บ่วงสไบ

แก้วพยักหน้าแทนคำตอบ มองของในมือ “ฉันกับไอ้มิ่งต้องเอาของพวกนี้ไปทำพิธีกำราบนังผีพุดจีบ ถ้าน้ายังซักไซ้ฉันล่ะก็ คืนนี้อีนังพุดจีบมาหักคอฉันกับน้าตายอยู่ตรงนี้แหละ”

“ข้าไม่ถามแล้ว เอ็งเร่งไปเถอะ เอาเครื่องรางของขลังให้ข้าด้วย”

แก้วเดินจ้ำไป อบมองตามยังตกใจกับเรื่องเลวระยำของหลานสาวกับมิ่งไม่หาย

ooooooo

กระท่อมท้ายป่าช้า เหมนั่งบริกรรมคาถา เอาเถ้ากระดูกของคุณหลวงกับคุณเยื้อนใส่ลงหม้อ แล้วเผาผ้าที่เปื้อนเลือดเทพก่อนจะใส่ตามลงไป แก้วนั่งพนมมือเฝ้าดูเหมทำพิธี

ฟ้ามืดครึ้ม บวบลากดีออกจากห้อง ดีบ่นอุบอยากพักเพราะเหนื่อยจากงานเต็มที บวบเตือนลืมแล้วหรือว่าต้องเอาสไบไปเผาตามคำสั่งอบ ทันใดเสียงซออู้ดังแว่วมา สองบ่าวขนลุกซู่ ดียกมือท่วมหัว ขอผีคุณหนูอย่ามาหลอกหลอน ขอให้ไปเกิด บวบหันมาต่อว่า

“อีดี...เอ็งด่าคุณหนู คุณหนูต้องโกรธ มาหักคอเอ็ง”

“อิฉันขอโทษเจ้าค่ะ คุณหนูรักอีดีห่วงอีดีก็มาเถอะเจ้าค่ะ” ดีตบปากตัวเอง บวบโวยอีก

“อีดี! เอ็งเชื้อเชิญ เดี๋ยวผีคุณหนูก็มาหรอก”

ดีโวยแล้วจะให้พูดอย่างไร ทันใดนั้นเองก็ชะงักตาค้าง บวบคิดว่าเพื่อนเจอดีเข้าแล้วกลัวตัวสั่น ดีรับว่าเห็นเต็มตา บุ้ยใบ้ให้หันไปมอง บวบไม่กล้า ดีจึงจับให้หัน แล้วได้เห็นเทพนั่งสีซออยู่มุมหนึ่ง ทั้งสองรู้สึกสงสารคงคิดถึงคุณหนู บวบนึกได้รีบลากดีไปเอาสไบมาเผาให้เรียบร้อย

ในขณะที่เทพนั่งสีซอด้วยความเศร้าคิดถึงพุดจีบตอนเล่นเพลงนี้ด้วยกัน...วิญญาณเธอได้ลอยเข้ามานั่งซบไหล่เขา  ชายหนุ่มรู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่าง หัวใจเป็นสุขขึ้น

บวบกับดีเกี่ยงกันเป็นคนขึ้นเรือนก่อน อบเห็นแล้วโมโหจะเอาเรื่อง พอดีได้ยินเสียงซอก็หวาดกลัว เร่งให้ทั้งสองเข้าไปเอาสไบที่กองอยู่ในห้องนอน

สองบ่าวเกี่ยงกันเป็นคนหยิบ แต่แล้วบวบด่าเก่งกว่าจนดีต้องยอม...ขณะทั้งสองกำลังลงบันได ผีพุดจีบรับรู้ได้ว่ามีคนกำลังเอาสไบของตนไปเผา จึงผละจากเทพ เกิดลมพัดเบาๆ คบไฟบริเวณนั้นดับวูบ เสมือนเธอเดินผ่าน

พอจะเผา ไม่วายบวบกับดีก็เกี่ยงกันเป็นคนเผาอีก เพราะต่างกลัวผีหักคอ บวบเห็นว่าผ่านไปค่อนคืนแล้วจึงยอมเป็นคนเผาเอง ขณะที่บวบจะยื่นคบไฟจุดผ้า ดีรู้สึกขนลุกชันถอยหนี บวบหันมาเห็นโวยถ้าหนีจะแช่งให้ชาติหน้าเกิดเป็นบันไดเรือนให้คนเหยียบย่ำ ดีโอดโอย

“แช่งซะกูกลัว...รีบเผา ข้ารออยู่นี่”

บวบหันไปยื่นคบไฟ เหมือนมีมือมาปัด ดีตาโพลงค่อยๆถอยหนีแบบไม่มีเสียง บวบคิดว่าดีแกล้งดึงคบไฟไว้ แต่พอหันมองเห็นเพื่อนวิ่งไปแล้วก็หวาดกลัวใครดึง มองไปรอบๆไม่เห็นใคร จึงยื่นคบไฟจ่อผ้าอีกครั้ง