แล้วไง...”

“อีแพศยา...กากี...อีวันทองสองใจ...อี...”

“น้าด่าฉันอีกคำฉันตบคว่ำ!” อบหุบปาก แก้วสาธยาย “ฉันได้เสียกับไอ้มิ่งนานแล้ว”