บ่วงสไบ

ผ่านไปหลายชั่วโมง เมี้ยนเป็นห่วงชดยืนชะเง้อรอ เม้ยกับเอี้ยงโผล่มาร่วมชะเง้อด้วยจึงโดนเขกหัวคนละที... เอี้ยงพูดไม่ทันคิดว่า ชดอาจทำเสน่ห์เสร็จเดินผ่านควายตัวผู้แล้วมันเกิดหลงเสน่ห์ เมี้ยนตวาดด่าและไล่ไปไกลๆ เมี้ยนตัดสินใจจะไปตาม สั่งเอี้ยงว่าถ้าแก้วกับอบถามหา ให้บอกว่าตนไปเวจ แล้วให้เม้ยนำทาง

แก้วเดินร้องเพลงอย่างอารมณ์ดีกลับเรือน อบแย็บถามไม่กลัวบาปกรรมบ้างหรือ ชาติหน้าคงไม่ได้เกิดเป็นคนอีก แก้วยิ้มหยันเพราะถึงอย่างไรก็มีน้าล่มหัวจมท้าย อบถอยออกบอกไม่เคยให้มือเปื้อนเลือด แก้วโวยถ้าคิดทรยศหักหลังไม่รอดแน่ อบสยองสายตาอาฆาตของหลาน

“อีหลานระยำ เอ็งอย่าทำอย่างนี้อีก ข้ากลัว...ข้าจะกลับเรือน”

“น้ากลับไปก่อน ฉันจะแวะไปบอกข่าวไอ้มิ่ง”

“เอ็งเร่งไปเร่งกลับเรือน อย่าให้ใครจับได้” อบกำชับก่อนจะวิ่งไป

แก้วมองไปยังเถียงนาจะวิ่งไป มิ่งนั่งสูบใบยาเอกเขนกกำลังคิดแผนร้าย เมื่อลูกคลอดวันใดจะเป็นวันตายของเทพ... เสียงแก้วร้องเพลงกล่อมเด็กดังใกล้เข้ามา มิ่งยิ้มกริ่มคิดว่าแก้วอยากมานอนด้วย จึงรีบทิ้งยาสูบพุ่งเข้าไปหา...

ขณะเดียวกันอบกำลังขึ้นเรือน เห็นแก้วเดินตามมาก็แปลกใจถามไหนบอกจะไปหามิ่ง เธอเปลี่ยนใจกลัวพวกในเรือนทาสเห็น แล้วว่าคืนนี้จะนอนกับเทพให้อบออกไปนอนข้างนอก อบกลัวเพราะไม่มีตะกรุดป้องกันผี แก้วย้ำว่าวิญญาณพุดจีบดับไปแล้ว...

ด้านมิ่งวิ่งมาหาแก้วถามด้วยความดีใจว่าจะมานอนกับตนหรือ แก้วย้อนถามทำทีจะกลับ

“รึเอ็งชังข้าแล้ว ข้าจะกลับ”

“ข้าไม่ปล่อยให้เอ็งมาเสียเที่ยวดอก...”

“เอ็งไม่เสียเที่ยวแน่” มิ่งจูงมือแก้วกลับกระท่อม แก้วชักมือกลับด้วยรู้สึกแสบร้อน

ผีพุดจีบแปลงเป็นแก้วมาหลอกมิ่งเห็นที่คอเขามีสร้อยตะกรุดจึงไล่ให้ออกห่าง ทาสหนุ่มงงทำไมต้องสะดุ้งลั่นอย่างนั้น ผีพุดจีบในร่างแก้วอ้างว่าเขาบีบมือแรง มิ่งค่อนขอด

“โถเมียข้าบอบบางเสียจริง เอ็งขึ้นเรือนไม่ข้ามปีจริตจะก้านผู้ดีนัก มา...ข้าจะประคองกอดมิให้ช้ำ”แก้วเลี่ยงหนีเดินนำ มิ่งโอดโอย “เอ็งจะไปไหน ข้าอดใจไม่ไหวแล้ว”

“ย่านนี้ใกล้เรือนบ่าว หลังดงกล้วยโน่นมีกระท่อมร้าง”

มิ่งยิ้มอย่างพอใจรีบเดินตามแก้วไป โดยไม่ฉุกใจเลยว่าเป็นผีพุดจีบแปลงมา...พอเข้ามาในกระท่อมร้าง มิ่งจะจู่โจม แก้วหลบหลีกแล้วหลอกล่อให้เขาถอดสร้อยตะกรุดออก โดยว่าเขาใจปลาซิวกลัวผีถึงสวมตะกรุดแล้วโชว์ที่คอตัวเองว่าไม่ได้สวม มิ่งโดนท้าจึงถอดสร้อยออกทิ้งลงพื้นเดินเหยียบเข้าไปหาเมียรัก ผีพุดจีบในร่างแก้วยิ้มสมใจ

มิ่งเข้าโอบแก้วพาขึ้นแคร่ เธอบอกเขาว่า เขาเหนื่อยมาทั้งวันจะปรนนิบัติเอง ทาสหนุ่มยิ้มปลื้มรีบขึ้นไปนอนหลับตาพริ้มก่อน แต่แล้วแก้วขึ้นนั่งทับบนตัวแสยะยิ้ม

“กูจะพามึงลงนรก!”

มิ่งตกใจลืมตา เห็นผีพุดจีบนั่งอยู่บนตัวก็ร้องลั่น กระท่อมเลือนหายร่างเขาหล่นลงพื้น ผีพุดจีบเหยียบอก มิ่งควานมือหาสร้อยตะกรุดเอามาชูใส่ ผีสาวดึงสร้อยยัดปากเขาหัวเราะร่า

“ตะกรุดอาคมเปื้อนขี้ตีน เอายัดปากก็ไร้อิทธิฤทธิ์!” ...มิ่งดิ้นรนด้วยความหวาดกลัว

ooooooo