บ่วงสไบ
ตอนที่ 10
เทพยืนมองใต้ต้นไม้ที่พุดจีบผูกคอตาย มิ่งเห็นเข้ามาเลียบเคียงถามว่า คุณพุดจีบกังวลใจเรื่องอะไรถึงไม่ยอมไปเกิด เทพหันมาตอบว่า เธอคงมีห่วงไม่อาจละได้ ทาสหนุ่มทำตีหน้าเศร้า
“กระผมเวทนาสงสารคุณหนูเหลือเกินขอรับ...”
เทพฉุกคิดถึงภาพที่เห็นผีพุดจีบทำร้ายแก้วกับมิ่งที่ใต้ต้นไม้นี้ จึงแย็บว่า “น่าแปลกใจ เหตุใดน้องพุดจีบจึงเล่นงานแก้ว หวังเอาถึงตาย”
“แก้วเคยกระทำร้ายคุณหนู คุณหนูคงเจ็บแค้นในข้อนี้”
“เอ็งก็ดูแลน้องพุดจีบเป็นอย่างดี แล้วทำไมน้องพุดจีบคิดทำร้ายเอ็งด้วย”
“เอ่อ...คงเป็นเหตุที่กระผมช่วยแก้ว คุณหนูคงพาลโกรธกระผมขอรับ” มิ่งแก้ตัวน้ำขุ่นๆ เทพพยักหน้ารับอาจเป็นจริงเพราะเธอก็เคืองที่ตนช่วยแก้ว มิ่งชวนทำบุญอุทิศให้พุดจีบปล่อยวางแล้วไปสู่สุคติ เทพเห็นดีด้วย
“ฉันไม่อยากเห็นวิญญาณน้องพุดจีบก่อบาปอีก...”
มิ่งยิ้มรับแต่ภายในใจกังวลมากกับความอาฆาตของผีพุดจีบ...มิ่งรีบมาหาแก้วที่ห้องเทพ แต่ไม่พบ เจอสไบสีดอกตะแบกกองอยู่ที่พื้นก็แปลกใจว่าแก้วไปไหน
ขณะที่อบยืนอยู่เห็นแก้วเร่งเดินจึงถามจะไปไหน แก้วบอกว่าไปหาสัปเหร่อเหมให้มากำราบผีพุดจีบ อบจะไปด้วยเพราะกลัวอยู่เหมือนกัน แต่แก้วไม่ให้ไป อบโวย
“อีนี่...ข้าก็กลัวตายนะเว้ย เอ็งจะเอาตัวรอดคนเดียวไม่ได้”
“ฉันรอดน้าก็รอด น้าไปเก็บสไบผีไปเผาซะ ฉันจะเร่งไป”
“เอ็งเอาเครื่องรางของขลังมาให้ข้าด้วย” อบตะโกนไล่หลัง
แก้วมาถึงกระท่อมร้องเรียกเหม ไม่มีเสียงตอบจึงเข้ามาในกระท่อม ทันใดเหมก็พุ่งเข้าสวมกอดจะปลุกปล้ำ แก้วพยายามปัดป้อง เหมต่อว่าที่ผิดคำไม่หาหญิงมาให้ก็ต้องรับผิดชอบ
“ฉันจะรีบพามาให้พี่ พี่ช่วยฉันก่อน ฉันตายไปพี่ไม่ได้อะไรสักอย่าง”
“ใครจะฆ่าเอ็ง?” เหมหยุดชะงักถาม
“ผีนังพุดจีบ! พี่ต้องช่วยฉัน กำราบวิญญาณนังผี”
เหมไปนั่งหน้าโต๊ะหมู่บูชาคิดหาวิธี สักพักหันมาบอก “ข้าจะปลุกเสกตะกรุดมนต์ให้ เอ็งเร่งไปเอาของให้ข้า...เถ้ากระดูกพ่อกระดูกแม่มัน แลหยดเลือดของเทพ เอามวลสารของคนที่มันรักมาทำพิธีกำราบมัน”
แก้วดีใจรีบเดินกลับผ่านทุ่งนา แต่แล้วมีใครมากระชากตัว พอหันมองเป็นมิ่งก็โวยใส่ มิ่งออกอาการหึงซักถามไปไหน ไปทำอะไร หรือดอดคบชู้ แก้วตวาดกลับ
“ข้าไปหาของมากำจัดผีนังพุดจีบ!”
“เอ็งพูดจริงรึ”
“เออสิวะ จะตายโหงกันหมดแล้ว เอ็งยังหึงหวงบ้าบอ”
“แล้วหมอผีจะปราบมันอย่างไร”
แก้วจึงเล่ารายละเอียดให้ฟัง มิ่งอาสาไปเอาเถ้ากระดูกให้ ทั้งสองเร่งกลับเรือน
ooooooo
